***KLIK WEG ALS JE NIET TEGEN BLOEDERIGE VERHALEN KUNT!*** 
Midden in de nacht schrik ik wakker van de telefoon. Een telefoontje van Frank. “Sorry dat ik je bel, ik wilde even je stem horen.” Hij zit op de eerste hulp van het ziekenhuis na een smakkerd gemaakt te hebben op zijn glazen salontafel. Een goede vriend brengt hem thuis en ik beloof zo snel mogelijk te komen.
Ik regel een vrije dag en een logeeradres voor Michelle (alweer bedankt, familie K.) en race naar Amsterdam. Frank heeft me al gewaarschuwd niet te schrikken. Hij is weer thuis, twintig hechtingen rijker maar niet in staat de zooi op te ruimen.
Als ik binnen kom zie ik de puinhoop, maar kijk niet echt. Eerst maar eens bij Frank kijken, die ligt te creperen van de pijn op de bank in de woonkamer en weer het hele verhaal vertelt.
Hij is gestruikeld over een draad en met zijn bovenbeen precies op de hoek van de glazen salontafel gevallen. Toen hij ontdekte dat hij bloedde, is hij naar de keuken gelopen om een handdoek te pakken.
Toen dat niet genoeg bleek, is hij teruggelopen door de kamer, de gang door naar de slaapkamer om een badlaken te pakken.
Maar zelfs dat bleek niet genoeg te zijn en hij was gelukkig nog helder genoeg om 112 te bellen. Hij heeft in de badkuip zitten wachten op de ambulancebroeders, die er gelukkig binnen vijf minuten waren.
Die hebben zijn been afgebonden om het bloeden te stoppen en hebben hem op de eerste hulp afgeleverd, waar Frank´s been gehecht werd.
En nu ligt-ie op de bank. Met twintig hechtingen in zijn been en een antibioticakuur. Twee nachten wakker gelegen van de pijn, overdag onrustige hazenslaapjes tot hij beweegt en weer wakker wordt van de pijn. Afzien, dus!
Als ik rondkijk in huis, blijkt het inderdaad een enorme bende te zijn. Ik kan Frank´s verhaal precies reconstrueren aan de hand van de bloedvlekken door het hele huis. Van de tafel naar de keuken, naar de slaapkamer, terug naar de kamer, naar de badkamer.
En wat ik in de badkamer aantref, lijkt nog het meest op een slechte scène uit CSI. Bebloede kleren, kapot geknipt door het ambulancepersoneel, bebloede handdoeken en verder overal bloed.
Toch begin ik aan de schoonmaakklus. Verstand op nul, niet nadenken, gewoon doen. Er zit niets anders op en ik denk dat Frank zich beter zal voelen als de boel opgeruimd is. De bende herinnert hem alleen maar aan alle paniek en schrik.
Ik verbruik massa´s handdoeken, hele flessen schoonmaakmiddel en liters water en de wasmachine en droger draaien constant.
Frank zegt ondertussen wel duizend keer ´sorry´ omdat hij zo afhankelijk van me is en omdat ik al zo lang aan het poetsen ben. Hij bombardeert me ter plaatse tot ´zijn heldin´.
Lief, maar niet nodig. De schrik zit er bij ons allebei goed in. Hoewel ´van geluk spreken´ raar klinkt in dit geval, is het toch wel van toepassing. Ik moet er niet aan denken dat hij met zijn hoofd op die tafel gevallen zou zijn. Ik moet er niet aan denken dat hij 112 niet gebeld had. Dat samen-in-één-huis-wonen niet werkte, wil niet zeggen dat ik hem kwijt wil!
Inmiddels slaan de pijnstillers aan. En met een beetje geluk kan Frank vannacht een beetje slapen. En komende zomer kan hij mooi de blits maken in korte broek en net doen of hij een aanval van een witte haai heeft overleefd!
Bovendien hebben we afgesproken dat hij bij de volgende calamiteit gewoon op het terras gaat staan… Zetten we er daarna gewoon een tuinslang op!
Oef, wat een naar bericht. Ik krijg opeens flashbacks……….
