Een beetje creatief zijn is leuk maar wat moet je in hemelsnaam met al die bende die je in elkaar knutselt? Ooit deed ik aan Fimo-kleien. Maar toen mijn hele huis vol stond met gekleide poppetjes had ik er genoeg van. Zo gaat het ook met mijn taarten-maak-hobby. Best leuk om een taart te maken maar ze moeten natuurlijk ook op. En na een tijdje kun je geen taart meer zien. Om nog maar te zwijgen van het feit dat al die taarten zo op je heupen gaan zitten. Dus staat mijn taarten-maak-hobby op een laag pitje. Tot er weer iemand jarig is of zo.

En zo gaat het ook met mijn haak-hobby. Leuk om te doen maar wat moet je met die bende? Ik heb al heel wat gehaakt en alles weggegeven. Zo veel zelfs dat, als ik zit te haken, iedereen angstig zegt ‘Euhhh, leuk, hoor! Maar het is toch niet voor mij?’ Zelfs Spike kijkt niet om naar de rode kater die ik voor hem haakte. De enige die nog een beetje enthousiast reageert is Boef. Hij was érg blij met zijn gehaakte broodje hotdog, dat door Michelle en Robby overigens oneerbiedig bestempeld werd als ‘broodje poep’.

Ook goed. Dan haak ik wel wat voor mezelf! Maar wat? Ik heb niet echt behoefte aan een gehaakte knuffel. Ook sloffen zijn geen optie omdat ik met Kerst van Mich en Robby lekkere sloffen heb gekregen. Een boekenlegger dan? Zinloos als je een e-reader hebt. Uiteindelijk vond ik iets grappigs. Op internet staan talloze patroontjes om een jute boodschappentas van Albert Heijn op te leuken. Een functioneel haakpatroon! IJverig ging ik aan de slag.

Het was even wennen. Geduld is niet een van mijn sterkste eigenschappen. Ook niet als ik creatief bezig ben. Daarom haak ik zo graag kleine knuffeltjes. Avondje haken; klaar! Maar dit project vergde meerdere avondjes haken.

Ik telde hoelang ik deed over één toer en rekende uit hoelang ik bezig zou zijn als ik iedere avond twee toeren zou haken. Drie weken! Mijn aandachtspanne is meestal korter dus ik zag al gebeuren dat dit project uiteindelijk onafgemaakt in de kast terecht zou komen. Bij de poppenkop die er al jaren ligt, pal naast mijn tekenspullen.

Maar ik zette stug door. Ik haakte, haakte en haakte. Met als extra handicap een zeven kilo zware, rode kater die regelmatig aan mijn haakdraad hing. Maar het is me gelukt! Ik heb een tas gehaakt! Als bonus werkte ik de lelijke overgangen in de toeren weg met een gehaakt randje. En als klap op de vuurpijl haakte ik drie bloemen om de boel op te leuken. En toen was mijn tas klaar.

En ik durf te wedden dat iedereen om mij heen zo’n mooie tas wil. Verrukt zullen ze mijn tas van alle kanten bekijken. Ze zullen versteld staan over de mooie gelijkmatige steken. Verrast zullen ze ontdekken dat zelfs de bodem een patroon heeft. Ze zullen de zorgvuldig gehaakte bloemen, met mooie sierkralen in het hart, uitgebreid bewonderen. En uiteindelijk zullen ze me vragen of ik zo’n tas voor ze wil haken. Op hun knieën zullen ze me smeken om zo’n prachtig, uniek stukje haakwerk.

Maar mijn wraak zal zoet zijn. Ik zal weigeren. Glashard weigeren.
Een sleutelhanger kunnen ze krijgen. Een knuffeltje. Of een boekenlegger. Maar meer niet.

Behalve Boef. Die lieve Boef! Voor hem maak ik een uitzondering.
Tenslotte is hij de enige die mijn talent op waarde weet te schatten.
Als Boef een tas wil, haak ik me gewoon nóg een keer drie weken te pletter.