Na een verkwikkende nachtrust ben ik donderdag weer enthousiast aan het werk gegaan. Fluitend de hele dag gewerkt en daarna snel naar huis gegaan. Beetje haasten want ik wilde ’s avonds boodschappen doen. Vlug eten gekookt en daarna had ik zowaar nog tijd over voor een lekker bakkie koffie.

Vanaf dat moment ging er iets mis. Iets in de kosmos, iets met de stand van de planeten, het lot, of gewoon domme pech. De ellende begon.

Allereerst kegelde ik mijn lekkere mok koffie over mijn nieuwe bank. Snel de hoes er afgetrokken en die in de wasmachine gestopt. Pff, toch handig zo’n wasbare hoes over je bank. Lang leve Ikea!

Ik liet me door zo’n klein tegenslagje niet uit het veld slaan. Vrolijk gingen we op pad.

We waren vrij laat dus het was overal lekker rustig in de winkel. We schoten aardig op. “Ha”, dacht ik blij, “over een half uur zit ik lekker thuis aan de koffie!” Mijn eerste bakkie koffie was tenslotte over de bank gevallen, dus ik had wel zin in koffie!

Mooi niet dus! Aangekomen bij de auto bleek dat ik de startonderbreker van mijn auto verloren was. Daar stonden we dan. De kofferbak vol met boodschappen. We konden wel in de auto, maar daar hield het mee op. Rijden was er niet bij… Mijn humeur zakte een paar graden…We hebben ijverig gezocht maar mijn startonderbreker-ding bleef onvindbaar.

Gelukkig had ik mijn mobieltje bij me. Twee telefoontjes was genoeg. De eerste naar mijn zus, waar ik voicemail kreeg. De tweede naar haar man, die zo lief was om meteen in zijn auto te springen en naar ons toe te komen. We zouden heen en weer rijden naar ons huis, mijn reserve-startonderbreker ophalen en dan kon ik mijn auto-vol-boodschappen weer meenemen.

Terwijl zwager Nico onderweg was, bleven wij zoeken. En jawel! Mijn gebed voor de Heilige Anthonius had geholpen. Daar lag mijn startonderbreker-ding! Joepie! Snel Nico afgebeld en naar huis vertrokken. Eind goed al goed!

Maar vandaag stonden de sterren zo mogelijk nog slechter…

Vanmorgen op het werk, heb ik tijdens de koffiepauze met mijn mobieltje naar Frank gebeld. Even bijgekletst en daarna koffie gedronken met collega’s. Collega Torsten was jarig, dus we hadden gebak bij de koffie. Na de pauze ben ik met de doos gebak rond gegaan om de stumperds te trakteren die geen kans hadden gezien om pauze te houden in de kantine. Daarna heb ik de kantine opgeruimd en ben ik weer aan het werk gegaan.

Rond de middagpauze kwam ik tot de ontdekking dat ik mijn mobiele telefoon miste.. Ik herinnerde me dat ik in de kantine met Frank had staan bellen. Dus in eerste instantie dacht ik nog “Waar ligt dat ding?” Vol goede moed belde ik mijn eigen nummer en spitste mijn oren om op het geluid af te gaan en mijn mobieltje terug te vinden ergens tussen een archiefmap of in mijn bureaulade.

Ik kreeg meteen mijn voicemail…. Foute boel dus. Mijn mobieltje staat nóóit uit. Neurotisch als ik ben, wil ik altijd bereikbaar zijn. Leeg was hij ook niet, ik had hem ’s morgens pas van zijn infuus afgehaald. Iemand had ‘m dus uitgezet…

Grapje van een collega misschien? Nadat ik bij iedereen navraag had gedaan, bleek dat niet het geval. Ik heb een complete zoektocht gehouden door het hele pand. Alle kasten gecontroleerd waar ik in de buurt geweest was. Zelf de magnetron, de koelkast, de vuilnisbak en de vaatwasser nagekeken. Je weet nooit… Mobieltje bleef onvindbaar…

En ja, ik weet voor 100% zeker dat hij niet gestolen is door een collega. Er liepen twee vreemde chauffeurs rond, waarvan er één rond koffietijd boven is geweest. Natuurlijk had deze chauffeur er ook niets mee te maken. Hoogst waarschijnlijk had mijn mobieltje gewoon genoeg van me. Hij heeft zijn jas aangetrokken en is het pand uitgewandeld om op zich zelf te gaan wonen…

Mijn humeur had inmiddels een dieptepunt bereikt.
Die middag heb ik mijn abonnement laten blokkeren. Het goede nieuws was dat ik gewoon een nieuwe simkaart kon halen die meteen geactiveerd zou worden, zodat ik weer mobiel kon bellen met mijn eigen telefoonnummer. Tof! Als ik vanuit mijn werk meteen naar huis fietste, en in mijn auto zou springen, zou ik nog net voor sluitingstijd mijn nieuwe kaart kunnen ophalen!

