Wat een lekker rustig avondje thuis had moeten worden, liep bijna uit op een compleet drama. Michelle zat gezellig met Toby op de bank te leren. Toby was een beetje uit zijn humeur en volgens Michelle ademde hij veel sneller dan normaal, waar ik me niet echt zorgen om maakte. Afgelopen woensdag is hij naar de trimster geweest en zo’n bezoekje is voor een zenuwpees als Toby een compleet traumatische ervaring. Ik vond het dus niet zo vreemd dat Toby een beetje raar deed.

Tot hij ineens enorm begon te hoesten. In de veronderstelling dat Toby over ging geven, probeerde ik hem snel naar de achtertuin te loodsen. Ik riep hem en Toby liep achter me aan, tot Michelle ineens begon te gillen.

Toby viel zomaar om. Hij viel tegen de bank, krabbelde weer op en zakte door zijn pootjes. Hij bleef even liggen en krabbelde toen weer op. Ik heb ‘m op schoot genomen en even vastgehouden. Hij hijgde inderdaad flink en leek behoorlijk van de wereld. Hij reageerde nergens meer op en bleef naar één punt staren. Michelle was inmiddels behoorlijk overstuur en er van overtuigd dat haar allerbeste vriendje het loodje zou leggen. Ze zat naast me te snikken terwijl ze Toby aaide. Het leek me beter om, ondanks het late uur, de dierenarts te bellen en gelukkig konden we meteen langs komen. Op pad dus, al was het alleen maar om Michelle gerust te stellen.

Het was heel erg slecht weer en we deden er een half uur over om de praktijk van de dierenarts te bereiken. Toby was op mysterieuze wijze een heel stuk opgeknapt en zat tijdens de rit innig tevreden bij Michelle op schoot naar buiten te kijken. Hij houdt wel van uitstapjes! Ik zag al een torenhoge rekening verschijnen voor een bezoekje aan de dierenarts met een hond die niets mankeert…

Maar ons Toobje bleek wel degelijk ziek. Nog een beetje suf stond-ie op de behandeltafel. Hij vergat te piepen en liet alle onderzoekjes gelaten over zich heen komen. De dierenarts constateerde dat Toby lekkende hartklepjes heeft. Normaal gesproken is dat niet zo’n probleem, maar schijnbaar heeft hij nu ook een beginnende kennelhoest. Die combinatie is niet zo’n succes. Bovendien bleek hij vocht achter zijn longen te hebben. Daar kreeg hij meteen een ‘plasprik’ voor en verder kregen we tabletjes mee tegen kennelhoest, die we thuis meteen mochten geven.

Oké, onze Toby is dus ziek, maar niet bepaald stom. Waar we het tabletje ook in verstopten; hij trapte er niet in. Hij vrat de kaas en worst óm het pilletje op en liet het nat geworden pilletje vrolijk liggen. We hebben er uiteindelijk een half uur over gedaan om hem zijn medicijnen te geven.

Nadat ik vannacht drie keer mijn bed uit ben geweest om ons zorgenkindje te laten plassen, was ik vanmorgen iets minder geduldig. Zonder pardon heb ik Michelle Toob’s bekje open laten houden en heb ik het pilletje naar binnen gegooid. Al doende leert men! Over een paar dagen is Toby hopelijk een beetje opgeknapt. Tot die tijd wordt-ie door Michelle gigantisch in de watten gelegd. Ze is dolblij dat haar vriendje er nog is!