Vandaag is mijn vader jarig. Hij zou vandaag 73 geworden zijn. Het is de 12e verjaardag zonder hem. Nog steeds is ’t onvoorstelbaar dat hij er niet meer is…

Een boom van een kerel was ’t. Twee meter lang, een meter breed, schoenmaat 47 en handen als kolenschoppen. Ik weet nog hoe veilig ’t voelde om als klein meisje met hem over straat te lopen. De plaaggeesten die me anders lastig vielen, bleven dan wel uit de buurt!

Mijn vader werkte als rangeerder bij het spoor. Ik zal een jaar of vijf geweest zijn, toen ik samen met mijn moeder op het station stond en mijn vader aan het werk zag. Hij zag ons ook en kwam op ons aflopen. Hij liep zomaar over het spoor en sprong het perron op! Wat was ik ongelooflijk trots op mijn grote, sterke vader die dat zomaar durfde!

Later ging hij als brugwachter werken bij de Nieuwveerbrug in Zevenbergschenhoek. In ’t weekend ging ik wel eens mee. Dan lag ik op een kleed te lezen onder de kersenboom in het tuintje bij de keet. Als Pa de brug open moest doen, mocht ik mee. Pa zette dan eerst de seinen op rood, zodat alle treinen moesten stoppen. Daarna liepen we de brug op, waar hij een geheimzinning kistje opende en op wat knoppen duwde. Langzaam draaide de brug opzij, zodat de boten konden passeren. Ik vond het helemaal geweldig! Hij was een lieve vader, maar ook onzettend streng. Als je je schoenen niet opruimde, begroef hij ze in de tuin. En je moest het vooral niet wagen om te zeuren. Bij de tweede keer om iets vragen, was de kans dat je het kreeg definitief verkeken!

Ik heb ooit gehoord hoe, lang voor ik geboren was, mijn broer Jan bij de sloot achter het huis speelde. Hij mocht daar uiteraard niet komen en mijn moeder had hem keer op keer gewaarschuwd. Jantje wilde niet luisteren. Tot Pa er genoeg van had. Hij liep naar de sloot waar Jantje niets vermoedend zat te spelen. Pa pakte hem bij z’n bretels en dompelde hem een paar keer in de sloot, terwijl mijn moeder riep “Nico! Denk aan zijn goede schoenen!”. Daarna zette hij de verschrikte Jantje weer op de kant en stuurde hem naar binnen. Dat hielp. Jantje heeft nooit meer bij de sloot gespeeld!

Soms konden we zijn methodes niet helemaal volgen. Als hij niet wist wie van zijn zes koters stout geweest was, kreeg iedereen straf. Onnodig te zeggen dat hierbij ook wel eens ‘onschuldige’ slachtoffers vielen. Zo had mijn moeder ooit de slaapkamer van mijn zussen behangen. Toen iedereen thuis was van werk en school en aan tafel zat voor het avondeten, vertelde ze hoe mooi het geworden was. Terwijl de soep al opgeschept was, rende iedereen naar boven, mijn vader achterlatend aan een lege tafel. Toen we weer beneden kwamen, zat de soep weer in de pan. We kregen geen van allen nog eten! Ik herinner me dat mijn moeder me later op bed een schaaltje vla kwam brengen. Ik heb geen idee of zij en mijn vader zelf toen ook gegeten hebben!

Gevoel voor humor had Pa ook. Vooral ‘practical jokes’ waren favoriet. Ooit kwam hij thuis in een leeg huis. Ma was met alle kinderen boodschappen doen. Pa legde een briefje op tafel met de tekst “Ben thuis geweest. Niemand thuis. Ben naar de kroeg.” Ma kreeg zowat een rolberoerte! Naar de kroeg??? De schande!!! Ze sleepte alle kinderen weer mee en ging hem zoeken. Terwijl zij weg was ging Pa naar beneden en schreef een nieuw briefje. “Weer thuis geweest. Nog niemand thuis. Ben terug naar de kroeg.” Toen Ma, inmiddels behoorlijk geïrriteerd terug kwam (zonder Pa gevonden te hebben uiteraard) met vijf jengelende kinderen en het briefje vond, begon ze zowat te hyperventileren. Ze stond op het punt mijn oudste broer weer op pad te sturen om Pa te zoeken, toen ze iets hoorde kraken op zolder en er achter kwam dat Pa daar zat!

