Verhuizen naar Amsterdam betekende dat ik mijn leuke baantje in Breda op moest geven en in Amsterdam iets anders moest zoeken. Lichtelijk aangeschoten (lees: flink dronken gevoerd) nam ik afscheid van mijn collega’s en eenmaal weer nuchter in Amsterdam schreef ik me in bij een uitzendbureau.

Ik was niet van plan meteen te gaan werken, tenslotte moest er nog van alles geregeld worden, maar alvast inschrijven kon geen kwaad, dacht ik zo. Maar al snel kreeg ik een aanbieding die in niet kón weigeren. Een drukke baan als administratief medewerkster bij een groot kantoor op nog geen tien (filevrije) minuten rijden van ons huis vandaan. Variabele werktijden en een goed salaris. Ik greep mijn kans en ging vol goede moed aan de slag.

Van de hectiek de me beloofd was, heb ik weinig gezien. Het meeste personeel van de afdeling waar ik zat, schitterde constant door afwezigheid. Ze waren vrij, werkten thuis of waren gewoon onvindbaar. Het personeel dat er wél was, hing uren rond bij de koffieautomaten of ging naar ‘stoelmassage’. Er werd veel uit ’t raam gestaard en gemopperd. Vooral aan het mopperen hadden ze een dagtaak.

Diep ongelukkig zat ik de hele dag op hetzelfde plekkie. Achter een beeldscherm, steeds dezelfde toetsencombinatie in te toetsen op de computer en rsi te ontwikkelen. Ik werd gek van ’t stilzitten, gek van het saaie werk en gek van de vervelende sfeer. Na vier dagen, toen ik me uit verveling moest beheersen om niet de trappen op- en af te rennen, hield ik ’t voor gezien. Ik ben nog één keer teruggeweest….. Om te vertellen dat ik niet meer terug kwam.

Ik besloot een tijdje thuis te blijven. Tenslotte had Michelle vakantie en moest zij ook bezig gehouden worden. En er was in Amsterdam nog genoeg te regelen!

En zo werd ik een braaf huisvrouwtje. Ik deed boodschapjes en huishoudelijke klusjes. Ondertussen liet Frank ons de hele stad zien en we vervielen al snel in feestvieren. Terrasje hier, etentje daar en iedere dag uitslapen. Het voelde als leven als Gooische vrouw! Maar zelfs dat ging sneller dan verwacht vervelen! Schijnbaar ben ik niet geschikt voor een leven als Gooische vrouw. Ik zou binnen no-time in de goot liggen!

Ik nam me voor te gaan werken zodra Michele naar school ging. De eerste week zou ik nog thuisblijven om haar op te vangen, maar daarna zou ik gaan werken. En op de eerste maandag van Michelle’s tweede schoolweek, had ik een sollicitatiegesprek. Het was meteen raak! De dag erop kon ik aan de slag en inmiddels zit de eerste week erop.

Deze baan is een stukje verder van huis. Net als Michelle ben ik een uur onderweg om er te komen. Om half acht ’s morgens neem ik de tram naar het Centraal Station en kijk mijn ogen uit. Prachtig om te zien hoe Amsterdam langzaam wakker wordt. En als je van ‘mensen kijken’ houdt, verveel je je geen moment! Nog een stukje met de bus, een klein wandelingetje door een prachtig stukje van de stad en tegen de tijd dat ik op kantoor aankom, ben ik helemaal wakker en klaar om aan de slag te gaan.

Ineens ben ik afdelingssecretaresse van een beleidsafdeling (poe poe; dat klinkt stoer!) bij een groot bedrijf. Leuk, afwisselend werk en leuke collega’s. De koffie smaakt prima, sfeer is goed en het salaris ook. En elke woensdagmiddag ben ik vrij! Voorlopig nog via het uitzendbureau, maar ik werk!

Oké, het is een hele reis iedere dag! Maar zeg nou zelf; is ’t niet prachtig als je tijdens een wandeling in je lunchpauze de zebra’s van Artis kunt zien staan?