Op Moederdag ging om kwart over zeven ’s morgens de bel. Het was niet mijn dochter die voor de deur stond maar een lieve collega die aangeboden had mij naar Schiphol te brengen voor mijn mini-vakantie naar Griekenland. Dus arriveerde ik keurig op tijd bij de douane om mijn bagage te laten checken.

Braaf maakte ik mijn handbagage en mijn tas open. ‘Hééé! Wat hebben we hier?’ riep de douanier uit terwijl hij mijn tube handcrème uit mijn tas viste. Ik slikte zenuwachtig en piepte ‘Ehhh, handcrème…’ Hij draaide de tube om en om in zijn hand en bekeek ‘m eens goed.  Toen brak er een lach door op zijn gezicht. ‘Jaaaa!’ zei hij ‘Ik heb deze ook. Hij is gewéldig! Ik heb al zoveel handcrèmes geprobeerd maar dit is echt de beste. Van de Dirk, hè. Ook helemaal niet duur.’ Hij stopte de tube terug in mijn tas en wenste me een goede reis.

Toen mijn hartslag weer gezakt was, nam ik tevreden plaats in het vliegtuig. Op weg naar Griekenland. Voor het eerste helemaal in mijn uppie. En eerlijk is eerlijk; ik had een brede grijns op mijn gezicht die er de hele vlucht niet af ging.

Aangekomen in Griekenland, bracht een transfer-bus mij naar mijn hotel. Het was een lange rit, maar dat vond ik niet erg. Ik zat tevreden naar buiten te kijken. Ik zag veel olijfbomen. Heel veel! En ik vond Griekenland een tikkie rommelig. Veel afval naast containers, half gesloopte huizen. Bijzonder. Aangekomen in het hotel checkte ik in en zocht ik mijn kamer op. Mijn oog viel meteen op een fles wijn op het bureautje. Er stond een kaart voor met iets over Moederdag erop. Error in mijn hoofd. Hoe wisten ze daar in Griekenland nou dat ik moeder ben? Maar toen ik de kaart las, bleek dat dochterlief het hotel gebeld had en deze verrassing geregeld had. Ach, wat houd ik toch van mijn kinderen!

Daarna sprong ik enigszins hysterisch door mijn kamer. Kijk nou! Uitzicht op zee! En kijk nou! Er stond een bankje om op te zitten! En er was een zitje op het balkon! En kijk nou! Er stonden slippers klaar. Maar ik was maar alleen dus ik kon mijn hysterie niet meteen delen. Ik spamde mijn zus. ‘Ben je thuis?’ appte ik. En daarna nog vier keer ‘Ben je al thuis?’ en ‘Ben je er al?’. Toen ze eindelijk thuis was, video-belden we en liet ik haar alles zien. En daarna videobelde ik met mijn kind, die ook ergens in het buitenland zat en onderweg was naar huis. Ik ging eten in het hotel en wandelde ’s avonds een stukje in de omgeving. Wat is het prachtig daar!

Weer terug op mijn kamer checkte ik de weersvoorspelling en die was niet best. De dagen dat ik er was, zou het 18 graden zijn en constant regenen. Ik kreeg even een klein dipje. Ik zag me zelf al vier dagen op mijn kamer zitten, in mijn eentje, terwijl het buiten regende. Maar ik besloot me niet te laten kisten. Als het weer slecht was, zou ik gewoon een paraplu kopen en toch lekker gaan wandelen. Ik nam een heerlijke douche, trok mijn hotelslippers aan en dronk een wijntje op mijn balkon met uitzicht op zee. En ik sliep als een roosje.

En warempel! De volgende dag scheen de zon! En hoe! Ik trok mijn bikini aan en wandelde meteen na het ontbijt naar het privéstand van het hotel. Daar installeerde ik me met een boek op een bedje en keer verbaasd naar de man voor mijn neus die het strand aan het harken was. Er kwam iemand vragen wat ik wilde drinken en ik besteld een koffie. Toen die gebracht werd, hoefde ik niet meer te zeggen dan een heel decadent ‘Can you put it on my room, please?’. Heerlijk! Moge duidelijk zijn dat ik meteen een handje zand mee nam van mijn privéstrand! Ik hield het een behoorlijk tijdje vol en besloot toen naar het stadje Metamorfosi te lopen.

