Frank en ik vinden elkaar lief. Heel lief. Maar romantisch zijn we niet. We lopen nooit hand in hand, kussen niet in het openbaar en hebben geen koosnaampjes voor elkaar. Hij houdt daar niet van en, goh, hoe toevallig, ik ook niet. Er blijkt dus echt op ieder potje een dekseltje te passen.

Toen ik vier jaar geleden bij hem introk, wist ik dus precies wat me te wachten stond. Geen harten van waxinelichtjes, geen serenades onder het balkon en geen rozenblaadjes in bed. Gelukkig maar want vooral dat laatste lijkt me een hoop rotzooi te geven. En van zo’n serenade zou ik hooguit de slappe lach krijgen.

Frank is vooral heel lief. Hij laat me in het weekend lekker uitslapen en maakt me dan wakker met een kopje koffie op bed. Hij brengt een wijntje en een bakje chips als ik in bad lig. Hij zorgt dat er altijd schone handdoeken klaarliggen en nog veel meer van dat soort dingen.

En stiekem blijkt-ie toch een romantisch trekje te hebben.
Iedere dag, al vier jaar lang, ligt er een lief briefje voor me klaar als ik naar mijn werk vertrek. Met hartjes, kusjes of gekke tekeningetjes. Iedere dag!

Toen ik laatst geen briefje op tafel vond, maakte ik me dan ook grote zorgen.
Wat was er? Was-ie boos op me? Hield-ie soms niet meer van mij?

Eenmaal thuis vroeg ik het.
‘Er lag geen briefje vanmorgen. Houd je nog wel van me?’
En hij antwoordde ‘Ja, hoor. Maar de memoblaadjes zijn op’