Zindelijk worden is een grote stap in een kinderleven. Om van vuile luiers verlost te raken, probeerde ik door het aanschaffen van hippe hemdjes en broekjes dochterlief, als dreumes, over te halen haar behoeftes op het toilet te doen. Poepjes en plasjes werden enthousiast uitgezwaaid bij het doortrekken en we plakten stickertjes voor iedere gelukte poging. Dat werkte, madam werd vrij vlot zindelijk.
Toen als kleutertje het schrijven van letters zijn intrede deed, veranderde de wereld voor dochterlief opnieuw. Ineens ontdekte ze letters om zich heen. Op het pak hagelslag bij het ontbijt, op de fles shampoo onder de douche en op de ANWB-borden langs de weg. Er ging een wereld voor haar open. Overal ontdekte ze ineens de letter ‘M’ van Michelle en Mama, de letter ‘O’ van Oma of de ‘T’ van Toby.
De combinatie van toiletbezoek en letters lezen, leverde enthousiaste kreten uit het toilet op. “Mama! Kom eens kijken! Ik heb een ‘L’ gepoept!” Om haar leergierigheid niet te remmen, ging ik de eerste paar keer braaf kijken. “Goh! Inderdaad! Het is écht een letter ‘L’. Zullen we nu maar doortrekken?”
Opvoedkundig vond ik toch dat dit gedrag een beetje binnen de perken gehouden moest worden. Na de complete verzameling klinkers bewonderd te hebben, vertelde ik haar dat ik niet elk poepje hoefde te zien. Toch probeerde ze nog één keer: “Mama! Kom eens kijken! Ik heb de ‘P’ gepoept!”. Ik weigerde resoluut te komen kijken en mevrouw protesteerde niet eens. Dat had mijn argwaan moeten wekken natuurlijk…
Weken later stond ik in de fotozaak om mijn foto’s op te halen. Nieuwsgierig naar het resultaat bladerde ik in de winkel alvast door de foto’s. “Ach, wat leuk. Toby en Michelle. Deze is ook leuk; Michelle in de tuin, bij het konijn. Och, en deze; wat schattig!”.
Tot ik ineens een foto tegen kwam van de letter ‘P’ in mijn toiletpot…
Whaha wat die kleintjes al niet voor streken uit kunnen halen!! Ik neem aan dat ze verder wel lief is geweest het hele jaar door??
Groetjes van
Weblogpiet
Whaha wat die kleintjes al niet voor streken uit kunnen halen!! Ik neem aan dat ze verder wel lief is geweest het hele jaar door??
Groetjes van
Weblogpiet
@Weblogpiet: Altijd! Ze is altijd lief! Enne… ik ook trouwens!
Whhhhaaaaaa letter poepen ! ik wed dat je daar met een knal rode kop in de winkel stond !
Fijne dag liefs Ylone
Heeft ze al eens een Q gepoept? Want die is moeilijk, hoor….
Ha vindingrijk is ze wel. Ik moest ook denken aan wat Ylone schreef, wat zal je gek hebben staan kijken in de fotowinkel.
En zijn alle foto’s gelukt mevrouw?
Euh, deze foto is shit!
Geweldig wat zal je je opgelaten gevoeld hebben in de winkel hahahahahahahh
Whaaahahahahaaha, echt klasse hoor van Michelle !!! Wat zal jij snel je foto’s weer opgeborgen hebben in de winkel.
Wat een prachtig verhaal!!!
@Allemaal: ’t koste wat moeite om dit logje door de ‘Michelle-commissie’ te krijgen. Tegen betaling van een bepaald geldbedrag (zei iemand hier dat ze vindingrijk is?)mocht het geplaatst worden, alleen onder de voorwaarde dat ik snel een nieuw logje zou plaatsen, zodat dit vre-se-lijke verhaal niet lang bovenaan zou staan…
Bij deze…
Haha, en ook herkenbaar trouwens. Mijn broer en ik hebben samen eens een kruis gepoept. Dat is pas goor, mijn moeder was ook ernstig geshockeerd.
@Jij hierboven: daar zijn zeker geen foto’s van?
