Frank is niet zo van Valentijn vieren. Eigenlijk houdt hij van geen enkel ‘winkeliersfeestje’ zoals hij Valentijn, Moederdag en Secretaressedag noemt.

Maar lief is-ie wel. Hij schrijft elke avond voor hij gaat slapen een briefje voor mij. Een briefje met hartjes, met kusjes en lieve woordjes. Met grappige tekeningetjes of een bemoedigend woordje als ik ergens mee zit. Hij plakt het briefje op de salontafel zodat elke dag voor mij begint met een kop koffie en lieve woordjes voordat ik naar mijn werk vertrek.

Ik ben ook niet zo van Valentijn. Maar ik wilde de dag toch niet helemaal ongemerkt voorbij laten gaan. Vanmorgen, in alle vroegte, heb ik het hele huis volgeplakt met memo-blaadjes.

Frank werd vanmorgen wakker in een roze huis. Vol roze memo-blaadjes in de vorm van een hartje. Ze zaten overal. Op zijn tandenborstel, de kledingkast, zijn computer, het espresso-apparaat. Op de tv, op zijn telefoon en op de keukenkastjes. Op het toilet, in de keuken, in de slaapkamer. Op de kattenbak, op de vaatwasser, op de wasmachine en de koelkast. Op de boekenkast, op lichtknopjes en zelfs op het raam.

En op elk briefje stond ‘ik houd van jou’ in een vreemde taal.
Als dát geen Valentijn-verrassing is!

Blij met het resultaat vertrok ik naar mijn werk. Onderweg stopte ik bij het huis van Michelle om daar een cadeautje in de brievenbus te stoppen. Valentijnsverrassing nummer twee! Maar terwijl ik bij de voordeur stond, met mijn cadeautje, stapte Mich net naar buiten. “Mam?”

Ach, de verrassing was er niet minder om. En bovendien is het helemaal niet verkeerd om de dag te beginnen met de slappe lach bij je dochter op de stoep.