Als ik érgens een hekel aan heb, dan is het aan zwemmen in buitenwater. Ik doe dat dus ook nooit! Ik haat koud water. Ik haat vies water. En ik haat water waar beestjes in leven. Ik zwem vaak en ik vind het heerlijk. Maar dan wel in een verwarmd, schoon binnenzwembad. Misschien was ik nog een tikkie overmoedig na mijn solo-vakantie maar toen ik hoorde dat twee collega’s meededen aan de Zaanse Zwemchallenge, riep ik enthousiast ‘Leuk! Ik doe ook mee!’

Eén kilometer zwemmen in de Zaan, bij de Zaanse schans, langs de molens. Hoe moeilijk kan dat nou zijn? Ik zwem regelmatig meer dan een kilometer, dus een kilometer in de Zaan zou me ook wel lukken. Toch? Maar hoe dichterbij de datum kwam, hoe meer ik begon te twijfelen. Ik maakte me vooral zorgen om de watertemperatuur en ik begon hoe langer hoe meer tegen het hele avontuur op te zien. Maar ik besloot me niet te laten kennen en het toch te proberen.

Op de dag zelf arriveerde ik, samen met mijn collega’s, bij het terrein waar het evenement plaats vond. Best leuk! Er was een dj, een barbecue en je kon drankjes kopen. Aan alles was gedacht. Er stonden zwarte tenten klaar waar je je om kon kleden en je spullen kon achterlaten. Dat er een bordje op hing met daarop ‘Berging deelnemers’ vond ik een tikkie onheilspellend. Maar ik hield goede moed. Gewoon een stukkie zwemmen! En ik zou vooral proberen om niet te veel vies Zaan-water binnen te krijgen. Het zou best goed komen.

En zo kwam het dat ik dapper in een vieze rivier sprong. Ik ging meteen heel ver koppie onder. Want ja, de Zaan is dieper dan het zwembad. Maar mijn eerste gedachte was ‘Hé! Het is helemaal niet koud!’ Maar dat was dan ook de enige meevaller. Waar ik absoluut geen rekening mee had gehouden was dat zwemmen in open water iets heel anders is dan zwemmen in een zwembad. Maar dat het zó erg zou zijn, wist ik niet. Dat kon ik ook niet weten want ik had nog nooit in open water gezwommen. Het water was donker, het waaide en ik had last van de stroming en de golven.

Ik probeerde dapper door te zwemmen maar ik had al na 100 meter de halve Zaan binnen gekregen. Door de golven verslikte ik me een paar keer. En ik had pas 100 meter gezwommen. Ik zwom nog eens 100 meter door, kreeg weer een paar kuub water binnen en probeerde nog even op mijn rug te zwemmen. Maar dat beviel ook al niet. Met het bordje ‘Berging deelnemers’ nog in mijn achterhoofd nam ik een wijs besluit. Ik ging dit niet doen.

Ik zwaaide naar de heren van de reddingsbrigade die mij galant terugbrachten naar het startpunt. Aangezien dat ook de finish was, had ik technisch gezien nog gewonnen ook. En de snelste tijd neer gezet! Maar zo werkt dat natuurlijk niet. Al kreeg ik toch een medaille. En naar mijn mening heb ik die ook dubbel en dwars verdiend! Omdat ik gewoon de sprong gewaagd heb. En ach, deelname kostte € 30,- en de opbrengst van de Zaanse Zwemchallenge gaat naar de Stichting Fight Cancer. Dus het is niet helemaal voor niets geweest. Maar wel eenmalig. Wat dit doe ik nooit meer!

PS: mijn collega’s hebben wel de hele kilometer gezwommen. Echt zó ontzettend knap!