Bij ons is het niet zo ver gekomen dat Janna een foto heeft gemaakt van hetgeen ze produceerde. Maar die letters poepen, dat heeft ook zij een hele periode volgehouden.
Whaahaa op de plaat vastgelegd voor het nageslacht ghehehe. Ik denk dat dit bij veel mensen een goed bewaard geheim is. Misschien kan er een cluppie opgericht worden met letterpoepers??? Ghehehe
Ik poep nog steeds letters: Had ik al verteld dat ik gemeenteambtenaar ben? Ik ben voorlichter.
Het werken, dat gaat wel, maar de kantine, dat is pas erg. De kantine is de zolder van een pand uit 1930, in het centrum van Varsseveld en is uitgerust met een heetwaterkraan en een televisietoestel.
In de kantine kun je uit het raam kijken naar de kerktoren van de Laurentiuskerk, of vriendelijk om je heen knikken bij een mok cup-a-soup en luisteren naar de weekeinde- sportkijk- en autowasperikelen van je collega’s .
Er zijn mensen die hun auto elke week wassen maar de echte oerman slaat wel eens een weekje over voor een dagje Arnhem. Ha, ha, nee wij zijn ons er eentje. En op de achtergrond Lingo, waardoor het autogesprek op onregelmatige tijden door ‘SLAPEN´ of ‘WARTEL’ wordt onderbroken.
Ik moet nog ruim 20 jaar.
´En, Manus Wat heb jij gedaan dit weekeinde?´
´Nou, ik ben bij de letter K met alfabetpoepen.´
‘ ?…. Leg uit. ‘
Ik vertel dat ik poepen een nogal niet-creatieve bezigheid vind en dat ik me aangewend heb om het alfabet te poepen. ´Kijk. een J of een C die legt iedereen wel eens neer, vaak zelfs per ongeluk, maar een goede E of H, dat is precisiewerk. Het mooiste is, als je in één aaneengesloten periode het hele alfabet in de juiste volgorde neerlegt. En echte kanjers leggen het alfabet zelfs binnen 26 dagen.´
Ik begin lol te krijgen in mijn sportcommentaar.
´Letters poe…? Ik geloof er niks van´.
´Ech wel.´
´Je kletst maar wat´.
Nou kun je me met een paar dingen goed giftig maken. Onmogelijk achten wat ík meemaak omdat je domweg zelf het vrijetijdsgedrag van een amoebe hebt, is daar een van.
´Ik zal het je bewijzen: ik loop na de pauze naar beneden en leg in het toilet op de begane grond een perfecte K neer en die mail ik naar iedereen die hier nu zit.’
De tv gaat uit: de kantine is verdeeld in drie partijen: de Kanniets, de Moetjedoens! en de Gadvers…
Op mijn kamer, naast die van het college, haal ik de digitale camera. Op het toilet draai ik met anale precisie een keurige schrijfletter K. Ik maak een paar mooie foto´s en loop schaterlachend de WC uit.
Ik bots tegen de burgemeester. `Manus! Wat een haast´. Mijn lach verraadt me.
´Wat doe jij met zo’n grijns op je gezicht op het toilet met een fototoestel?
´Eh , ik heb een foto gemaakt van mijn letter K die de collega´s niet geloven, dus die ga ik nu mailen,´ ratel ik.
De burgemeester begrijpt het niet. Ik loop snel door.
Usb-kabeltje, fraaiste foto uitgekozen, mail naar allen van de kantine.
Krijg ik een mail terug: ´Die heb je van het internet!´
´Ech nie!´ ´Ech wel!´
Boos ga ik opnieuw naar het toilet, pers er met veel moeite een L (nou ja, een ‘elletje’) uit en steek er mijn visitekaartje in: degelijke kwaliteit, royaal formaat, meerkleurendruk: Manus Willemsen, gemeentevoorlichter.
Foto, spoel, mail, GotYa!
Drie uur later een mail van de bode. Of we het linkertoilet in het bestuursgedeelte van het gemeentehuis niet meer willen gebruiken: het zit verstopt