Mijn oude moedertje weigerde tot haar 76ste met een boodschappenkarretje te lopen. ‘Da’s voor oude vrouwen!’, riep ze steevast om ook nog eens meewarig haar hoofd te schudden als ze een jonge vrouw met zo’n kar zag rijden. ‘Zo’n jonge vrouw’ mompelde ze dan. ‘Het is een schande.’

En natuurlijk ben ik nog steeds niet oud. Wel veertig-plus, en met een kind dat de deur uit is, begin ik toch aardig mee te tellen. Bovendien ben ik autoloos in Amsterdam en kreeg ik zwaar genoeg van de sleeppartijen met boodschappen. De weg van de supermarkt naar huis leek steeds langer te worden.

Besluiteloos liep ik al een paar keer langs de winkel waar ze boodschappenkarretjes verkochten. In flitsende designs nog wel; er zaten best hippe exemplaren tussen.

Uiteindelijk hakte ik de knoop door en schafte er eentje aan. De felgekleurde exemplaren liet ik links liggen. Ik koos voor een stijlvolle zwarte, met grijze bloemen erop. Of was het toch een onbewust gevoel van schaamte waardoor ik het minst opvallende wagentje kocht?

Het was nog even wennen toen ik met de kar naar huis ging.
Het leek alsof iedereen keek, meewarig het hoofd schudde en mompelde ‘Wat een lui mens….’

Maar al na een keer boodschappen doen,kon het me niks meer schelen! Wat een feest! Ik laad ik mijn kar vol, rijd ermee naar huis, neem de lift naar boven en rijd de boodschappen zo de keuken in! Wat een luxe!

Laat mij maar lekker voor schut lopen met mijn ouwe-wijven-kar. Ik ben niet lui, alleen maar heel erg slim.

En het hoongelach van mijn moeder neem ik op de koop toe!

Bij het plaatje: je kunt er zowel een meisje als een oude vrouw (heks) in zien.
Het oor van het meisje is het oog van de vrouw (de halsketting is de mond).