Hier viel 5 jaar geleden (2 mnd voor vertrek naar Brazilie) zoonlief door de glazen voordeur. Gevolg overal bloed en grote paniek. Beide polsen lagen open, maar vooral links was het een grote puinhoop. Daar waren alle pezen, zenuwen en (slag)ader(s) doorgesneden. En op zijn beide armen lag er huid open. Een 5 uur durende operatie was het resultaat. Daarna volgden weken van intensieve fysioptherapie.
Dan is 112 er toch wel heel snel en blijkt de medische zorg in NL toch goed geregeld te zijn.
Inmiddels kan Mats zijn hand/vingers weer voor 98% gebruiken. Alleen de vele lidtekens herinneren aan dit akelig avontuur. En tja, dat is nu grond voor spannende verhalen.
Succes met Frank. Laat hem vooral RUST houden zodat er geen spanning op de lidtekens komt.
En koop verder AUB een houten tafel. Geen glas meer in huis!
Ik bedoel natuurlijk dat er geen spanning op de hechtingen komt…daar krijg je lelijke lidtekens van (en daarbij kan de wond natuurlijk ook weer open gaan).
Dat was even schrikken! Veel sterkte voor allebei…
auch….
Ik dacht op een gegeven moment in het verhaal… nu komen er nog foto’s van de crime scene, maar die blijven ons gespaard 😉
Sterkte aan Frank!En jij als Heldin… dat wist ik al lang!!!(jaja… ook wel eens die van mij met heerlijke maaltijden)
Owja… ook nog even mijn naam invullen natuurlijk 😉
@Sally: nu je het zegt.. ik heb er geloof ik wel eens iets over gelezen op je log. Je schikt je echt helemaal te pletter. Wel lekker dat alles (bijna) helemaal goed gekomen is.
@Youri: dank je!
@Chantal: die foto’s heb ik wel, maar ik zet ze hier maar niet op. Echt niet normaal! Als je die gezien hebt, wil je voorlopig geen maaltijden meer…
We eten trouwens nog steeds bij oma, maar als ik zelf weer kook, komt er wel weer wat jouw kant op, hoor!
Pfffffff dat is inderdaad schikken zeg Nicky , gelukkig dat Frank weer aan de betere hand is
off topic : gelukkig was het hier vandaag weer een beetje lente we gaan de goede kant op ! nog eventjes volhouden dus ……
Groetjes Ylone
Jeetje wat een verhaal en inderdaad ik dacht in het begin ook dat hij met zijn hoofd op de salontafel was gevallen.
Kan me de puinhoop een beetje indenken.
Hill had ooit eens een sneetje in haar vinger maar het bloedde enorm en ik lag al op bed, ze is ermee gaan rondlopen en het hele huis zat onder.Niet te vergelijken met jullie verhaal maar een beetje beeld kon ik er wel door krijgen.
Wens Frank sterkte.
Iiieeekkkssss….
Ik kan me voorstellen dat je jezelf een ongeluk schrok. Wat een verhaal zeg. Gelukkig gaat het nu wat beter met die pijnstillers. Geen glazen tafel meer in huis lijkt me.
Beterschap aan Frank.
ps: goed idee van dat op dat balkon gaan staan. Vrouwen denken veel praktischer.
Hi Nicky,
Sorry dat ik je een tijdje verwaarloosd heb 😉
En dan lees ik als eerste dit bericht…pffff…
Nou wens Frank maar beterschap van me, heldin!!
grtzzz
@Allemaal: dank jullie wel voor alle beterschapswensen! De patient maakt het redelijk. Paracetamol helpt beter dan ibuprofen. De pleisters die de apotheek gebracht heeft zijn te klein. Maar verder gaat ’t wel. Hij kan weer een klein beetje rondhobbelen…
@Debby: hé! Long time no see! Leuke binnenkomer, toch? Alles goed? Jammer dat je niet meer web-logt…
Heee,lekker ik moet nog eten !!!
Tjonge, wat een toestand weer zeg.
Hopelijk gaat het beter met hem en kan hij ook weer wat beter slapen.Jij als vlekkenkoningin krijgt de vlekken er wel uit maar dat terras is zeker een goede optie.
Lind@