klik voor groter*

Terugkijkend op ‘vroeger’ ben ik wel tevreden.
Ik geloof dat Mich het wel leuk gehad heeft als kind.
We hebben een heleboel mooie herinneringen aan haar kindertijd.

Maar er is één ding waar Michelle ongetwijfeld niet met plezier aan terug denkt. De kookkunsten van haar moeder.

Eerlijk is eerlijk, ik was geen keukenprinses.
Ze zal zich vast geen feestelijk gedekte tafel met overvloedige spijzen herinneren.

Oké, met Kerst hadden we een feestelijk gedekte tafel
maar zelfs dan kwam ik niet verder dan gourmetten.

Opvoedkundig aten we, toen ze klein was, braaf aan de eettafel.
Maar toen de etiquette wat tafelmanieren betreft er eenmaal in zat, aten we aan de salontafel. Misschien niet pedagogisch verantwoord, maar wel gezellig.
Ach, we waren maar met z’n tweetjes.
Wat maakte het uit? Als ze bij een ander maar wist hoe het hoorde!

Maar de gerechten die op tafel kwamen, vervullen me, met terugwerkende kracht, met afschuw.

Favoriet waren de kant-en-klare mixen. Tagliatella in roomsaus (van Honig), macaroni met Italiaanse Kruidensaus (van Honig), Paella met kip (van Knorr) of Chicken Tonight (van Knorr). En ach, natuurlijk! Aardappel-Anders (ook van Knorr)!

Mijn dochter heeft zoveel E-nummers binnen gekregen toen ze opgroeide dat het een wonder is dat ze geen licht geeft in het donker!

En als we écht snel moesten zijn omdat er geturnd moest worden, dan zette ik mijn ‘haastmenu’ op tafel. Rijst, mais uit blik en saté uit de diepvries. Hatsjiekidee! In 10 minuten een warme maaltijd!
Michelle vond dat lekker destijds, maar als ik er aan terug denk, schaam ik me diep.

Inmiddels woon ik samen met een keukenprins.
En waar je mee omgaat, word je mee besmet!

Ik draai zonder problemen een geweldige Quiche Lorraine in elkaar, gewoon met verse ingredienten. Mijn spaghetti met gehaktballetjes in tomatensaus is inmiddels beroemd, zonder hulp van de firma Honig.
Verse brocollisoep of paprika-tomatensoep; ik draai er mijn hand niet voor om. Mijn meatloaf met ketchup-saus is niet te versmaden. En ik krijg het inmiddels zelfs voor elkaar om een stukje vlees te bakken in plaats van het te cremeren.

Beetje jammer dat Michelle inmiddels op zichzelf woont.
De progressie in mijn kookkunsten kwam voor haar te laat.

Het enige dat ik nu nog kan doen, is mijn favoriete recepten met haar delen.
En haar natuurlijk vaak uitnodigen om te komen eten.

Mich, wanneer kom je weer eten?
Dan maak ik weer een keer rijst met saté en mais! 😉

* Bijschrift bij foto:
Juli 2001: als je moeder geen waarde hecht aan etiquette mag je, als je vriendinnetje komt logeren, frietjes eten in bad!
Elk nadeel heb z’n voordeel!