Michelle gaat studeren – De verhuizing.

Photobucket

In het kader van het ‘opknappen van de studentenkamer’ nam ik een week vakantie op. Meer dan genoeg, leek me. Hoeveel valt er tenslotte te klussen in een kamer van 18m2?
Met z’n tweeën?

Dat ‘met z’n tweeën’ bleek al snel niet door te gaan. Van gezellige klusdagen met dochterlief kon geen sprake zijn. De oplevering van haar kamer viel samen met het begin van haar intreeweek van de universiteit. En natuurlijk had ik liever dat ze daaraan mee deed, dan dat ze mij kwam helpen.

Tenslotte wil je niet dat je kind straks eenzaam en alleen in haar prachtige kamertje zit te huilen omdat ze geen nieuwe vrienden gemaakt heeft. Dus op maandag togen wij samen naar haar hok, om de sleutels in ontvangst te nemen. Daarmee hield Michelle’s aandeel in het geheel op.

In makelaarstermen zou je de kamer van Michelle kunnen omschrijven als ‘ een knusse kamerwoning met enigzins achterstallig onderhoud en autentieke details, voorzien van nieuw sanitair’.

In mijn eigen woorden was het klein en goor kamertje, met een vooroorlogse inbouwkast, smerig zeil, vieze muren, maar een nieuw badkamertje. Ach, we zouden er wel wat van maken. Michelle stortte zich in het drukke programma van de intreeweek en ik vertrok richting bouwmarkt.

Wat ook samenviel met mijn klusvakantie was de beslissing om mijn beruchte geliefde autootje achter te laten in Breda. Want toen de laatste afschrijving van Parkmobile de 200 euro overschreed, werd het zelfs mij te zot. Krankzinnig om zoveel parkeergeld te betalen voor een auto die alleen maar voor de deur staat. Dus Kaatje bleef in Breda en ik zou gaan ov-en.

Vol goede moed laadde ik mijn OV-chip op en begon ik aan het avontuur.

Ik zag er absoluut niet tegenop. Ik, als groot fan van het openbaar vervoer in onze hoofdstad, was er van overtuigd dat het allemaal een fluitje van een cent zou zijn. Ik had er echter geen rekening mee gehouden dat Michelle’s kamer in Amstelveen ligt en dat het openbaar vevoer daar iets anders in elkaar zit dan in Amsterdam.

Dinsdag maakte ik een relatief simpel ritje van ons huis naar Michelle’s kamer. Lopen naar het metrostation, met de metro, overstappen, een andere metro en nog een stukje lopen. Piece of cake, al maakten die twee emmers witkalk in mijn rugzak, de roller-op-steel en de tas met klus-spullen die ik meesleepte het er niet leuker op.

Toen ik (gebroken) aankwam op plaats van bestemming besloot ik dat ‘spullen klaarzetten’ genoeg was voor die dag en vertrok ik weer huiswaarts. Lopen, metro, metro, lopen. Mijn ov-chipkaart bliepte braaf.

Woensdag zou ik naar bouwmarkten gaan om foto’s te maken van behang. Aangezien Michelle, door haar drukke schema, niet mee kon mee om behang uit te zoeken zou ze behang kiezen uit de foto’s die ik zou maken.

Dus liep ik wederom naar het station, nam de metro, nam nog een metro en belandde ergens in de middle of nowhere van Amstelveen waar ik na een half uur rondlopen eindelijk een voorbijganger trof die mij de weg wees naar de Praxis en de Kwantum.

Beetje jammer dat hij me de verkeerde kant op stuurde en ik dus zo ongeveer een uur rondgelopen heb, voor ik de bewuste winkels vond. Ik schoot mijn plaatjes, kocht alvast effen behang en vertrok naar Michelle’s kamer om te beginnen met klussen.

Met dit keer vier rollen behang in mijn rugzak, nam ik de bus, nog een bus en de metro. Daarna was het nog maar een klein stukje lopen.

Redelijk afgebrand wist ik die dag nog een emmer witkalk op het plafond te smeren en de muren van de hal te voorzien van een likje verf. Daarna sleepte ik mezelf weer in de eerste metro, in de tweede metro en naar huis.

‘s Avond koos Michelle uit mijn foto’s haar favoriete behangetje uit. Aan mij de dappere taak om het volgende dag op de kop te tikken.

Donderdag nam ik de metro op Lelylaan, nam ik de bus op de Amstelveenseweg en stapte over op het busstation in Amstelveen op een andere bus naar Praxis. Daar bleek jammer genoeg het door Michelle uitgekozen behang uitverkocht. Ik bestelde zeil en vertrok.

Met een lege rugzak zat ik, als een zwerver, ergens in Amstelveen een half uur te wachten op een of andere bus. Op het busstation stapte ik weer over op een andere bus en nam uiteindelijk de metro naar Michelle’s kamer.