Ik heb ook meteen een afspraak gemaakt om aangifte te doen van de diefstal van mijn mobieltje. Ik kon dezelfde dag nog terecht op het politiebureau. Een alleraardigste agent maakte een uitgebreid procesverbaal op.

Dit tot grote verbazing van Frank overigens. In Amsterdam liggen de dienders waarschijnlijk krom van het lachen over de balie als je zo’n aangifte komt doen. Hier niet. In ons gemoedelijke Brabantse Land, waar de politie nog op varkens rijdt, gewapend met pijl en boog, wordt zo’n delict uiterst serieus genomen. Oom Agent en ik moesten wel drie formulieren ondertekenen. Volgende week toch eens ‘Opsporing verzocht’ kijken. Zouden ze aandacht aan mijn zaak besteden?

Toen ik na mijn bezoek aan het politiebureau weer op mijn werk arriveerde bleek dat het lot nóg een leuke verrassing voor me in petto had. Michelle had mijn collega’s al telefonisch ingelicht over het volgende drama en mailde me de volgende foto…Ik begon inmiddels behoorlijk gefrustreerd te raken…
Ondertussen hadden mijn collega’s echter al een plan-de-campagne opgesteld. Ik kreeg meteen de sleutels van onze boodschappenauto toegeworpen. Met toestemming van de baas kon ik onze enorme, oude, zwarte Volvo-stationcar (liefdevol “De Tank” genoemd) meenemen om na werktijd mijn simkaart op te halen! Bovendien bood collega Peter me meteen nieuwe autobanden aan, die hij nog heeft staan.

Na het werk ben ik, samen met Michelle, die naar mijn werk gekomen was, in De Tank geklommen. Tjonge, wat een bak! Wel luxe, hoor! Na tien minuten werd mijn achterwerk opvallend warm. Geschrokken controleerde ik of ik niet van pure stress in mijn broek geplast had…Nee, hoor! De Tank heeft stoelverwarming! Jakkes, wat goor! Gelukkig vond Michelle als snel het knopje om het uit te schakelen! Ook leuk trouwens om die van haar stoel stiekem weer aan te zetten!

Mijn nieuwe simkaart was snel geregeld. We belandden gigantisch in file en hebben er een uur over gedaan om De Tank weer veilig terug te brengen. Een meevaller op zich gezien mijn pechdag! Mijn humeur steeg weer enkele graden.

Mijn zus heeft vanavond mijn reserve-mobieltje gebracht die zij in bruikleen had (ze heeft nu zelf geen mobiel meer!), mijn nieuwe simkaart werkt en die auto-band… Volgende week zien we wel weer!

Nog een mazzel dat ik deze uitgebreide log kon maken zonder computer-problemen! Voor de zekerheid heb ik ook maar niet te veel plaatjes ge-upload. Je weet tenslotte nooit…

Ik denk dat ik morgen in bed blijf tot ik zeker weet dat de sterren weer goed staan. Er is voorlopig wel genoeg mis gegaan.

Hopelijk blijft mijn internetverbinding nog even werken…

Ik moet namelijk nog even mijn helden bedanken:

Zwager Nico: bedankt dat je me meteen te hulp snelde toen ik mijn autootje niet kon starten!

Al mijn collega’s: wat keken jullie allemaal boos toen duidelijk werd dat mijn mobieltje gejat was op zichzelf was gaan wonen! Jullie vonden het echt heel erg dat ik zoveel pech had! Lief, hoor!

Lieve Michelle: bedankt meisje, dat je me meteen gemeld hebt dat we autopech hadden! Dankzij jouw snelle actie kon er nog iets anders geregeld worden! Toppie!

Mijn chef Frans: bedankt voor het lenen van De Tank! Hij staat weer veilig voor de deur. Goeie God, wat trekt dat ding langzaam op! Maar we waren er toch heel blij mee en hebben voor deze ene keer alle kleine autootjes uitgelachen!

Collega Peter: dank je wel voor je aanbod voor nieuwe autobanden! Volgende week hebben we het er nog een keertje over!

Collega Carlos: dank je wel voor het waarnemen van de receptie! Ik liet je mooi in je eentje zitten door mijn bezoekje aan het politie-bureau!

Zus: bedankt dat je meteen je mobieltje afgestaan hebt! Grote klasse! (mededeling voor familie: Zus is te bereiken via haar echtgenoot of dochter. Ze is zelf tot nader order uit de lucht)

En ‘last but not least’ lieve Frank: bedankt voor het aanhoren van mijn klaagzang, je peptalk en je practische tips! Ik bel je morgen!

Nu ik dit lijstje zo bekijk, valt mijn pech eigenlijk wel mee!
Ik heb een heleboel fantastische mensen om me heen!