Een verkoudheid! En een flinke ook. Ik was snotterig, had hoofdpijn en was zeker niet fit. Maar goed, je kunt je beter beroerd voelen op een Italiaans strand dan thuis op de bank dus vol goede moed ging ik op pad. En ik nam me vooral voor om heel rustig aan te doen. Op naar Letojanni op Sicilië!

Mijn vlucht vertrok rond 19.00 uur dus ik kwam laat aan op de luchthaven in Catania. Daar stond de chauffeur van mijn transfer op me te wachten. Met zo’n bordje met mijn naam erop. Dat vond ik superleuk maar ik vergat een foto te maken. Hij bracht me naar mijn hotel, waar ik in het Italiaans meldde dat ik een kamer gereserveerd had bij hen. De dame achter de receptie vroeg mijn paspoort, keek er in en riep blij ‘Ah! Uit Nederland! Ik ook!’ Sta je dan met je keurige Italiaanse zinnetjes. De hotelkamer was simpel maar prima. Alles was er. Douche, wc, bed, koelkast, airco en een klein balkonnetje. Niet echt luxe maar prima. Ik douchte, dook mijn bed in met twee paracetamol en een doos tissues en sliep als een roosje.

De volgende dag was ik vroeg wakker. Ik bleek van de vliegtuigmaatschappij een cadeautje ontvangen te hebben. Twee ontstoken ogen. Waarschijnlijk door de airconditioning aan boord. Ik weekte mijn soepogen open en ging gezellig met mijn wallen ontbijten in het hotel. En eerlijk gezegd was dat niet heel geweldig. Weinig keuze, slechte koffie. Maar goed, met de vijf sterren van het hotel op mijn eerste solo-reis had ik de lat wel heel hoog gelegd. Ik besloot Letojanni te gaan verkennen en heel rustig aan te doen. Ik was een tikkie gammel. Maar het was heerlijk weer, stalend zonnig en lekker warm. Extra lekker omdat het in Nederland gewoon bar koud was.

Ik wandelde wat rond over de boulevard en door het dorp. Ik zat op het strand, deed wat boodschappen en ik stak twee kaarsjes aan voor mijn overleden ouders in de plaatselijke kerk. ’s Avonds at ik een restaurantje in het dorp – waar ik in het Italiaans bestelde, om de rekening vroeg en netjes bedankte –  en las daarna een boek op mijn balkon. Mijn snotneus was minder maar ik dook weer mijn bed in met twee paracetamolletjes.

Dag twee werd ik wakker met een klein dipje. Heel even dacht ik ‘Wat doe ik hier?’ Ik voelde me nog steeds niet lekker en had last van mijn ogen. Niks aan te doen. Ik herkende het dipje van mijn vorige reisje. Paracetamol erin en gaan. Ik maakte een wandelingetje langs de boulevard en dronk een kop koffie ergens. Mijn dipje verdween als sneeuw voor de zon terwijl ik daar zat, met een lekker bakkie koffie, luisterend naar het Italiaans om me heen en uitkijkend over zee. Genieten.

Ik besloot eerst lekker op het strand te gaan liggen en tegen de middag nam ik de bus naar Taormina. Leuk die smalle weg omhoog de bergen in. Volop haarspeldbochten waarin gewoon auto’s geparkeerd stonden. Rare jongens, die Italianen. In Taormina was het druk. Een leuk stadje met veel souvenirwinkeltjes. Alles draait om citroenen en keramiek. Ik keek een beetje rond en besloot het oude Griekse theater te bezoeken. Ik had een mooi uitzicht op de Etna, wandelde wat rond, dronk er koffie en at wat. En ik schreef een ouderwetse ansichtkaart voor dochterlief en schoonzoon. Dat is traditie geworden. De enige kaart die ik schrijf als ik op vakantie ben.

Daarna bezocht ik het stadspark. Wat prachtig was het daar! Ik zag daar zo’n leuk huisje staan dat ik even overwoog mijn werk-laptop op te halen en daar te blijven. Mwah, toch maar niet. Ik zou mijn schatten in Nederland teveel missen. Maar ik genoot volop van het park, de mooie gebouwtjes en de begroeiing daar.

