We aten er vaak.
Soms, als we niet veel honger hadden, aten we wat voorgerechtjes aan de bar. Maar meestal aten we er overheerlijke gerechten, aan ‘ons eigen tafeltje’.

Ik herinner me overvloedige Kerstdiners.
We aten ons door massa’s heerlijke Chinese gerechten heen, tot we haast ontploften. Dan sprak Frank me bemoedigend toe ‘Zometeen komt het nagerecht’ waarna de eigenaar van het restaurant met veel zwier het hoofdgerecht op tafel zette. Nog vijf gangen te gaan…

Omdat we er vaak kwamen, kennen we de eigenaars. Soms kwamen ze na het eten bij ons aan tafel zitten om gezellig na te tafelen. Als zij daarna opstonden om de tafel af te ruimen, moest ik me altijd beheersen om niet te gaan helpen.

Door de wilde plannen om het August Allebeplein op te knappen moesten zij het veld ruimen. Waar ooit ‘ons tafeltje’ stond, staat nu een shovel. Het enige fatsoenlijke restaurant in de buurt is gesloopt.

We zijn vanaf nu aangewezen op de talloze kebabzaakjes die overblijven.
Dat wordt shoarma-schotel met Kerst.