Ondanks al zijn rare fratsen waren we allemaal stapelgek op hem. Hij was (en is) onze held, onze rots in de branding. Ik zie één van mijn zussen nog staan in haar flatje. De slang van de wasmachine was gesprongen en alles stond blank. Ze stond met een trekker water naar buiten te vegen tot ze Pa zag. Toen pas kwamen de tranen en vloog ze in zijn armen. Onze held was er en dan kwam alles goed!Toen ik 19 was en mijn verkering uit ging, was ik ontroostbaar. Ik was groot genoeg om vrijers te hebben, maar niet te groot om bij Pa op schoot uit te huilen!

Hoewel Pa alleen lagere school had gehad (zoals gebruikelijk in die tijd) wist hij werkelijk alles. Ik heb hem in mijn hele leven nog nooit een vraag kunnen stellen waarop hij geen antwoord wist! Hij was ontzettend handig. Met eindeloos geduld maakte hij speelgoed voor ons en later toen we groot waren verbouwde hij de huizen van al zijn kinderen. Hij wist alles over planten en dieren. Hoe mooi mijn tuintje soms ook is, het is nooit meer zo mooi geworden als toen Pa er nog was!
Als jongste dochter en alleenstaande moeder, kon ik altijd op Pa rekenen. Hij bracht me overal naar toe en deed alles voor me. “De anderen meiden hebben een man die voor ze zorgt”, zei hij altijd. Hij liet mijn zus met haar kleuter in de regen naar huis lopen en bracht mij met mijn baby naar huis. “Zus woont dichterbij.” verklaarde hij dan. Ik ben voor hem altijd de jongste en de kleinste gebleven en dat had wel eens voordelen!
(Sorry Zus! )

Ook Michelle werd vreselijk verwend. Ik geloof dat Pa nog nooit achter een kinderwagen heeft gelopen (dat deden mannen vroeger niet!) tot Michelle geboren werd. Achter haar kinderwagen liep hij wel! En als er bij ‘Boek en Plaat’ weer iets besteld moest worden, was het vaak een cadeautje voor Michelle, waarop mijn moeder dan weer mopperde omdat er geen verschil gemaakt mocht worden tussen de tien kleinkinderen. Maar ook dan had hij weer een smoesje. ‘Michelle is de kleinste’ was er daar één van. Stapelgek was hij op haar en ik ben dolblij dat hij nog ruim een jaar van haar heeft kunnen genieten. Typisch ook dat Michelle, hoewel ze hem niet echt kent, hem zo vreselijk mist!Ze mist hem, zoals wij hem allemaal nog steeds vreselijk missen. Onbegrijpelijk was het. In zes weken tijd was alles voorbij. Die boom van kerel, die reus was er niet meer. Ons allemaal in complete shock achterlatend. Radeloos waren we, allemaal. We hebben wekenlang verdoofd rondgelopen en kwamen elkaar tegen in de wachtkamer van de dokter met allerlei vage klachten. Als we bij ma op de koffie kwamen, zette ze alvast de keukenrol midden op tafel omdat we binnen een kwartier massaal zaten te huilen!

Gelukkig kunnen we nu inmiddels lachen om alle verhalen over Pa, om al zijn rare streken en zijn aparte gevoel voor humor! Huilen kan ik ook nog steeds. Omdat wij hem nog steeds zo missen en om alle dingen die hij mist. Ik hoop dat-ie daarboven ergens zit te kaarten en hoofdschuddend toekijkt hoe wij proberen te klussen en proberen bloementuintjes aan te leggen zoals hij dat deed. Het lukt niet altijd Pa, maar we doen ons best!

En als hij ziet hoeveel ik nu al geschreven heb over hem, zou hij helemaal verbijsterd zijn! Hij zou het veel te veel eer vinden. Wat hij altijd voor ons gedaan heeft, vond hij heel gewoon. Hij zou waarschijnlijk ’t zelfde zeggen als die keer toen ik hem vertelde hoe dankbaar ik voor dat alles was: “Ach Prullie, daar ben je toch vader voor!”