Daarna ging ik met de kabelbaan naar beneden, naar het stand. Het strand was druk. Vol met ligbedjes. Ik moest moeite doen om een mooie foto te maken. Dus ik bleef niet. Aan de overkant van de weg, zat ik een tijdje uit te rusten bij een leuk cafeetje. En daarna nam ik de bus terug naar Letojanni. Ik at vroeg bij een pizzeria. De Italianen eten laat dus ik had het hele restaurant voor mezelf. Ik wandelde terug naar mijn hotel en nam een lekkere douche. Ik keek een paar afleveringen van een serie op mijn telefoon en ik ging slapen. Voor het eerst zonder paracetamol.

Dag drie werd ik een stuk minder snotterig wakker. En met mijn ogen ging het ook de goede kant op. De lekkere temperatuur deed me duidelijk goed. Het was alweer mijn laatste vakantiedagje. Ik lag lekker weer even op het strand en maakte een wandeling over de boulevard. Ik at een heerlijke omelet bij een leuk eettentje vlak bij de bushalte en stapte daarna weer in de bus naar Taormina. Daar wandelde ik nog even rond maar ik kwam eigenlijk al snel tot de conclusie dat ik het wel gezien had. Ik liep nog één keer door Taormina, nam de zijstraatjes om uit de drukte te zijn en het ‘gewone leven’ op Sicilië te zien. Ik at wel nog een arancini want dat schijnt erbij te horen. In Taormina waren ze niet rond maar kegelvormig omdat ze de Etna voor moeten stellen. Eerlijk gezegd vond ik het niet lekker. Het leek op een bitterbal met rijst erin. Niet aan mij besteed.

Ik nam de bus terug naar Letojanni en at bij een restaurantje aan het strand. Beetje weemoedig zat ik met un bicchiere di vino rosso naar de zee te staren. Dat betekent ‘een glas rode wijn’ maar ik had inmiddels gemerkt dat de Italianen zo ongeveer een halve fles wijn in je glas gooien. Klok, klok, klok. Gek dat ik het op zo’n laatste dag altijd jammer vind dat het voorbij is. Dan bedenk ik me dat hier morgen weer mensen zitten eten aan deze tafel, terwijl ik allang weer thuis op de bank zit.

Terug in het hotel pakte ik mijn koffer alvast in want ik werd de volgende morgen al om zes uur opgehaald. Ik nam een lange douche en zat wat te lezen op mijn balkon, luisterend naar de drukke Italiaanse familie die nog aan het dineren was in de binnentuin. Ik verstond er helemaal niks van. De volgende dag vloog ik naar huis. Terwijl het vliegtuig de landing inzette spotte ik de windmolen van mijn eigen dorp. Ik was weer thuis. En bijna helemaal beter.

 

Omdat de mini-vakantie naar Griekenland me vorig jaar zo goed bevallen was, besloot ik dit jaar weer iets te boeken. Het werd een reisje naar Letojanni op Sicilië. Ik boekte een dagje langer dan ik vorig jaar deed. Maar ik boekte wel een minder sjiek hotel want door de gestegen olieprijzen is op vakantie gaan een dure grap geworden. Mijn omgeving vond daar wat van, net als vorig jaar, dat ik alleen op vakantie ging. Maar omdat dit de tweede keer was dat ik alleen op stap ging, kon ik nu duidelijke antwoorden geven op hun vragen.

‘Oh! Wat stoer! Dat zou ik écht niet durven, hoor. Alleen met het vliegtuig!’
Niks stoers aan. Als je zelfstandig met de bus kunt reizen, kun je ook alleen met een vliegtuig mee. Kwestie van zorgen dat je op tijd op Schiphol bent en dan de bordjes volgen. Op grote schermen staat je vluchtnummer met daarachter bij welke gate je moet zijn. Het staat overigens ook op je boardingpas. Als je je gate gevonden hebt, ga je gewoon zitten wachten. Je vervelen. Of een boek lezen.

‘Maar hoe kom je dan van het vliegveld naar je hotel?’
Je zou met het openbaar vervoer kunnen gaan. Of een Uber kunnen regelen. Maar ik ga voor gemak, het is tenslotte vakantie. Dus boekte ik via mijn reisorganisatie gewoon een transfer bij. Heen en terug. Kwestie van aanklikken op de website. Meer is het niet. Vorig jaar in Griekenland stond er een balie van mijn reisorganisatie en wees men waar mijn bus vertrok en welke bus ik moest hebben. Dit jaar stond er bij aankomst op het vliegveld een chauffeur te wachten met mijn naam op een bordje. Kinderachtig; maar dat vond ik erg grappig! Spijt dat ik geen foto gemaakt heb.

