Omdat ik me dinsdagavond niet zo lekker voelde, besloot ik pas woensdag richting Amsterdam te vertrekken.

Ik stopte twee oranje pubers in mijn Ka en vertrok vroeg, me geestelijk voorbereidend op kilometerslange files, want wie wil er nou niet naar Amsterdam op Koninginnedag?

Niemand schijnbaar.

Het was doodstil op de weg en in no-time stonden we in Amsterdam.

De meiden waren niet te houden, die wilden meteen de stad in. Dus hopla, in de tram en gaan met die banaan!

Ik kon nog even rustig aan doen. Frank en ik werden pas om vier uur verwacht voor de Koninklijke Barbecue bij Café Bardot.

Koninginnedag zelf kwam in Amsterdam ook maar langzaam op gang. De meeste Amsterdammers hebben geen zin meer om het centrum in te gaan en zoeken hun vertier in hun eigen wijk.

En omdat de zon het af liet weten en er een stevig briesje stond, lieten ook de meeste toeristen verstek gaan. Het was bijna stil op straat!

Desondanks was de Koninklijke Barbecue een groot succes! De zon liet zich af en toe zien en, geheel in stijl, brachten wij onze Koninginnedag door met een stelletje toekomstig BN-ers, want Café Bardot is het thuishonk van ‘De Kroegtijgers’, het team dat in het (verder waardeloze) programma “Ik wed dat ik het kan” gestopt is met roken.

En nee, ik heb ze niet zien roken! Tot zover doen ze het goed!

Of het aan de BN’ers lag of aan de Koninklijke Barbecue, daar ben ik nog niet achter, maar ik heb ’t nog nooit zo druk gezien in en rond Dicky’s kroegje! Vol verbazing zagen wij het terras vol lopen met ‘vreemd volk’.

Normaal gesproken wordt dit kroegje bevolkt door buurtbewoners. Rasechte Amsterdammers die, in onvervalst plat Amsterdams, luidkeels van zich laten horen met die typische Amsterdamse humor.

Voor deze ene keer, zat het hele terras vol met ‘vreemde vogels’. Na een dagje Vondelpark, om te laten zien hoe geweldig goed hun zoon of dochter het wel niet doet op vioolles, streken ze onderweg naar huis neer op het terras om een hapje mee te eten.

Hoor je normaal gesproken hier alleen het plat Amsterdams, nu hoorden we, zeer correct gearticuleerd, zinnetjes als “Diederik en Valentijn, komen jullie zitten om jullie bordjes leeg te eten?”. Ze konden zelfs de ‘v’ en de ‘z’ uitspreken! Kom daar bij een échte Amsterdammer maar eens om!

Maar leuk was ’t wel!

Na een afzakkertje in een andere buurtkroeg (waar de barkeeper zich van zijn beste kant liet zien), zijn we naar huis vertrokken.

Ondertussen trokken Michelle en Anne hun eigen plan. Geen trek in de buurtbarbecue, want Krezip speelde op het Museumplein!

Ik was een beetje ongerust. Die twee Brabantse pubers in hun eentje feestend in Amsterdam…

Maar Michelle presteerde het om op een bomvol Museumplein haar grote vriendin (en turntrainster) Chantal tegen het lijf te lopen! Dolle pret natuurlijk en moeder kon opgelucht ademhalen. Bij Chantal* zijn ze in goede handen!

Het was ‘errug’ gezellig en het werd erg laat.

Vooral voor Michelle! Die lag nog later op bed dan haar moeder en was de volgende dag compleet afgebrand.

Hemelvaartsdag 2008 bracht ze door op de bank, onder een dekentje met een grote stapel dvd’s binnen handbereik. Op stap gaan is ook vermoeiend als je vijftien bent!

Net zo slopend als op je achtendertigste, trouwens…

Ik bracht Hemelvaartsdag 2008 door op dezelfde bank, met een boekje.

Mama wordt oud!

* Chantal, dank je wel! Als bedankje weer eens een linkje naar je weblog!