Met een kar vol boodschappen kom ik Albert Heijn uit.
De voetbalplaatjes zitten ergens in een van mijn drie tassen,
voor de kindjes van mijn baas.

Dan komt er een klein jongetje naar me toe.
Hij kijkt me aan en zegt “Me-me-me-me-me-vr-vr-vr-vr-vrouw,
he-he-he-he-he…” Geduldig wacht ik tot hij zijn zin afgemaakt heeft.

Ik zie al voor me hoe hij de afgelopen week talloze keren voorbij gelopen is door ongeduldige volwassen. Hoe snellere jongetjes er met alle plaatjes vandoor gaan. En hoe hij thuis in zijn bijna lege plaatjes-album bladert.

“He-he-he-heeft u foe-foe-foe-b-b-b-bal-pl-pl-pl-pl-plaatjes?” maakt hij uiteindelijk zijn zin af.  Tegen die tijd heb ik allang besloten dat de kindjes van mijn baas pech hebben deze ronde.

Tegen zoveel doorzettingsvermogen van een kleine ukkie ben ik niet bestand.
Ik graaf in mijn booschappentassen tot ik de plaatjes vind en geef ze aan het jongetje. Blij huppelt hij weg terwijl ik ‘m nakijk.

En hij huppelt regelrecht op een groepje grotere jongens af met wie hij vrolijk zijn plaatjes deelt.

De slimmeriken!
Ze hebben gewoon hun stotterende vriendje als joker ingezet!
Of zoals Cruijf zou zeggen: “elk nadeel heb z’n voordeel.”

Niks leeg plaatjes-album.
Ik durf te wedden ze allemaal al drie albums vol hebben.