Zondag werd Michelle ziek. Het begon met wat gerommel in haar maag. Alsof ze iets verkeerds gegeten had. Dat kan. Dat gaat vanzelf wel weer over. En maandag ging ze gewoon naar college. Maar dinsdag werd het erger. Na veel getwijfel meldde Mich zich ziek op haar stage-adres en maakte ze een afspraak bij de huisarts.

Dokter 1 constateerde dat ze een maagslijmvlies-ontsteking had die vanzelf over zou moeten gaan en schreef een maagbeschermer voor. Dat hielp niet echt en halverwege de avond stuurde Michelle ons een berichtje dat ze toch wel erg ziek was en heel veel pijn had.

Nou ken ik mijn dochter langer dan vandaag. Die valt zonder twijfel in de categorie ‘Bikkel’ en als zij zegt dat ze ‘heel veel pijn’ heeft, gaan bij mij alle alarmbellen rinkelen. En aangezien moeder-zijn niet ophoudt als je kind groot is, stapte ik om 12 uur ’s nachts in pyjama in de auto om haar op te halen. Ik sleepte mijn kind, haar chihuahua en haar laptop mee naar huis en stopte haar, net als vroeger, in mama’s grote bed.

Woensdag zat Michelle met een wit snoetje op de bank. Ze kon niet eten, ze kon niet drinken en de pijn werd steeds erger. ’s Avonds wist ze van ellende niet waar ze het zoeken moest en besloten we het noodnummer van de huisarts te bellen. Die stuurde ons door naar de eerste hulp.

Daar onderzocht een vriendelijke dokter haar. Dokter 2 stelde vragen, klopte eens hier, klopte eens daar en trok de conclusie dat het waarschijnlijk een maagontsteking was door de Helicobacter-bacterie. Hij adviseerde bij de huisarts een kweekje te laten maken. Zodra bleek dat het inderdaad om Heliobacter ging, zou Michelle antibiotica krijgen. Voor nu kreeg Michelle een sterkere maagbeschermer mee.

Jammer genoeg kon de assistente bij de nachtapotheek ons niet aan de medicijnen helpen. “Er staat een minnetje achter” zuchtte ze. Dat betekende blijkbaar dat het op was. Langzaam stelde de assistente voor dat we naar het AMC zouden kunnen rijden, misschien dat die nog hadden. Lui strekte ze haar arm en keek lang op haar horloge. Ze zuchtte nog eens, haalde haar schouders op en zei “maar die gaan over een half uur dicht.” Ze opperde dat ze eens zou kunnen bellen naar het AMC om te vragen of zij de medicijnen nog hadden. Ze keek ons vragend aan. Michelle hing inmiddels dubbelgeklapt van de pijn tegen de muur maar schijnbaar had de assistente toch echt onze bevestiging nodig voor dit geniale plan. Helaas bleken de bewuste medicijnen in het AMC ook op. Dus werd de dokter weer gebeld voor een alternatief en kregen we eindelijk andere medicijnen mee.

Donderdagmiddag leek het eindelijk iets beter te gaan en lukte het Michelle om wat te eten. Maar tegen vier uur werd de pijn weer erger. En toen ik rond een uur of negen vroeg of ze iets nodig had, antwoordde ze ‘een shot morfine’. Een half uur later zaten we weer bij de eerste hulp met Michelle, haar inmiddels gearriveerde vriendje en haar onafscheidelijke emmertje om te spugen (dat ze overigens niet nodig had).

We gingen naar Dokter 3 deze keer die Michelle een injectie met diclofinac gaf. Als dat niet zou helpen, zouden ze Michelle verder onderzoeken want “dan zouden het wel eens galstenen kunnen zijn”. Jammer; ook diclofinac hielp niet. Dus werd er bloed geprikt en werden Michelle’s hart en longen gecheckt. Daarna door naar Dokter 4 die Michelle onderzocht en vervolgens ging overleggen met een onzichtbare Dokter 5. Toen dokter 4 terug kwam strooide ze hautain met zoveel medische termen dat wij, als leken, er niets van begrepen.

Michelle had de hele avond haar pijn verbeten en had zich moedig door alle onderzoeken en uren wachten heen geslagen, waarop Dokter 4 nog even fijntjes opmerkte dat Michelle er niet uit zag alsof ze zoveel pijn had. Mich stelde venijnig voor om over de grond te gaan rollen van de pijn en liet de dokter voor straf nóg een keer haar verhaal vertellen.

Deze keer was de diagnose dat er geen sprake was een ontsteking door de Helicobacter-bacterie. Dan had dat in haar bloed zichtbaar moeten zijn en dat was niet het geval. Dokter 4 dacht dat het wel eens de ziekte van Crohn zou kunnen zijn. Michelle heeft nooit ergens last van gehad maar “het moet eens beginnen” zei dokter 4. Het leek haar het beste om alles gewoon zijn beloop te laten.

En daar gingen we weer. Naar de nachtapotheek voor Tramadol deze keer. Die was gelukkig op voorraad én het lijkt nog te helpen ook. Michelle is de dag redelijk door gekomen. Zo stoned als een garnaal lekker in haar eigen huisje met haar vriendje en haar hondje. En nu wachten we af om te zien welke diagnose juist zal blijken.

Is het de diagnose van Dokter 1 met de maagslijmvliesontsteking die vanzelf over zou moeten gaan? Of Dokter 2 met de ontsteking door de Helicobacter-bacterie? Gaan we voor Dokter 3 met de galstenen? Of is het toch die arrogante dokter 4 met de diagnose Ziekte van Crohn?

Ik doe een schietgebedje en stem ondertussen op Dokter 1.