Het was even wennen afgelopen week. Wat was het koud! Op de fiets naar mijn werk, dik ingepakt in mijn dikke winterjas met sjaal en handschoenen, traanden mijn ogen van de ijskoude wind. En ondanks mijn handschoenen voelden mijn vingers als ijsklontjes. Nou ben ik sowieso geen liefhebber van kou maar deze winter levert die kou een extra probleem op. Want hoe houd ik met dit weer in hemelsnaam mijn zorgvuldig opgebouwde hardloopconditie op pijl?
Dinsdagmorgen om 5.45 uur sloeg ik het warme dekbad van me af, stond op en keek uit het raam. Amsterdam lag er donker en stil bij. Een krantenjongen fietste voorbij, diep weggedoken in zijn jas. Hij werd er tenminste nog voor betaald om op dit onzalige tijdstip buiten te zijn. Ik niet. En vlug kroop ik mijn bed weer in.
Zo ging het ook woensdag, donderdag en vrijdag. Laf kroop ik iedere morgen terug onder mijn dekbed. Ik vond het gewoon te koud. En zelfs mijn dochter, die me normaal gesproken weet te motiveren met oppeppende kreten als ‘je kán het, mam!’ accepteerde dit feit zonder morren. ‘Snap ik’ was haar droge antwoord toen ik haar dinsdags vertelde dat ik niet was gaan lopen.
Ik ben nog steeds niet zover dat ik hardlopen mijn hobby kan noemen. Leuk vind ik het nog steeds niet. Ik loop omdat het goed voor me is. En vooral omdat het zo heerlijk is, als het klaar is. Maar toch gebeurde er iets geks. De verwachte opluchting, dat ik niet hoefde te gaan lopen omdat het zo koud was, bleef uit. En zo ergens halverwege de middag, als ik naar buiten keek, kreeg ik een vreemd gevoel. Dan dacht ik “Was ik toch maar gaan lopen vanmorgen..”.
Spijt dus. Spijt dat ik niet was gaan lopen!
Die spijt verdween weer als ’s morgens vroeg de wekker af liep, maar toch. Het is bizar. Een half jaar geleden liep ik alleen hard om de tram te halen. En nu heb ik spijt als ik niet kan gaan hardlopen. Er komt een tijd dat ik gewoon doorloop.
Al ligt er anderhalve meter sneeuw!
De loopverslaving begint te komen zo te zien 🙂 Als jij nu voortaan weer gaat lopen, zal ik (terwijl ik mij nog even omdraai ) elke ochtend even aan je denken. 🙂
Dat helpt enorm, LG. Bedankt!
Heel goed, het begint gewoon langzaam te komen. Ik kan me nog herinneren (van twee jaar geleden toen ik ook een half jaar gelopen heb) dat ik het juist heerlijk vond om te lopen in de kou. Zodra het boven de 12 graden werd vond ik het te warm worden!
Ik baal nog steeds elke maandag wanneer duidelijk is dat lopen er nog een week niet inzit.
A.s. maandag zal het toch onderhand wel weer zo ver zijn dat ik als een achterlijke gek over de dijk mag rennen. Hoop ik.
Sterkte met het vinden van de moed…
Ja het wordt een verslaving hè, die runnershigh naderhand. Maar ik vond lopen in de kou ook niets (al is lopen ’s avonds nog erger). Door mijn rug en knie kan ik nog steeds niet rennen maar ik mis het nog steeds en baal dat ik zo weer helemaal opnieuw moet beginnen. Duurt zo lang voordat die conditie er weer is. Afijn wandel nu lekker met muts en sjaal met de hond in de vroege ochtend en ben nadien trots dat ik er zo vroeg uit was haha.
Het rondje over de jou bekende singels was in 2013 gelijk mijn laatste loopje, over en uit. Ik moet nog altijd groen licht krijgen maar stiekem loop ik morgen les 14 van Evy. Nu maar hopen dat doc. dat ook een keer goed gaat vinden. Dus braaf loop ik nu in winterverpakking om niet “uit schema” te raken, maar of mijn lijf het ook echt keuk vindt?!
* keuk is leuk
Goed bezig! En dat plaatje van dat t-shirt hahahahahaha. Dat zou er eentje voor mij zijn 😉
Oh, dit is zó herkenbaar! Bij mij kwam hierna het punt dat ik echt heel graag wilde lopen en dus ook de motivatie kon vinden 🙂 Een klein beetje de verslaving, zoals ze zeggen. Geniet ervan!