Op eens zag ik allemaal reclames op tv over telefoonabonnementen voor heel weinig centjes met een hippe telefoon erbij. En ik, al sinds vorige eeuw bij dezelfde provider, werd een beetje verdrietig. Want ik betaal een hoop centjes voor weinig MB’tjes. En mijn Samsung-telefoontje is heel langzaam geworden. Volgens mij is-ie stervende. Ik wilde ook een hippe telefoon! En een nieuw telefoonabonnement!

Dus belde ik mijn provider en riep: “Nananana! Ik ga lekker opzeggen bij jullie!” Mijn telefoonprovider begon te huilen. “Maar jij bent onze meest trouwe klant! Blijf alsjeblief bij ons!” Nou ja, zo ging het niet echt. Maar mijn provider was het wel met me eens dat mijn abonnement erg duur was. En dat ik daar niet veel voor kreeg. “Kijk even rond wat je wilt en bel dan even terug. Misschien kunnen we een deal sluiten.”

Dus ik keek even rond, besloot wat ik wilde en belde terug. Ik noemde een abonnement mét iPhone bij de concurrent en blufte tien euro van de prijs af. Mijn provider kwam met een deal en nu betaal ik de helft minder voor meer MB’tjes én ben ik de trotse bezitter van een heuse iPhone. “Happy panda!” zou Michelle zeggen!

Inmiddels ben ik helemaal gewend aan mijn iPhoontje en er zielsgelukkig mee. Wat geweldig toch dat mijn hele muziekcollectie er op past en ik ook nog foto’s kan maken! Wat geniaal dat mijn iPadje en mijn iPhoontje met elkaar praten en alle wijzigingen aan elkaar doorgeven! Wat superhandig dat je gewoon supersnel kunt bellen zonder te hoeven wachten op het volgende schermpje! Nogmaals, Michelle zou zeggen “Happy panda!”

Maar terwijl ik ‘in between phones’ was, ging ik eens op mensen in het openbaar letten. Wat voor telefoons zie je allemaal? Ik zag veel Samsungs en veel iPhones. Maar wat me vooral opviel was het idiote gedrag van telefoonbezitters.

Onderweg naar mijn werk fiets ik altijd langs Station Lelylaan. In een straal van 500 meter rond het station loopt iedereen op het schermpje van zijn mobiel te kijken. Checken ze hoe laat hun trein gaat?

Wachtend bij de toiletten in de bioscoop zie ik de deuren van een zaal open gaan. De film is afgelopen, de bezoekers lopen naar buiten. Massaal zoeken ze in hun broekzakken en halen hun mobieltje te voorschijn. Even een statusupdate op Facebook waarschijnlijk. “Gave film gezien!”

In de tram kijk ik naar de mensen voor me. Ik zie allemaal gebogen hoofden. Iedereen kijkt op zijn schermpje. Facebook, Whatsapp, Twitter. En muziek. Sommige hoofden bewegen ritmisch heen en weer.

Niemand ziet elkaar, niemand hoort elkaar. Niemand maakt meer een praatje met een vreemde. Er glimlacht niemand meer naar elkaar. Best jammer. En al ben ik nog zo “happy panda”, ik neem me ter plekke voor om nooit te gaan kloten met mijn telefoon in het openbaar.