Was het verbeelding of klonk het ‘bliep’ van mijn ov-chip een beetje vermoeid? Ik witte het plafond nog een keer, verfde de hal nog een keer en heb nog een muurtje behangen. Eenmaal thuis, met weer twee metro’s, kon ik niet veel anders meer dan in de badkuip dobberen.

Vrijdag was simpel. Het behang dat niet verkrijgbaar was, zou later volgen. Er hoefde alleen nog een muurtje behangen te worden met effen behang. Twee metro’s die dag.

Ik verwachtte een aparte begroeting van de ov-chip-zuil. Iets van ‘Verrek! Daar heb je haar weer!’. Maar de tekst bleef onveranderlijk ‘Goede reis. Overstap ok. Overstap ok. Tot ziens.’

Ik maakte het laatste muurtje af, sopte de kozijnen en vertrok weer naar huis. Met twee metro’s. Bliep. Bliep. Overstap ok. Bliep. Bliep. Tot ziens.

Zaterdagmorgen stond ik voor dag en dauw weer op het metrostation. Dit keer gewapend met een bezem en een rugzak met de laatste klusbenodigdheden. Twee metro’s. Naar Michelle’s kamer. Waar ik oud zeil verwijderde en de radiator schoonmaakte, tot het nieuwe zeil geleverd werd. Ik legde het zeil min of meer goed en vertrok weer naar huis. Twee metro’s.

Samen met (een door de inteeweek oververmoeide) Mich vertrok ik naar Breda. Twee treinen. In Breda de bus. Eenmaal in ons Bredase huisje hebben we snel wat gegeten. Daarna hebben we Michelle’s meubeltjes uit elkaar geschroefd. Gelukkig was ome Jan zo lief om te komen helpen.

We sleepten de inboedel drie trappen af, met behulp van ome Jan, ome Kees en tante Gerda. Daarna vertrokken we in caravaan richting Amstelveen. Mich en ik in het gehuurde busje bij ome Kees. Tante Gerda reed achter ons aan, nadat ze Oma opgehaald had, die ook graag Michelle’s kamer wilde zien.

Eenmaal in Amstelveen hebben we de spullen simpelweg binnen gezet. Waarna onze hulptroepen weer naar Brabant vertrokken en wij naar huis gingen. Met twee metro’s. Bliep. Bliep. Blieperdebliep. We rolden moe in onze bedjes.

Zondagmorgen namen we weer twee metro’s richting Amstelveen. De hele dag brachten we door met het leggen van zeil en het in elkaar zetten van meubels. Daarna volgde het leuke werk; het uitpakken van de dozen en het inrichten van de kamer.

Ik dekte nog één keertje Michelle’s bed op, met haar nieuwe dekbedovertrek. En ik sopte de badkamer terwijl zij haar kasten inruimde.

‘s Avonds laat vertrok ik alleen richting Amsterdam, Michelle bleef in Amstelveen, in haar eigen kamer, waar ze zo blij mee is. Mijn ov-chip bliepte, van metro naar metro en eenmaal thuis dook ik bed. Compleet gesloopt, maar tevreden.

Het was even stressen, maar het ergste hadden we gehad.
Dochterlief op haar plekkie,klaar voor haar eerste colleges de volgende dag.

We hadden er geen idee van dat de échte stress toen nog moest komen…

Voor wie ‘t leuk vindt: foto’s van Michelle’s kamer staan hier.

En hé…
Als lezen van dit hele verhaal al een hele opgave was…
Het ‘doen’ was nog erger!

3 gedachten over “Michelle gaat studeren – De verhuizing.

  1. lind@

    De Bliep is het blijven doen en jij heb je als Bob de Bouwer weer uit kunnen leven. Maak je nog fotoos als het helemaal klaar en ingericht is ??
    Ik doe dit je niet na hoor, mijn complimenten. Nog nooit een behangetje hoeven te plakken dus…
    Is het stilletjes of went het al wat ???
    Ik denk wel dat die meid het getroffen heeft met zo’n ma .
    Lind@

    Reageren
  2. Leidse Glibber

    Heerlijke log, nou ja om te lezen dan natuurlijk.
    Meid wat ben je weer bezig geweest.
    Maar je hebt in elk geval eer van je werk.
    Zo te zien zit ze niet zo hoog en heeft dus leuk uitzicht op de tuin.
    Maar ehhhhh wanneer lezen we de echte stresss????

    Reageren
  3. Sally

    Vreselijk ik word al moe als ik je log alleen al lees ;-}
    Wat een werk allemaal. Michelle boft toch maar met zo’n toegewijde – en handige- moeder. Leuke kamer overigens., Ik hoop dat dat voor Michou dat ook lukt volgend jaar.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.