Rigo
Eerst was er Rigo, het hondje dat ik kreeg toen ik vijf was. Een voorbeeldig hondje in huis, een complete ramp als hij de vrijheid rook. Hij liep geregeld weg, naar zijn liefje aan de overkant van een drukke weg. Na een paar dagen zat hij dan ineens weer voor de deur. Stinkend naar poep, rotte vis of waar hij ook maar doorheen gerold had tijdens zijn grote avonturen. Hij was zeven toen hij, na een bezoekje aan zijn minnares, doodgereden werd. En ik… Ik was ontroostbaar.
Bonnie
Toen kwam Bonnie. Ik was vijftien en na jaren zeuren, had ik mijn ouders zo ver dat ik weer een hondje mocht. Of liever gezegd; ze gaven toe toen mijn zussen voor mijn verjaardag een puppy kochten. Bonnie was een lieverd, in huis en ook buitenshuis. Ze was een echte kunstenmaker, die op commando allerlei truckjes deed en perfect luisterde. Toen ik zes jaar later op mezelf ging wonen, bleef Bonnie bij mijn ouders. Ze hield mijn moeder gezelschap toen mijn vader overleed en toen we Bonnie uiteindelijk in moesten laten slapen, hadden we allemaal verdriet ook al wisten we dat het voor Bonnie zelf beter was.
Jimmy
En dan was er nog Jimmy, de prachtige collie van een vroeger vriendje. Door een heuse omgangsregeling met zijn ex-vriendin woonde Jimmy meestal bij ons. Urenlang hebben we samen gewandeld. Als vriendje nachtdienst had, hield Jimmy de wacht. Toen de liefde over was en vriendje vertrok, nam hij Jimmy mee. Ooit kwam ik zijn ex tegen op straat terwijl ze Jimmy uitliet. Jimmy sleurde haar haast over het trottoir in zijn poging om bij mij te komen. Jaren later belde ze me om te vertellen dat Jimmy overleden was. Hoewel Jimmy allang niet meer bij mij woonde, moest ik toch nog even slikken..
Astra
En Astra.. Ach, die lieve Astra. Lief en zo bang… Ze kwam bij ons wonen toen Michelle nog een baby was. Maar aangezien Michelle volgens de huisarts astmatisch was, moest Astra weg. Ten onrechte, bleek later. Ik heb haar zo gemist, ze was zo’n schat van een beest en ik voelde me ineens zo alleen, zonder die grote, trouwe kanjer in huis. Astra ging bij mijn achternichtje wonen en ik was welkom om haar te bezoeken, maar ik heb ’t nooit gedurfd.
Toby
En toen kwam Toby, ons vriendje, ons makkertje, ons maatje. “Mag Toby bij ons blijven? Voor altijd?” vroeg Michelle toen ze drie was, "Ook als ik groot ben?". En dat mocht!
En Toby is gebleven, zijn hele, lange, luxe-leventje lang, ook toen Michelle allang groot was.
Afgelopen woensdag gebeurde waar we al een tijdje bang voor waren. Toen we thuis kwamen vonden we Toby doodziek in de slaapkamer. Hij leefde nog wel en keek nog even op, maar we hadden meteen door dat het deze keer wel heel ernstig was. We hebben hem nog vastgehouden en geknuffeld maar voor we in de auto zaten om naar de dierenarts te rijden, was Toby al overleden.
En wij waren ontroostbaar.
Het is wennen. Geen blij hondje meer dat je altijd enthousiast begroet. En als Michelle naar bed gaat, huppelt er geen hondje meer mee naar boven. Als ik iets knoei, moet ik het zelf opruimen. Normaal was Toby er als de kippen bij om stofzuiger te spelen! Geen knuffelig hondje meer bij ons op de bank, geen snurkende Toby in de mand.
Zoveel vaste gewoontes die erin geslopen zijn in de elf jaar dat Toby bij ons woonde. Geen stoeipartijtjes meer met zijn knuffelhondje. Geen geblaf meer als de post komt. Geen verstopte hondenbrokjes meer tussen de kussens van de bank. Geen gepiep meer van een hondje dat naar buiten wil.
We hebben tranen met tuiten gehuild de afgelopen week. Maar het gaat wel weer.
Toch jammer…
Al mijn hondjes wonen in de hemel nu.
En nee, ik wil echt geen hondje meer…
Allemaal heel erg bedankt voor alle lieve reacties!
