In weblog-land kreeg ik al een stokje toegeworpen, maar ook in real-life bestaat zoiets nog steeds.
Dochterlief kwam thuis met een wel heel aparte versie van een kettingbrief.
In een potje op het aanrecht stond een vreemd papje.
Ik keek eens, ik rook eens, en vroeg “Wat is dat?”
“Dat is Herman!”, antwoordde dochter vrolijk.
Ze legde uit dat ‘Herman’ een vriendschapsbrood is. Je krijgt een beetje deeg van een vriend, voegt er ingrediënten aan toe en geeft vervolgens vier delen weer door aan iemand die je lief vind.
En zo woonden wij dus ineens weer samen.
Met Herman, deze keer.
Herman had zijn vaste plaatsje, in een kom op het hoekje van het aanrecht. We stopten Herman lekker onder met een theedoek en dochter las de bijgevoegde instructies zorgvuldig door.
De eerste dagen vroeg Herman weinig aandacht, hij hoefde alleen maar geroerd te worden.
“Oh”, zei dochter dan “ik moet nog even Herman roeren!”
En al snel maakte Herman deel uit van ons gezin.
In het voorbij gaan groette ik Herman wel eens. “Dag Herman! Hoe gaat-ie?” vroeg ik dan, en ik stopte de theedoek die over zijn kommetje hing nog eens lekker in.
Best gezellig. Zo met onze Herman!
Uiteindelijk brak de dag aan dat Herman (volgens het bijgeleverde recept) gevoederd moest worden.
Beetje jammer dat ik nét boodschappen gedaan had en dochterlief daarna pas vertelde dat Herman drie eieren moest eten, en bloem en bakpoeder…
Dus trokken wij onze jassen weer aan en renden nog net voor sluitingstijd de supermarkt binnen. Geen moeite was ons teveel om Herman tevreden te houden.
Je laat je gast tenslotte niet verhongeren!
Herman at zijn eieren, zijn bakmeel en zijn bakpoeder.
Helemaal tevreden ging hij daarna weer even rusten.
Vriendinnen kwamen op visite en bekeken Herman uitgebreid. “Is het Herman-cake of Herman-brood?” vroeg een ervan zich peinzend af.
En uiteindelijk, na dagen roeren en verzorgen, was de grote dag aangebroken.
Herman werd in vijven gedeeld en doorgegeven.
Het restje Herman wat over was, werd in de oven gegooid, gebakken en opgegeten.
En zo kwam er een bruut einde aan het leven van onze vriend Herman.
Herman smaakte best,
maar ik vond het tóch een beetje zielig.
Kannibaal !!!
Zo’n Herman gaat toch zijn eigen leventje leiden binnen je huis.
Nog even en je neemt volgend jaar een konijntje die dan met kerst veranderd in de conference van Youp van het Hek hahahahah.
OT: alles al wat beter in Amsterdam?
Kannibaal !!!
Zo’n Herman gaat toch zijn eigen leventje leiden binnen je huis.
Nog even en je neemt volgend jaar een konijntje die dan met kerst veranderd in de conference van Youp van het Hek hahahahah.
OT: alles al wat beter in Amsterdam?
Wat heb je dat leuk geschreven! Heel beeldend, ik zag het allemaal voor me.
Houden jullie contact met Herman’s nazaten?
Arme Herman!
Ik wens je alvast hele gezellige feestdagen!
Groetjes Sjoukje
http://i15.photobucket.com/albums/a394/SjoukjesCats/Kerst-1.jpg
Ja, prachtig. Wij hebben hier ook weken met een Herman gezeten totdat ik hem spuugzat was.Wij gaven namelijk niet alle stukjes weg maar maakte een Herman en hielden nog een stukje over om opnieuw te beginnen.
PS, ik denk dat ik in de vakantie een grote tasschoonmaak ga beginnen.
Lind@
Ja, prachtig. Wij hebben hier ook weken met een Herman gezeten totdat ik hem spuugzat was.Wij gaven namelijk niet alle stukjes weg maar maakte een Herman en hielden nog een stukje over om opnieuw te beginnen.
PS, ik denk dat ik in de vakantie een grote tasschoonmaak ga beginnen.
Lind@
Ja, prachtig. Wij hebben hier ook weken met een Herman gezeten totdat ik hem spuugzat was.Wij gaven namelijk niet alle stukjes weg maar maakte een Herman en hielden nog een stukje over om opnieuw te beginnen.
PS, ik denk dat ik in de vakantie een grote tasschoonmaak ga beginnen.
Lind@
Wij hebben Herman ooit ook eens te gast gehad. Keurig gevoed en verzorgd. Uiteindelijk in 5 stukken gedeeld maar van het bakken van ons deel is nooit iets gekomen.
Herman is triest genoeg in de vuinisbak beland. Gelukkig leeft Herman voort in onze gedachten en bv in jou keuken.
wat grappig, ik heb nog nooit van zoiets gehoord. Mss kunnen ze het in Italie ook gaan introduceren!
Geweldig, wat een verhaal! Kan Herman nooit eens bederven?
Overigens, alsnog hartelijk dank voor je blog ooit over hoe je van die leuke zwart-wit foto’s kan maken met een kleuraccent. Heeft onze kerstfoto erg leuk gemaakt, vind ik!
Geweldig, wat een verhaal! Kan Herman nooit eens bederven?
Overigens, alsnog hartelijk dank voor je blog ooit over hoe je van die leuke zwart-wit foto’s kan maken met een kleuraccent. Heeft onze kerstfoto erg leuk gemaakt, vind ik!