Bij de kassa van de supermarkt stond een oude vrouw achter me in de rij. Met haar verrimpelde handen hield ze, met moeite, een pak yoghurt, een bekertje slagroom en een half krentenbrood vast. “Gaat u maar voor.” zei ik tegen haar zodat ze haar boodschapjes alvast op de band kon leggen. “Dank u. Dat is erg vriendelijk van u.” zei ze. ‘Bam!’ dacht ik bij mezelf. ‘Tien karma-punten voor mij!’

Ik maakte een gezellig kletspraatje met het oude vrouwtje. Maar ineens pakte ze het krentenbrood op en bekeek het nog eens goed. “Ik vind het eigenlijk toch wel duur, dat krentenbrood.” mompelde ze. En voor ik iets kon zeggen, schuifelde ze met haar krentenbroodje terug de winkel in.

Ik baalde. We waren verdorie bij de Lidl, waar je voor twintig euro met een volle boodschappenkar naar buiten loopt. Hoe duur kan een halfje krentenbrood daar zijn? Ik had met alle liefde en plezier dat krentenbroodje voor haar willen betalen.

Het duurde even voordat het oude vrouwtje terug kwam, zonder krentenbrood, dus was ze meteen aan de beurt. “Dat is dan € 0,90” zei de caissière. En met haar bibberende handen opende het oude vrouwtje haar tas om haar portemonnee te pakken. Er kwam van alles te voorschijn maar geen portemonnee. Ik voelde de bui al hangen en viste die lullige 90 cent alvast uit mijn portemonnee.

In paniek zocht het vrouwtje verder in haar tas tot ze ineens diep zuchtte. “Oh, nu weet ik het weer! Ik heb mijn portemonnee helemaal niet bij me. Ik wilde eigenlijk alleen even in het zonnetje zitten op een bankje. En toen bedacht ik dat ik wel meteen een boodschapje kon doen. Maar mijn portemonnee ligt nog thuis.”

“Ik betaal wel.” zei ik tegen de caissière en gaf haar de negentig cent. De oude vrouw miste dat volledig. Zenuwachtig duwde ze haar pak yoghurt en haar bekertje slagroom terug naar de caissière. “Doe dit maar snel terug! Al die mensen staan al zo lang te wachten.”

“Mevrouw”, zei de caissière rustig, terwijl ze lief naar mij lachte, “De mevrouw achter u heeft uw boodschappen betaald.” Het oude vrouwtje keek verbaasd naar me op. “Oh, echt? Dank u wel. Wat ongelooflijk lief van u!” En ze deed er nog heel lang over om haar pak yoghurt en haar bekertje slagroom in te pakken.

Ik wachtte rustig en rekende daarna mijn eigen boodschappen af terwijl ik heel hard tegen de caissière riep dat ik hoopte dat er ook voor mij iemand lief is, als ik straks honderdtien ben*. En in gedachten schreef ik weer wat punten bij op mijn karma-rekening.

Tevreden fietste ik naar huis. Maar onderweg werd ik overvallen zo’n typische zomerse stortbui. Kort maar hevig. Ik kwam kletsnat thuis. Karma-technisch gezien stond ik schijnbaar in de min. Of ik heb vandaag enorm veel krediet opgebouwd. Dat kan ook. Ik ga voor het laatste.

Karma is only a bitch when you are.

* en ik riep zo hard omdat er natuurlijk zo’n zuurpruim achter me in de rij stond te mopperen van “Als ze dit iedere dag doet, maakt ze toch een hoop winst.” Blah, blah, blah! Tuurlijk, schat. Maar ik kan er niet mee zitten. Dit was negentig cent, well spend!