Op mijn vrije avond zit ik in het theater. Zoals verwacht is de voorstelling niet écht iets voor mij. De tijd kruipt voorbij en ik denk aan alle dingen die ik had kunnen doen.
Naast me zit een echtpaar op leeftijd. Hoffelijk heeft de man ons, bij het begin van de voorstelling, een fijne avond gewenst.
Als we na de pauze weer op onze plaatsen gaan zitten, spreekt hij me aan. “Leuk voorstelling, toch?” vraagt hij. Ik vraag me af of hij mijn ongeduldige gezucht gehoord heeft en lieg “Ja, leuk.”
Vervolgens vertelt hij dat zijn vrouw en hij tachtig jaar zijn en deze voorstelling veertig jaar geleden ook al gezien hebben. “Toen was het nog met Wim Sonneveld!” glundert de man. Op mijn vraag in welk theater dat was, antwoordt hij dat dat nog in het Concordia was, de oude stadsschouwburg van Breda. We zijn het er over eens dat het nieuwe Chassé-theater fantastisch is, maar het oude Concordia had ook wel wat had. “Dat was zo romantisch..”, zucht de man.
Hij vertelt dat zijn vrouw en hij al lang van te voren kaarten gereserveerd hebben voor deze voorstelling. “We zijn vandaag 53 jaar getrouwd!” vertrouwt hij me toe. Ik feliciteer hem hartelijk, terwijl de tweede helft van de musical begint.
Ik zie niet veel meer van wat op het toneel gebeurt. Ik zit te rekenen en te mijmeren… Het echtpaar naast me moet geboren zijn rond 1926. Ze hebben de tweede wereldoorlog bewust meegemaakt. Wie weet waar ze woonden, wie weet wat ze meegemaakt hebben. Misschien hebben ze kinderen van tegen de zestig. Misschien hebben ze al kinderen verloren…
En ze hebben ongetwijfeld een heel leven lang keihard gewerkt, zoals mensen van die generatie nog deden.
De man naast me lacht om de grappen uit dezelfde voorstelling als veertig jaar geleden en ik kijk stiekem hoe ze daar naast elkaar zitten. Ze hebben 53 jaar lief en leed gedeeld.
Als de voorstelling voorbij is en de acteurs een staande ovatie krijgen, zie ik hem zorgzaam zijn vrouw omhoog helpen.
Het is een prachtige afsluiting van mijn avondje uit.
Aaahhh, leuk toch die twee oudjes…
Welke voorstelling zat je naar te kijken en als je verwacht had dat het niets voor jou was, was je dan misschien op uitnodiging of iemand een plezier te doen door mee te gaan?
Zo werd het dus toch nog een mooie avond he.
Maar ik zie het voor me dat je alleen nog maar daar aan hebt gedacht na de pauze hahha.
Wat een ontzettend mooi beeld roept dat in mij op! Niet de voorstelling, maar het stel naast je. Hoeveel van ons jongere generatie zullen zovele jaren lief en leed delen? We halen vaak de tien jaar niet eens!!! En dat heeft ook wel wat, maar misschien missen we ook iets?
Ha wat een heerlijk bericht. In een tijd dat 1 op de 3 huwelijken stukloopt, toont zich hier de ware liefde. prachtig.
Eigenlijk hoort dat echtpaar ook een staande ovatie te krijgen! 😉
Hoi Nicky
Tja daar kunnen we allemaal nog een voorbeeld aan nemen ……….
Fijn weekend liefs Ylone xx
@Astrid: we zijn naar ‘My fair lady’ geweest. Ik ben geen musical-liefhebster dus ik had al zo’n vermoeden. We waren met z’n zessen en ik was de enige die het 3x niks vond…
Enne… 53 jaar getrouwd; dat ga ik niet redden!
Hoi. Leuke site op web-log heb je! Ik ga hier nog even verder rondneuzen…heel veel succes met je web-log en kom je ook eens gezellig op de mijne langs?
Groetjes en nog een heel fijn weekend gewenst. Thomas van http://www.musicalinfo.web-log.nl
p.s. Dat is zeker een leuke afsluiting!
My Fair lady moet je ook alleen zien met Wim Sonneveld in de hoofdrol. Jammer dat dát dus niet meer kan.
Jammer dat je geen musicalliefhebber bent… Kan me haast niet voorstellen dat mensen daar niet van houden, ik ben er verzot op hahaha.
Maar je avond is dus wel goed gekomen door die 2 oudjes die zaten te genieten van de musical én van elkaar.. Lief om zoiets te zien hè…