Met peuters kan het wel eens voorkomen dat je de hele avond bezig bent om je kleine uk in bed te krijgen. Je troost jezelf met de gedachte dat dat vanzelf over gaat. Voor alle ouders die troost putten uit die gedachte… Wacht maar tot je ukkie een puber is…

Allereerst heeft zo’n puber op de middelbare school natuurlijk de meest waanzinnige roosters. Om een of andere duistere reden wordt Michelle morgen pas om half elf op school verwacht. Fijn, vooral op woensdag! Aangezien dat mijn wekelijkse vrije dag is, kunnen we dus lekker uitslapen!

Michelle had zelf al bedacht dat ze dan langer op mocht blijven. Normaal is het door de week om tien uur bedtijd en in het weekend om elf uur. Van wiskunde baalt ze, maar in het geval van ‘slapen’ wordt vlot een rekensommetje gemaakt. “Eigenlijk mag ik nóg langer opblijven, want ik hoef er pas om negen uur uit!” Met een vooruitziende blik, vertel ik haar dat ze toch naar bed moet. Ten slotte ken ik mijn kind alsof ik haar zelf gemaakt heb! En jawel.. het duurt even…

Eerst volgt een uitgebreide badkamer-sessie. Tandenpoetsen, wassen, deodorant opdoen (jawel; ook voor het slapen gaan) en dan moeten haar haren nog in een staart. Aangezien ik nog boven een huishoudelijk karweitje aan het uitvoeren ben (het schoonmaken van haar vitrinekast, bleh!), ben ik dus een dankbaar lijdend voorwerp voor allerlei oeverloos geklets. Al omkledend, poetsend, kammend en kletsend, komt ze steeds opnieuw voorbij lopen.

Ik doe zelf vrolijk mee door ‘even’ uit te leggen hoe ik haar ‘schatten’ in de vitrinekast gerangschikt heb. Er volgt een vrij wazig verhaal van mijn kant met zinnen als “via de uitgestalde edelstenen die het onstaan van de aarde symboliseren gaan we dan over naar de glazen kunstattributen”. Dit is voor Michelle genoeg om in een lachstuip te schieten.. Oh oh… Dat belooft niet veel goeds…

Als ze na tien minuten slappe lach uiteindelijk gieberend in bed is gedoken, kruipt ze weg onder de dekens om mijn oeverloze geleuter niet meer aan te horen. Vanonder de dekens roept ze de hond die vervolgens probeert een comfortabel plekje te zoeken op het bed vol met gieberende puber. Toby banjert een paar keer over Michelle heen, waardoor ze wéér in een lachstuip schiet…

Als Toby eindelijk ligt, ergens naast dat schuddende, gieberende kind moet Michelle om een of ander reden ineens denken aan een grappige scène uit Pirates of the Caribbean. Gieber, gieber, daar gaan we weer… Michelle komt niet meer bij en legt mij, al gierend, de bewuste scène nog een keer uit. “Schat?”, probeer ik nog, “ik heb die film ook al een paar keer gezien; ik weet wat je bedoelt…”

Na tien minuten lachen, zakt de bui.. Ik probeer haar een nachtzoen te geven. Ineens moet ze denken aan een erg grappig klasgenootje. Ik kan haar gedachtengang allang niet meer volgen en wacht, zittend op haar bed, geduldig af. Het duurt even voor Michelle genoeg bedaard is om haar kaken op elkaar te houden zodat we elkaar eindelijk een nachtzoen kunnen geven… Uiteindelijk lukt het. Het is inmiddels half twaalf, we zijn wéér te laat…
Welterusten, meisje! Slaap lekker!