De eerst schoolweek van Michelle zit er op. De week begon met het ophalen van het lesrooster. Als overbezorgde moeder, na het zien van wat filmpjes over haar school, stond ik erop om met haar mee te gaan. Diep zuchtend ging mevrouw accoord onder de voorwaarde dat ik me bij school in de buurt op discrete afstand zou houden.
We zaten een half uur in de tram, liepen het Centraal Station door en namen het pontje naar Amsterdam Noord. Vandaaruit liepen we samen naar school. Toen we er bijna waren, liep Michelle door en bleef ik achter.
Stiekem bekeek ik de leerlingen die passeerden terwijl ik in de buurt rondwandelde. ’t Viel me eigenlijk niet tegen; ik zag zowaar wat meiden waarvan ik dacht dat Michelle er wel tussen zou passen. En in het gras, langs de waterkant zat een collega-moeder te wachten. Nog zo een die waarschijnlijk de opdracht had gekregen vooral uit de buurt van haar kind te blijven. Kinderen zijn overal hetzelfde!
Na een uurtje was Michelle er weer met een opsomming van de leerlingen uit haar klas. Twintig kinderen waarvan er zeven nederlands zijn. Geen probleem; ook kinderen met een andere nationaliteit kunnen je beste vrienden worden. Over haar lesrooster was ze minder enthousiast; ze is vaak laat uit, wat niet zo prettig is als je er een uur over doet om thuis te komen.
Frank had inmiddels uitgezocht dat Michelle een drie-sterren-abonnement voor het openbaar vervoer nodig had, dus besloten we dat ook meteen te regelen.
Op het kantoor van het GVB werden we vriendelijk geholpen door een vrolijke medewerker die ons verzekerde dat een twee-sterren-abonnement voldoen was. Michelle zou daarmee de hele stad door mogen in alle vervoersmiddelen. “Behalve vliegtuig en helicopter!” grapte hij nog.
De volgende dag ging het dan toch echt gebeuren. Michelle sleepte om kwart over zeven ’s morgens haar loodzware boekentas op de fiets en vertrok naar het station. Ik wachtte vol spanning af.
Rond een uur of vier kwam het eerste telefoontje. Michelle’s abonnement was niet in orde; ze had een ster te weinig en was zonder pardon door de conducteur uit de trein gezet. Gelukkig loopt Michelle niet in zeven sloten tegelijk en is ze heel stressbestendig. Ze kocht doodleuk een treinkaartje en vervolgde haar lange reis, maar haar humeur werd er uiteraard niet beter op.
Inmiddels is haar abonnement omgezet in een drie-sterren-abonnement (met twee sterren mag je namelijk niet in de trein, zucht) en zit de eerste week erop. Vrijdag heeft Michelle eindelijk een kluisje gekregen, zodat ze op school in elk geval niet met tien kilo boeken hoeft te zeulen.
Mijn grootste nachtmerrie over een kind dat alle pauzes eenzaam en alleen in een hoekje zit, is gelukkig niet uitgekomen. Ze heeft in elk geval contact met klasgenoten. Verder is school gewoon school. Met huiswerk, leuke leraren en stomme leraren. Alleen die lange reis heen en terug, met tien kilo schoolboeken in je tas is geen pretje… Michelle baalt ervan als een stekker! Ze is bijna elke dag van kwart over zeven tot vijf uur van huis!
Dus binnenkort trek ik mijn harnas weer aan. Ik slijp mijn zwaard en ga de strijd weer aan om mijn kind geplaatst te krijgen bij onze favoriete school hier om de hoek.
Het moet lukken! Het moet gewoon!
Pas op! Deze moeder gaat op oorlogspad!
Tjonge wat een reis moet ze maken en dat gesjouw met die boeken…
Ik hoop dat die andere school gaat lukken voor jullie. Wij beginnen volgende week weer en die oudste van ons gaat naar Rotterdam…ik slaap nooit slecht maar de gedachten dat ze daar alleen heen moet,alles nieuw, als enige meid die studierichting…pfff.
