Ergens halverwege de warme zomer zag ik een plaatje van een Barbie-taart. Wat leek het me leuk om die een keer te maken! Jammer genoeg heb ik geen kleine meisjes in mijn omgeving. Maar geen nood; Michelle werkt al jaren bij een jong gezin als hulp-in-de-huishouding. En laten die nou wél kleine meisjes hebben. Twéé stuks zelfs! Een tweeling die in november vijf wordt. Uitermate geschikt als proefkonijn!

Ongeduldig wachtte ik tot het november werd. In oktober haalde ik al twee Barbies in huis. Want, tja een tweeling… Het moesten twéé Barbie-taarten worden. Ik had me natuurlijk al die maanden goed voor kunnen bereiden. En kunnen zorgen dat ik alles in huis had. Maar natuurlijk vergiste ik me in de datum en kwam ik er op zondagmiddag achter dat Michelle de dag daarna moest werken en de taarten bij de dames af zou leveren.

Geen paniek! Tijd om zelf vulling te maken had ik niet maar met Mona-toetjes kom je een heel eind. Zelf bakken doe ik sowieso niet dus met kant-en-klare taartbodems zou het best goed komen. Ware het niet dat die zondagmiddag alle taartbodems bij de Albert Heijn-filialen in de buurt wederom op waren.

Dus bakte ik aan het eind van die middag drie taartbodems. Dat bleek bij lange na niet genoeg te zijn. Die dag kwam van Barbie-taarten maken niks terecht. De taartbodems smaakten prima, dat dan weer wel. Ik doneerde ze aan Mich en schakelde over op Plan B: maandagavond taarten maken, dinsdagavond afleveren.

Maandag na mijn werk begon ik aan Plan B. Ik fietste naar de Albert Heijn XL vijf kilometer verderop en kocht hun hele voorraad taartbodems op. En nog wat roze rolfondant, chocolademousse en botercreme. Eenmaal thuis ging ik vol goede moed aan de slag.

Dat de hele voorraad taartbodems van de Albert Heijn XL bestond uit 3×3 stuks bleek een probleem te zijn. Ik was vergeten dat Barbies zulke lange benen hebben. Met geen mogelijkheid kreeg ik het voor elkaar om van negen taartbodems twee taarten te bouwen waar de Barbies tot hun middel in konden. Verder dan halverwege hun bovenbenen kwamen de taarten niet. Het moest maar.

Mijn voorraad roze rolfondant bleek ook bij lange na niet op orde te zijn. Met de twee pakjes die ik gekocht had, kon ik net één Barbie aankleden. Meer had ik niet. De tweede Barbie kreeg noodgedwongen een blauwe jurk. Om half twaalf ’s avonds prutste ik nog wat bloemetjes in elkaar, strooide er wat glitters over heen en was er toen helemaal klaar mee.

Met angst en beven zag ik dat de roze dame iets schuin was gaan hangen, terwijl ze wachtte tot haar blauwe zusje aangekleed was. Toen de beide dames hun feestjurk aan hadden, heb ik ze snel in een taartdoos gezet en ingepakt met huishoudfolie. Met plakband heb ik de dames hier en daar nog wat gestut. Na een heuse verbouwing van de koelkast paste het tweetal er nét in om een nachtje af te koelen.

Vanavond heb ik, samen met Michelle, de taarten naar de tweeling gebracht. Of nou ja, naar hun ouders want de tweeling zelf lag al in bed mooie dromen te dromen. Nog één nachtje slapen en dan zijn ze jarig! Ik durfde haast de auto niet uit met mijn gedrochten maar paps, mams én grote broer waren laaiend enthousiast over mijn creaties. Nu maar hopen dat de Jarige Jetjes ze ook leuk vinden!

Het was een leerzaam project. Daar gingen mijn dromen over een Barbie-taart in vol ornaat. Dankzij mijn proefkonijntjes heb ik weer een lesje geleerd: goede voorbereiding is het halve werk en haastige spoed is zelden goed. Voorlopig blijven mijn taartspullen in de kast. Ik kan even geen taart meer zien.

Ondertussen sus ik mezelf met de gedachte dat de tweeling pas vijf wordt. Vijf!
Als je vijf wordt, vind je dit toch leuk?

Update: berichtje van de moeder van de tweeling aan Mich:

“Zelfs onze gekochte Assepoester-taart was niet mooi genoeg. Alle 10 de meiden wilden een stukje van de échte prinsessentaart. Je kunt je moeder vertellen dat het een succes was!
Groetjes Karen”

Nu ben ik toch een tikkie trots!