Op de heenweg liep ik langs de weg en genoot van het uitzicht. Het is echt zo prachtig daar! Kristalhelder water en prachtige standjes. In Metamorfosi was het stil. Ik wandelde wat rond en vond eigenlijk maar één winkeltje wat open was. Het toeristenseizoen was duidelijk nog niet begonnen. Ik verbaasde me over de vele zwerfkatten maar ik kwam niet in de verleiding er eentje mee te nemen. En ik at een broodje gyros bij een leuk eettentje waar het ook doodstil was. Daarna wandelde ik over het strand terug.

Terug in het hotel trok ik baantjes in het (verwarmde!) buitenbad van het hotel. Ik zat op mijn balkonnetje toen het weer omsloeg. Het begon te onweren. En terwijl ik zat te eten in het hotel, begon het te stortregenen. Weer terug op mijn kamer, bleek ik lekkage te hebben. Er lag een grote plas water midden in mijn kamer. Gelukkig was het hier sneller opgelost dan mijn lekkage thuis. Ik belde de receptie en twee vriendelijke dames kwamen de boel opruimen.

De volgende dag had ik een excursie. Het weer was een stuk slechter die dag. Het was fris en het regende af en toe een beetje. Ik stapte in de bus die me naar Ormos Panagias bracht. Daar stapte ik aan boord van een boot die ons naar Ammouliani bracht. Ammouliani is een klein vissersdorpje waar echt niets maar dan ook niets te doen was. Misschien omdat het toeristenseizoen nog niet begonnen was? Het zag er allemaal een beetje vervallen uit.

Met een Engelse dame die ook op de boot zat, wandelde ik rond tot we uiteindelijk een koffietentje vonden wat open was. We dronken samen koffie en gingen weer aan boord. Maar niet zonder dat ik een schepje zand gepakt had.

We voeren naar Banana Beach. Ook daar was goed te zien dat het nog geen zomer was in Griekenland. Je kon er zwemmen of zonnen maar helaas was het weer daar te slecht voor. Maar ik had mijn e-reader bij me dus ik vermaakte met mijn boek tot de lunch geserveerd werd. Voor we weer vertrokken, verdween er weer een zakje zand in mijn tas. Ik was er nu toch!

 

We gingen naar Lagonisi een kustplaatsje dat bekend staat om zijn mooie turquoise water. En dat was ook écht zo. Prachtig vond het ik! De zon was inmiddels weer gaan schijnen en als je wilde kon je vanaf de boot in het water springen. Sommige passagiers deden dat maar het water scheen koud te zijn dus ik hield het bij toekijken. Ook leuk!

We voeren weer terug naar Ormos Panagias en terwijl we daar op de bus terug naar het hotel wachtten, nam ik nog een beetje zand mee. Ha! Ik at in het hotel, wandelde nog één keer naar het stand en ging nog even zwemmen in het zwembad. Ik dronk het laatste wijntje op mijn balkon, genoot van uitzicht op de lichtjes aan de overkant en dook op tijd mijn bedje in want de volgende dag moest ik weer naar huis.

Ook de terugreis verliep voorspoedig. Met de bus terug naar het vliegveld. Daar dronk ik op mijn gemak nog een koffie. Ik at een broodje en wandelde naar de gate. Ik kreeg als vanzelf zo’n zelfverzekerd stewardessenloopje daar op die Griekse luchthaven. Want ik had het toch maar mooi gedaan. In mijn eentje op vakantie!

De vlucht terug verliep ook prima en voor ik het wist zat ik weer op mijn eigen bank. Met heel veel foto’s, vier zakjes zand en zowaar een bruin kleurtje. Jongens! Wat was het leuk! Wat was het heerlijk! Wat is Griekenland mooi! En wat zijn die Grieken aardig! Geloof het of niet, dit was voor herhaling vatbaar!