Vol goede moed begon ik aan het ‘project keuken’. Die lelijke balken in ‘jaren-70-bruin’ moesten eerst maar eens wit worden. Met mijn vakvrouw-oog bekeek ik de boel en constateerde ‘lichtjes schuren, paar keer grondverf en aflakken…’. Zo gezegd, zo gedaan.

Ik had me psychisch voorbereid of grote stofwolken in de huiskamer, maar aangezien we amper meubels hebben staan, kon me dat niet echt schelen. Maar tot mijn grote verbazing kwam er geen stof van de balken. Bij minste aanraking met een schuurpapiertje kwam de bruine verf er in vellen af. Binnen no-time zag ons huis eruit alsof er een pak chocoladevlokken geëxplodeerd was…

Beetje jammer.. want zo kon ik niet grondverven… De enige optie was de bruine verf helemaal verwijderen. Dus ik schuurde, schuurde en schuurde tot alle bruine verf verdwenen was. En tot mijn grote verbazing kwam onder de dikke laag bruine verf, bruin hout te voorschijn. Yep. Lijkt me heel logisch om bruin hout bruin te schilderen. In dit huis kijk ik nergens meer van op!

Daarna verfde ik laag grondverf één, ik verfde laag grondverf twee, ik lakte af en lakte nóg een keer af. Uiteindelijk waren de bruine balken Praxis-creme-wit en was ik compleet gesloopt.

Nu was het wachten op de levering van mijn nieuwe aanrechtblad. Het aanrechtblad dat nu in de keuken prijkte, was te goor om aan te raken. Zelfs na diverse poetsbeurten met chloor zorgden wij er nog steeds angstvallig voor dat onze etenswaren niet in aanraking kwamen met de ondergrond.

Bovendien had ik van de vorige woningbouwklusser gehoord dat wanneer er bij het vervangen van het aanrechtblad ook maar één tegeltje zou breken, alle tegeltjes in de keuken vervangen zouden worden door standaard witte tegeltjes. Om de dood-simpele reden dat de gruwelijke, roze-gewolkte tegeltjes bij de woningbouwvereniging (gelukkig) op zijn. Ik hoopte er het beste van. Ik zou maar wat graag verlost worden van de roze wolken in mijn keuken.

En eindelijk was de grote dag daar… Er zou een klusrus van de woningbouwvereniging komen mét een smetteloos aanrechtblad. Op mijn vrije woensdag…

Michelle was die woensdag het eerste uur vrij, dus we konden een beetje uitslapen, waardoor ik het de avond daarvoor natuurlijk lekker laat maakte. Toen die woensdagmorgen mijn wekker afliep, ging vijf minuten later de bel. Bob de Bouwer stond al voor de deur. Net uit bed en nog struikelend over mijn wallen liet ik hem binnen en deelde mijn net-gezette-koffie met hem.

Zonder ook maar één tegeltje te breken, verving meneer vervolgens mijn aanrechtblad.

Aan de koffie heeft ’t niet gelegen; het tweede bakkie ging er vlot in.

’t Zullen toch die wallen geweest zijn…
En mijn ongekamde haren…
En mijn met verf besmeurde joggingpak…

Anyway… ik heb nog steeds roze wolken in mijn keuken…

Er zat dus niets anders op dan de boel een beetje op te leuken met nieuwe handgreepjes van Ikea… En zo lijkt het toch nog heel wat!

Moraal van dit verhaal…

1. Plan geen afspraken op je vrije dag vóór 11.00 uur.
2. Reken niet op de woningbouwvereniging,
   ga gewoon naar Ikea…