Op het moment dat ik dit schrijf, ben ik 105 dagen gestopt met roken. Diep in mijn hart had ik eigenlijk gehoopt dat ik zo enorm chagrijnig zou worden dat mijn omgeving me na drie weken zou sméken om alsjeblieft weer te gaan roken. Maar ik was niet chagrijnig, ik kwam niet enorm aan, had geen woede-aanvallen, geen huilbuien, geen slapeloze nachten. Helemaal niets, behalve af en toe zin in een sigaret. Nog steeds wel eens trouwens. Dan zucht ik dramatisch “Ohhhh, nú heb ik zó’n zin in een sigaret!” in de hoop dat iemand dan zegt “Nou, vooruit! Hier heb je er een. Rook lekker op, joh!” Maar dat gebeurt niet.

Dus gaat de ene dag gewoon over in de andere, ineens zijn we 105 dagen verder en rook ik nog steeds niet. En eigenlijk, als ik heel eerlijk ben, valt het resultaat van mijn standvastigheid een beetje tegen. Ik had meer verwacht van het leven als niet-roker. Jarenlang hoorde ik ex-rokers hysterisch vertellen over alle voordelen van het niet-roken. Hoe alles zoveel beter smaakt, dat ze zoveel meer ruiken, dat ze niet meer zo snel buiten adem zijn, dat hun huid er zo van opknapt en -last but not least- dat ze zoveel geld overhouden.

Ik vind nog steeds heel veel dingen erg lekker, maar daar had ik altijd al last van. Ik ruik niet beter dan een tijdje terug; ik ruik hooguit lekkerder. In het begin dacht ik wel verschil te merken met hardlopen. Misschien was dat illusie want na twee keer lopen merkte ik niks meer. Aan mijn velletje merk ik ook al niks en ach, dat geld… Dat gaat ongemerkt gewoon op aan andere dingen.

Maar ach, ik heb de stap gezet, als verjaardagcadeau voor Michelle zelfs, dus er is geen weg terug. Het zal wel wennen ooit. Ondertussen is er één ding waar ik wel trots op ben. Dat ik geen overgefrustreerde anti-roker ben geworden! Iedereen mag van mij roken, het maakt me niks uit. Zelfs in mijn huis, pal naast me op de bank, waarom niet? Groot gelijk! Lekker!

Toch is er één klein dingetje dat me een tikkie irriteert aan mensen die roken. Want of je nu boodschappen gaat doen, gaat klussen, een potje wil badmintonnen of naar een feestje moet, een roker zegt altijd “Nog één sigaretje en dan gaan we!”. En dan zit je zeven minuten zinloos te wachten tot de ander klaar is met roken.

Ik deed dat ook. Altijd. Tienduizenden keren. “Nog eentje! En dan gaan we!” Dus bij deze; mijn excuses aan iedereen die ooit ongeduldig op mij heeft gewacht terwijl ik nog even dat éne sigaretje moest roken.