20 was ik toen ik op mezelf ging wonen. Young, free and single. Dat ‘young’ veranderde vanzelf met de jaren. Dat ‘free’ werd ietsjes minder op mijn 23ste, toen Michelle geboren werd. Dat ‘single’ bleef. Heel lang.

‘Single mama’ was ik. 18 jaar lang. En ik was er best goed in. Ons mini-gezinnetje reilde en zeilde. Ik had een baan. We hadden, met hulp van een handige broer en zwager én mijn eigen kluskwaliteiten een mooi dakje boven ons hoofd. En, met wat hulp van een lieve moeder en zussen, voedde ik een kind op dat, naar mijn bescheiden mening, enorm goed gelukt is.

Pas op mijn 41ste ging ik samenwonen. Met Frank, die verbaasd vaststelde dat ik meer boormachines in mijn gereedsschapscollectie had dan hij en ze nog wist te gebruiken ook. Die me waarschuwde vooral die zware vuilniszak niet op te tillen, waarna ik, schamper lachend, de vuilniszak optilde en in de kliko mikte. Die schoorvoetend toe moest geven dat hij geen lekke autoband kon vervangen en ik wel. Die enorm blij was als ik assisteerde bij het klussen omdat ik weet wat een combinatietang is. Of een waterpomptang. Of een krimpkous.

Zes jaar woon ik samen nu. En Frank is nu al ruim zes weken in het ziekenhuis. En ik vind het een partij raar. Ik, die jarenlang alles alleen deed.

Raar dat de wasmanden niet meer vanzelf leeg worden. En ik me ineens realiseer dat het douchegordijn ook af en toe in de wasmachine moet. Dat er nu massa’s vogelpoep op de ramen zit. Nooit geweten dat onze ramen zó vaak het doelwit zijn. Omdat Frank dat altijd weghaalde. Raar is het dat de koplamp van mijn fiets al weken stuk is. En dat ik, verdorie, geen flauw benul heb van hoe onze tv nou precies werkt.

Hoe vaak ik niet ’s morgens in alle vroegte zó nodig moest plassen dat ik geen tijd had om de bril, door Frank attent omhoog gedaan, weer naar beneden te doen. En dus met mijn warme net-uit-bed-billen op het koude porselein zat. Raar is het dat de bril nu altijd naar beneden is.

Maar het meest rare is dat ik de praktische dingen niet eens het meeste mis. Want ik leer snel. Ik kan inmiddels Netflix aanzetten. Gisteren heb ik, voor het eerst sinds jaren mijn eigen strijk weggewerkt. En vorige week heb ik het zelfs voor elkaar gekregen om de muziek van mijn iPad af te spelen via de televisie. Die koplamp van mijn fiets komt wel als ik een keer tijd heb. En die vogelpoep regent ooit wel van de ramen. Want ik kan het nog steeds alleen.

Maar met Frank is het leuker. Veel leuker! Ik vind het zó raar dat zijn jas aan de kapstok hangt terwijl hij niet thuis is. Raar dat er geen briefjes zijn, ’s morgens vroeg, met gekke tekeningen, lieve woordjes en kusjes. Raar dat er nu niemand zegt ‘Je ziet er moe uit, meidje. Blijf lekker zitten, ik ga koffie voor je maken.’ Dat er niemand een dekentje over me heen legt, als ik in slaap val op de bank. Dat ik op mijn werk geen geen gekke emailtjes van hem krijg. Dat er niemand aan komt rennen met de verbanddoos alsof ik een slagaderlijke bloeding heb als ik een ienie-minie schrammetje heb.

Maar ik mis vooral het praten. Of eigenlijk zijn luisteren. Want ik kan álles tegen hem zeggen. Of het nou geklaag is over een vervelende cassiere, zorgen om mijn moedertje, jubelverhalen over mijn kind, geroddel over collega’s, geneuzel over mijn pony die te lang wordt of de beugel van een bh die prikt. Hij luistert, oeverloos geduldig, komt met praktische tips of juicht met me mee. Hij geeft me tissues, knuffels, of een schaar. Altijd precies net dát wat ik nodig heb.

Zes jaar samenwonen. Zes weken alleen.
En wat blijkt? Alles went. Zelfs een vent.
Stiekem ben ik toch een afhankelijk vrouwtje geworden.

Update: met Frank gaat het goed! Hij loopt inmiddels met een rollator over de afdeling om conditie op te bouwen. Met de wond op zijn borst gaat het goed, al moet de drain nog een tijdje blijven zitten. Het beste nieuws is dat hij niet meer in de war is en prima kan communiceren! Inmiddels is hij zelfs zo helder dat hij beseft wat er gebeurd is. Daar heeft hij het helaas erg moeilijk mee. Begrijpelijk; het is ook niet niks natuurlijk. Hij staat inmiddels op de wachtlijst voor een revalidatiecentrum hier in de buurt om een revalidatieprogramma te volgen. Hoe lang dat gaat duren weten we nog niet. Maar we gaan er van uit dat hij na het revalideren thuis komt!