De derde turnles bij Michelle’s nieuwe turnvereniging. Om kwart voor acht gaat de telefoon. "Mam, mijn knie is weer uit de kom geschoten…" Ik voel mijn maag omdraaien en wacht ongeduldig tot Michelle door haar trainer thuis afgeleverd wordt.

Een simpele radslag was voldoende deze keer. Haar knieschijf schoot spontaan van z’n plaats. Gelukkig schoot het ding vanzelf weer terug, maar de pijn is er niet minder om. Dilemma…

Ik móet de volgende dag echt gaan werken dus een bezoekje aan de huisarts, de volgende morgen, zit er niet in. Michelle neemt een douche en de pijn wordt, ondanks de icepacks, snel erger. We besluiten naar de eerste-hulp-post te rijden.

Deja-vu… Michelle was hier al eerder. Best handig; ze weet de weg!

In het ziekenhuis aangekomen kijkt de dokter naar haar knie. Hij kijkt, vraagt, luistert, voelt en maakt een röntgenfoto. Gelukkig is er niets beschadigd. Maar toch, het oordeel van de arts is duidelijk. We waren er al bang voor; Michelle moet weer zes weken in een spalk.
Deja-vu…

Compleet met spalk hijst Michelle zich in de auto. Ondertussen probeer ik afwezig mijn parkeergeld te betalen (Ja! Zelfs een bezoekje aan de eerste hulp kost geld!) en rammel boos de parkeerwachter uit zijn hokje omdat mijn parkeerkaart niet werkt. Vriendelijk wijst de goede man mij op het feit dat ik hardnekkig sta te proberen mijn parkeerkaart in het gleufje voor papiergeld te proppen. "Sorry, meneer. Ik ben een beetje afwezig."

‘Een beetje afwezig’ is nog zachtjes uitgedrukt. Ik zie allerlei praktische problemen opdoemen. Hoe moet Michelle nu naar school? Ze is al zo lang onderweg; met haar been in een spalk wordt het helemaal drama! En die zware boekentas? Die kan ze nooit meeslepen… Ik krijg een acute aanval van heimwee. In Breda waren Michelle’s school en mijn werk drie minuten van ons huis vandaan. Bovendien mocht ik van mijn baas Michelle halen en brengen al die weken dat ze een spalk droeg.

Inmiddels zit de eerst dag met spalk erop. Michelle is vanmorgen naar het station gestrompeld. Haar reistijd is met twintig minuten verlengd. Haar schoolboeken laat ze thuis, ze doet samen met klasgenootjes en neemt alleen haar schriften mee. Ze heeft pijn en natuurlijk verveelt ze zich te pletter…

Zes weken aan huis gekluisterd. Zes weken geen turntraining, zes weken geen kans om de buurt te verkennen, zes weken geen kans om nieuwe vrienden te maken.

Het worden zes hele lange weken…