klik voor groter

Na een jaar hard studeren en werken, was het vandaag zover.
Michelle ging op vakantie! Samen met Tijl een week naar Rome!

Verstandig als ze is, heeft ze alles tot in de puntjes geregeld.
Oppas voor Boef, een reisverzekering, een prima bed-en breakfast en genoeg spaarcentjes op haar rekening.

Ze loopt echt niet in zeven sloten tegelijk en ze heeft al vaker gevlogen. Moederziel in haar eentje zelfs, toen ze nog een stuk jonger was. Kortom, ik hoef me dus écht geen zorgen te maken.

Ik bracht het jonge stel naar het vliegveld bij Rotterdam,
deelde nog wat knuffels en kussen uit en vertrok weer naar huis.

Maar ook al zijn ze nu met z’n tweetjes, ook al is het maar een vluchtje van een paar uur, toch vind ik het geen fijn idee dat mijn kind ergens hoog in de lucht in een vliegtuig zit. We waren blij dat we vanavond een sms-je kregen dat ze veilig geland waren.

Gek is dat toch! Die nooit aflatende bezorgdheid om je kind!
Ook al is ze al twintig, ook al is ze samen met haar vriendje.

Bizar ook dat die bezorgdheid altijd zal blijven.
Als zij straks veertig is (en ik drie-en-zestig!)
ben ik ongetwijfeld nog nét zo bezorgd!

Ik zal blij zijn als ze weer veilig thuis zijn!