‘Maar ben je dan niet eenzaam? Je kunt alles wat je ziet niet delen’
Nee, ik ben niet eenzaam. Of in elk geval voel ik me niet zo. Misschien omdat ik alleen woon en thuis ook veel alleen ben. En er is Whatsapp waardoor je altijd wel in contact bent met vrienden en familie. Als ik ’s avonds op mijn hotelkamer zat, stuurde ik altijd een fotodump naar dochterlief en schoonzoon met alles wat ik gezien en gedaan had. Dat was verplicht, trouwens. Want ze wilden wel weten dat ik aan het einde van de dag veilig op mijn kamer was en niet in zeven Italiaanse sloten tegelijk gelopen ben.

‘Heb je geen heimwee dan?’
Op raadselachtige wijze is mijn heimwee steeds minder geworden. Ja, heel soms heb ik een dipje. In Griekenland was dat toen de weersvoorspelling heel slecht was en het er naar uit zag dat ik vier dagen in de regen zou zitten. Gelukkig liep het anders. Dit jaar had ik de tweede ochtend zo’n momentje. Dat ik even dacht ‘Pffff, het wordt een lange dag’. Maar ik ben gewoon op pad gegaan. En toen was dat moment zo over. En ik ga ook niet lang, hé? Voor ik echt heimwee kan krijgen, ben ik alweer thuis.

‘Wat vind je daar nou zo leuk aan? In je eentje?’
Ik ga vaak met mijn dochter en schoonzoon op pad. En dat gaat altijd in volledige harmonie. Maar je moet wel overleggen. Van ‘Zullen we nu even ergens koffie drinken?’ tot ‘Zullen we morgen naar die kerk gaan kijken?’ en ‘Waar zullen we gaan eten vandaag?’ In je eentje hoef je niet te overleggen en kun je doen wat je wil. Wil je een stadswandeling maken en besluit je ineens dat je liever naar het strand wil? Dan doe je dat. Als je zin hebt om een uur met een boek op je balkon te gaan zitten, dan doe je dat. Zonder overleg. Lekker doen wat waar je zin in hebt. Heerlijk!

‘Vind je het niet akelig om alleen in een restaurant te zitten?’
Nope. Ik zit thuis ook alleen aan tafel, he? Dan kun je beter in een Italiaans restaurant aan het Italiaanse strand zitten. Ik heb mijn telefoon altijd bij me, dus technisch gezien zou ik een boek kunnen lezen tijdens het eten. Maar vind ik op een of andere manier niet zo netjes. Het is ook veel leuker om gewoon om je heen te kijken. Er is altijd genoeg te zien in een vreemd land.

‘Maar hoe weet je dan de weg als je daar bent? Ben je niet bang om te verdwalen?’
Ik zit niet in de Afrikaanse jungle, he? Ik blijf gewoon in de bewoonde wereld. En Google Maps is your best friend! Die werkt daar ook gewoon. En ChatGPT is perfect om uit te zoeken waar je lekker kunt eten of wat er voor moois te zien is in de buurt. Check het wel even want ChatGPT is niet in zijn eerste leugen gestikt.

‘Enne… Heb je nog een beetje Italiaans gepraat?’
Ja, jongens. Ik heb Italiaans gepraat. Toen ik aankwam in het hotel, zei ik keurig netjes dat ik een kamer gereserveerd had in het Italiaans. De receptioniste vroeg naar mijn paspoort en zei toen vrolijk ‘Oh, wat leuk! Je komt uit Nederland. Ik ook!’. Mijn verdere pogingen om Italiaans te praten werden erg gewaardeerd. Blije gezichten als ik mijn simpele zinnetjes uitsprak. Vervolgens werd in rap tempo een heel verhaal als antwoord afgestoken waar ik dan ongeveer een kwart van snapte. Maar hé! Ik probeerde het wel.

Al met al is het weer prima bevallen, mijn mini-vakantie. Het lijkt erop dat één keer per jaar een solo-reisje een terugkerend item gaat worden. Ik ben benieuwd of jullie wel eens alleen op vakantie geweest zijn. En zo niet; waarom eigenlijk niet?

PS: mijn verslag volgt nog 😉