Bovenstaand gedichtje schreef de vriendin van mijn broer in mijn poesiealbum. Ik was vijf. En zo’n gedichtje staat er niet voor niets. Ik zal als kind wel grote moeite hebben gehad met het principe bedtijd. Zelf vind ik dat heel logisch eigenlijk. Ik ben de jongste van zes. En mijn broers en zussen zijn allemaal een stuk ouder dan ik. Zij werkten allemaal al toen ik vijf was. Overdag was ik eigenlijk enigst kind.

Maar ’s avonds was iedereen thuis. Dan draaide mijn broer Bohemian Rhapsody op zolder, terwijl mijn andere broer mij de kieteldood gaf. Twee van mijn zussen kletsten op hun kamer met elkaar en de derde draaide Bimbo van Jim Reeves. Geen wonder dat ik niet wilde slapen met zoveel gezelligheid om me heen waar ik dolgraag aan mee wilde doen. Maar ik moest slapen.

Er is weinig veranderd. Ik heb nog steeds grote moeite met het principe bedtijd. Door de week lukt het me aardig om op tijd naar bed te gaan. Maar in het weekend ben ik hopeloos. Ik ben en blijf een avondmens. Rond een uur of elf leef ik op. Dan krijg ik allerlei geniale invallen. Voor een logje bijvoorbeeld. Of ik weet ineens wat ik altijd al wilde haken. Of ik krijg zin om de douchevloer te schrobben. Of ik beland weer eens midden in een spannend boek. Of er is eindelijk eens een goede detective op tv. Of ik ben gewoon klaarwakker omdat iedereen slaapt en de nacht zo heerlijk rustig is. Daar kan ik zo van genieten.
En dan kan het zomaar gebeuren dat ik pas om drie of vier uur eindelijk mijn bedje in rol.

En de volgende dag slaap ik uit natuurlijk. Al zet ik wel de wekker op half acht om de kat eten te geven. Die kan er tenslotte ook niks aan doen dat ik zo’n nachtbraker ben. Dan drink ik een bak koffie en kruip weer in bed om verder te slapen. Iedereen verklaart me voor gek dat ik de wekker zet in het weekend. Maar zeg nou zelf; als je om twaalf uur wakker wordt, heb je niet gemerkt dat je uitsliep want toen sliep je.

Rond tien uur, half elf word ik weer wakker. Koffie, ontbijtje, koffie, douchen. Lekker relaxt. Maar voor je het weet is de halve dag voorbij. En eigenlijk baal ik daar best van. Dan wil ik zo graag iemand zijn die om acht uur ’s morgens fris en fruitig aan de ontbijttafel zit. Zo iemand die om negen uur de boodschappen voor het weekend al in huis heeft en om tien uur lekker gaat winkelen. In een stad die nog lekker rustig is. Of zo iemand die om half negen haar hardlooprondje al gedaan heeft en om half elf ergens in een strandtent aan de thee zit. En vervolgens, heel verantwoord, ’s avonds om elf uur slaapt.

Zou ik nog kunnen switchen? Kan een nachtbraker een vroege vogel worden?
Op mijn leeftijd? Na een half leven nachtbraken?
Als het nou eerst maar eens wat vroeger licht werd…