Start to run – klaar!

I did it! Ik heb alle lessen van Evy Start to Run uitgelopen. Maar om nou te zeggen dat het een feest was. Nee, eigenlijk niet. Tot zo ongeveer week zeven was het leuk. Een minuut of zeven, acht rennen. Vanaf week acht kwamen de stukken van tien minuten rennen aan bod en kwam mijn oude afkeer van hardlopen weer boven. Het is zó saai!

De kick van hardlopen komt pas achteraf. Als je jezelf verbaasd hebt door tien minuten te rennen. Of twintig! En uiteindelijk dertig! Het voldane gevoel dat je dat toch maar mooi geflikt hebt. Het gevoel dat je je dag heel sportief begonnen bent. Dat je heel gezond bezig bent. Dat je in topconditie bent. Of iets wat daarop lijkt.

En achteraf is die douche zó lekker. En dat eerste, welverdiende bakkie koffie. Dat je helemaal fit en klaarwakker op je werk aan komt. En het feit dat je ’s middags best een stroopwafel bij de thee mag omdat je al wat extra calorieën verbruikt hebt.

Maar de minuten vóór het hardlopen zijn zwaar. Loodzwaar.
Die minuten dat het nog donker is buiten. Dat je bedje nog lekker warm is. Ik zorg altijd dat al mijn spullen voor het grijpen liggen. Want een la open moeten doen om sokken te pakken of een knoop in mijn veter kan nét genoeg zijn om mijn motivatie om zeep te helpen en terug in bed te kruipen.

Maar ik heb het gedaan! Ik heb alle lessen uitgelopen. Of nou ja, eigenlijk niet eens. Ik heb les 27 van Evy gelopen. En daarna kwam de hippe muziek van Evy mijn neus uit en kon ik haar Vlaamse aanmoedigingen niet meer verdragen.

De week daarna liep ik alleen, zonder Evy. Met mijn eigen muziek. Maar mijn eerste poging om een half uur hard te lopen viel, eerlijk gezegd, nogal tegen. Ik kon mezelf er gewoon niet toe zetten om door te lopen. Ik wandelde meer dan dat ik hardliep.

Maar nadat ik mezelf een mentale schop onder mijn kont gegeven heb, gaat het wel. Afgelopen week heb ik, zonder Evy, drie keer mijn vaste rondje gelopen. Met mijn eigen muziek. En één keer zonder muziek. Omdat het zo hard waaide en ik dat ook wel lekker vond. Maar eerlijk is eerlijk; af en toe miste ik Evy met haar aanmoedigingen en haar stomme muziek. Dan moedigde ik mezelf maar aan. Met Vlaams accent.

En natuurlijk ga ik nu gewoon door. Ik heb niet voor niets al die lessen met Evy gedaan. De basisconditie is er. De voldoening achteraf ook. Het zou alleen zo verdomd fijn zijn als ik er van te voren ook zin in had.

10 gedachten over “Start to run – klaar!

  1. Rianne

    Je hebt het maar mooi geflikt…

    Maar euh.. Muziek van Evy? Ik draai altijd mijn eigen muziek terwijl Evy instructies geeft. Ik wist niet eens dat Evy met muziek geleverd wordt…

    Weer wat geleerd…

  2. Willemijn

    Fantastisch plaatje, maar het valt waarschijnlijk wel mee in het echt!
    Heel knap dat je het hebt weten vol te houden en ik hoop van harte dat het lukt door te gaan. Bewegen schijnt een super medicijn te zijn voor alles!

    Ik loop ook hard (niet meer met regelmaat helaas) en heb er over het algemeen erg veel zin in, maar soms valt het mij enorm zwaar en dan doe ik het alleen omdat het achteraf zo fijn is. Ik herken dat dus … maar ik zou nooit vroeger mijn bed uit kunnen komen om te gaan hardlopen. Ik ga eind van de dag, dat vind ik super ontspannend.

  3. Nancy

    Heel herkenbaar! Vooraf heb ik ook nooit zin, vooral als ik pas ’s middags of ’s avonds ga lopen. Dan moet ik me ook nog omkleden, echt geen zin in! Maar achteraf is ’t altijd zo fijn! En dan ben ik altijd heel fier op mezelf! 🙂

  4. Nicky

    @Leidse Glibber: voorlopig niet, vrees ik
    @Sas: dank je, dank je!
    @Rianne: yep! Ik heb de mp3’tjes gewoon van internet geplukt.
    @Willemijn: nee, ik zie er echt uit zoals op het tweede plaatje. Echt.
    @Nancy: blij dat ik niet de enige ben!

  5. appelig

    Dat plaatje is supergrappig. Tja, nu gaat het allemaal om het volhouden. Ik vond destijds het opbouwen erg leuk, het ging zo veel makkelijker dan ik dacht. Maar toen ik eenmaal op het half uur zat vond ik er niets meer aan. Helaas. Ik hoop dat je het volhoudt!

Reacties zijn gesloten.