Vandaag, zo ongeveer rond de tijd dat ik dit logje typ, is het vijftien jaar geleden dat een Boeing 747 neerstortte op de flats Kruitberg en Groeneveen in de Bijlmer in Amsterdam.
Ik zat op dat moment thuis, in Breda, op de bank met mijn pasgeboren baby en keek verbijsterd naar de beelden op tv. De chaos, de paniek. De totale ontreddering.
De beelden van de brandende flats maakten diepe indruk op me. Terwijl ik mijn pasgeboren dochter vast hield, luisterde ik naar het hartverscheurende verhaal van een echtpaar dat hun twee kinderen gedag had gezegd om even op visite te gaan bij kennissen in de buurt. Ze zagen het vliegtuig neerstorten op hun flat. Onder de 43 slachtoffers die er vielen, waren ook hun beide kinderen.
Als kersverse moeder realiseerde ik me toen, dat niets zeker is in het leven. Je kunt proberen je kind te beschermen. Je zorgt dat je huis veilig is, dat je traphekjes hebt en dat al het kinderspeelgoed in huis veilig is. Je dekt je stopcontacten af en zet giftige stoffen in een afsluitbare kast.
En dan valt er een vliegtuig op je huis…
Dan is er niets meer dat je kunt doen…
Inmiddels wonen we zelf in Amsterdam. Er vliegen maar weinig vliegtuigen over ons huis. Alleen als het hard waait en de wind uit de verkeerde hoek komt, komen ze hier laag over. En dan moet ik toch steeds even denken aan die avond in oktober, vijftien jaar geleden…
O jaaaa ik kan het me heel goed voorstellen. Dat heeft enorm veel indruk gemaakt. Vaak gaan we hier bij het vliegveld kijken. Hoe geweldig ik die grote dingen ook vind blijf ik denken wanneer er een laag boven mijn hoofd vliegt; “Wat als…”
Pssst op mijn reader kreeg ik een hele andere log hahaha. Waar heb je die verstopt? Ghehehe
@Emmelinda: inderdaad; vliegtuigen zijn mooi, zolang ze blijven waar ze horen… In de lucht!
Enne… die andere log was een kladje. Die volgt dus nog!
Daar heb ik niks aan toe te voegen eigenlijk ghehehe.
Ah okeeee…dan bewaar ik mijn commentaar ook nog even 😛
Alweer 15 jaar geleden , maar ik kan het me ook nog zo goed herinneren waar ik op dat moment was brrrr
Fijne zondag liefs Ylone
15 jaar….
Wij zeggen “wat gaat de tijd snel” maar voor velen is het nog als de dag van gisteren.
Ik vergeet die dag ook nooit meer.
Het was natuurlijk de dag na 3 October ( onze feestdag) en normaal ga je dan even buurten om verhalen uit te wisselen over het feest.
Maar de hele 3 october was in een klap verdwenen die avond en zelfs de foto’s een dag later in de krant waren niet meer echt leuk.
Hier vliegen ze dagelijks redelijk laag over en altijd blijf je er aan denken, sommige dingen blijven in je geheugen gegrift staan.
Is (was) het alweer zolang geleden? Ik herinner mij het ook nog als de dag van gisteren.
Ook ik moet me aansluiten bij de rest, herinner het me als de dag van gisteren. Ook hier wel eens wat vliegverkeer van Brussel…maar dat went, alleen logees worden er wakker van.
Ook ik moet me aansluiten bij de rest, herinner het me als de dag van gisteren. Ook hier wel eens wat vliegverkeer van Brussel…maar dat went, alleen logees worden er wakker van.