Met een kind op de middelbare school houd je je niet meer zo bezig met trakteren. Niet verkeerd, want na vier jaar kinderdagverblijf en acht jaar basisschool is mijn traktatie-inspiratie op. De eerste mogelijkheid om te trakteren tijdens de turnles lieten we dan ook graag aan ons voorbij gaan omdat er al iemand anders trakteerde.

De tweede les na Michelle’s verjaardag keek Michelle verbaasd op toen ik haar kwam halen. Ik zag haar verbaasde blik en seinde “Wat?”. Zij seinde terug “Traktatie!!!” Oeps… vergeten…

De derde en de vierde les waren we het allebei vergeten. Maar natuurlijk wilde ik me niet laten kennen en toch een traktatie regelen. Michelle wordt na school meteen opgehaald voor haar training dus rustte de grote verantwoordelijkheid om iets leuks te serveren weer op mijn schouders.

Vandaag heb ik op het werk in een helder ogenblik een memobriefje op mijn beeldscherm geplakt. “TRAKTATIE!” Om vijf uur rende ik de deur uit om bladerdeeg te kopen om mini-appelflapjes te maken. Appels had ik in huis, kaneel, suiker en rozijnen ook. Het kon niet meer misgaan.

Tegen half zes was mijn oven aan het voorverwarmen en was ik mijn keukenkastjes aan het leeg gooien op zoek naar de rozijnen die op mysterieuze wijze verdwenen bleken te zijn.

Terwijl het hele aanrecht vol lag met ontdooiende plakjes bladerdeeg sprong ik in mijn auto om rozijnen te gaan kopen. De winkel doorgeraced, voorgekropen bij de kassa en gewapend met een pond rozijnen (altijd handig!) kwam ik weer thuis. Ik heb het wereldrecord appels schillen verbeterd en de vulling in orde gemaakt.

Daarna was het flink haasten geblazen om 21 mini-flapjes in elkaar te knutselen, terwijl de klok doortikte. Om acht over zes lagen de flapjes uitgespreid over het aanrecht en stond ik er haastig suiker over te sprenkelen. Om tijdwinst te boeken besprenkelde ik voor het gemak het hele aanrecht.

Om tien over zes stonden de flapjes in de oven. In de twintig minuten baktijd had ik nog net tijd genoeg om bij Oma een schaal te lenen en een broodje te eten terwijl ik door het raampje van de oven naar mijn flapjes loerde. Om half zeven heb ik de flapjes op een schaal gesmeten en er nog snel wat feestelijke parapluutjes in gestoken. Ze waren nog iets te bleek, maar ik had écht geen tijd meer.

Met een schaal gloeiend hete flapjes naast me op de passagiersstoel ben ik naar de andere kant van de stad gereden. Ondanks mijn haast was ik voorzichtig. Bij een eventuele noodstop zouden mijn flapjes zo onder het dashboard liggen en dat zou zonde zijn.

Om kwart voor zeven rende ik de turnzaal binnen. Precies op tijd met precies genoeg flapjes voor iedereen. Eind goed, al goed.

Ik moet alleen nog even de keuken opruimen.