Jullie succes in de strijd en wie weet is er iemand afgevallen door het een of ander en kan ze er terecht, duim, duim.
Tjonge wat een reis moet ze maken en dat gesjouw met die boeken…
Ik hoop dat die andere school gaat lukken voor jullie. Wij beginnen volgende week weer en die oudste van ons gaat naar Rotterdam…ik slaap nooit slecht maar de gedachten dat ze daar alleen heen moet,alles nieuw, als enige meid die studierichting…pfff.
Jullie succes in de strijd en wie weet is er iemand afgevallen door het een of ander en kan ze er terecht, duim, duim.
Hier net de kids op school afgeleverd. Vandaag breng ik ze nog maar morgen gaan ze om 6.40 uur met de schoolbus.
Ben benieuwd hoe de verhalen bij thuiskomst zijn. Michou had er zin in. Mats niet. Het eerste drama ontvouwde zich al aan de ontbijttafel; schoolbroek zat achterlijk en stropdas was te lang. Achterlijke school ook. En ondanks dat school specifiek aangaf liever geen geparkeerde auto’s te hebben maar alleen ‘drop off’, ben ik toch met Mats meegegaan. Hij zat moederziel alleen toen ik hem in de aula achterliet. Slik.
Hopelijk zijn onze beide volgende verhalen positiever.
Ik duim voor jullie mee hoor Nicky want dat is niet te doen natuurlijk !
Sterkte Michelle
Fijne zondag liefs Ylone
Het is altijd even wennen, maar ze heeft vast snel vrienden! Die lange reis lijkt me vreselijk, dus doe goed je best om Michelle toch op de ‘buurtschool’ te krijgen! Sterkte (zeker voor Michelle).
Jemig wat een reis zeg, ik hoop dat het nog gaat lukken met die school om de hoek.
Bij ons beginnen de scholen deze week pas en Rowan is lopend binnen 5 minuten op school en de (middelbare) school van Sanne staat 200 meter verder dan de school van Rowan dus dat is heel wat anders dan de afstand die Michelle moet afleggen.
je gaat gewoon om d ehoek staan, bezorgt iemand geheel per ongeluk een gebroken been zodat die liever naar zijn eigen buurtschool gaat en dan is er een plekkie vrij… 😛
sterkte!
Ja ik zou dat ook proberen omdan je kind dichter bij huis op school te krijgen. Want elke dag z’n lange afstand van huis naar school en van school naar huis te reizen, voor je kind dat lijkt me niet goed en gezond.Boe boe en dan laat thuis en dan huiswerk maken(Dan heb ik er geen zin in meer, omdat dan nog allemaal te doen, als ik zo lang moet reizen elke dag).Nicky positief blijven denken, en hoop dat je het zover krijgt om je dochter vlakbij in de buurt op school te krijgen.Trek je stoute schoenen maar aan, misschien helpt dat een beetje.Ben benieuwd of het gaat lukken.Doeg van Geesje, ik kwam steeds op je blog en vergat door de drukte(je kent het wel, gewoon vergeten) om een reactie een keer achter te laten.Dus nu heb ike en reactie er achter gelaten.Je mag gerust een kijkje nemen op mijn blog(klik maar op mijn naam Geesje) en je bent altijd welkom.
Doe je best! Misschien heb je deze keer geluk, gewoon weer proberen.
Wil je mijn voodoopopje lenen? Voor het geval dat ze niet snappen op een andere school dat dit geen doen is? Gelukkig heeft ze contact met haar klasgenoten. Dan is het nog een beetje uit te houden. Ik wens je heel veel sukses en zal voor je duimen!
We zijn weer terug en ik ga nu snel even bijlezen bij iedereen.
Oh jee Amsterdam dek je Nicky is op oorlogspad, maar hoop wel dat het lukt.