Op mijn vrije dag rommel ik wat in huis. Buiten is het koud, binnen staan de kachel en de radio aan. Om de kneuterige gezelligheid nog wat te verhogen, begin ik een goed gesprek met de hond. Ik weet ook wel dat-ie me niet verstaat, maar ik ben in een gezellige bui en maak een praatje.
“Fijn hè? Zo samen thuis?” vraag ik hem. Ik krijg geen antwoord, maar meneer kijkt me tevreden aan. Zou hij begrijpen wat ik zeg? Ik klets nog even door en vermeld terloops dat ‘het kindje dadelijk thuis komt’. De woorden ‘kindje’ en ‘thuis’ heeft-ie overduidelijk wel begrepen. Toob springt op, stormt door de kamer en neemt een strategische positie in op de bank van waaruit hij de hele straat kan overzien.
Dat ‘dadelijk’ een rekbaar begrip is in mensentaal heeft-ie jammer genoeg nog niet door. Na een half uur reikhalzend buiten kijken geeft Toby het op. Er is geen kindje te zien. Diep zuchtend springt hij van de bank en gaat sip op het vloerkleed liggen. Vandaar uit ligt hij me vuil aan te kijken. Zijn blik spreekt boekdelen. Ik zie hem denken “Leugenaar!”.
Het is duidelijk; wij begrijpen elkaar.
Achhhh die Tobby , wat een leugenaar zeg dat vrouwtje van jou !
Ik zou het niet pikken hoor !
Fijn weekend liefs Ylone xx
Achhhh die Tobby , wat een leugenaar zeg dat vrouwtje van jou !
Ik zou het niet pikken hoor !
Fijn weekend liefs Ylone xx
Ja een hond neem je niet in de maling. Die ogen spreken boekdelen..
Ze hebben echt vrijwel alles door hoor.
Chico begint omstreeks 5 uur al voor het raam te kijken of ik niet kom.
Ha ha .. arme Toby!
Tuurlijk begrijpen jullie elkaar. Er is alleen geen gemeenschappelijke taal.
Haahahahaha, ik ken dat nog wel. Onze hond kreeg vroeger nog welleens een appeltje en toen een buurvrouw eens zei “je kunt geen appels met peren vergelijken” stond de hond meteen paraat om zijn appel in ontvangst te nemen.
Grinnik…heeft ie het je nog betaald gezet???? 😉