Ze was zo gelukkig met hem. En natuurlijk had ze meer gewild en hoorde ze in gedachten de bruidsklokken al luiden. Maar hij was daar nog niet aan toe, zei hij. Zij accepteerde dat en wachtte rustig af.

Ze woonden apart, maar in de praktijk was zij meestal bij hem, in zijn appartement. Ze kookte zijn avondeten en waste zijn was. Ze streek zijn overhemden en wachtte op hem als hij ’s avonds laat een vergadering had.

Ze voelde zich thuis bij hem, met haar eigen spullen in zijn laatjes. Haar kleding in zijn kast.

En natuurlijk merkte ze dat hij de laatste tijd afwezig was. En natuurlijk merkte ze dat hij steeds later thuis kwam.

Maar, naïef als ze was, dacht ze dat hij het druk had op zijn werk en ze vertroetelde hem nóg meer.

En toen kwam het hoge woord eruit.

Meneer had een ander.

Zij was niet boeiend genoeg meer. Hun relatie was een sleur geworden, zei hij.

En natuurlijk is die ander jonger, mooier en interessanter.

Terwijl zij, avond aan avond, op hem wachtte, veroverde hij, strak-in-pak op een of ander zakenborrel, een nieuwe liefde.

En zij werd doodleuk aan de kant gezet, alsof al die jaren die ze samen hadden niets betekenden.

Na al die jaren toewijding, na al die jaren trouw, bedroog hij haar. Terwijl zij dacht dat ze het zo goed hadden samen.

Hij gedraagt zich hoffelijk en neemt alle schuld op zich. Duizend maal excuus. Natuurlijk mag ze haar spullen ophalen uit zijn appartement. Hij zal, op dat moment, een wandeling gaan maken, zodat het voor haar niet zo confronterend is. Wat een gentleman.

Hij verzoekt haar vriendelijk de sleutel van zijn appartement achter te laten in de brievenbus.

En dus staat ze voor de laatste keer in de stille hal van zijn appartement. De hal waar ze zo hartstochtelijk afscheid namen als zij naar haar eigen huis ging.

Ze loopt door de woonkamer en zoekt haar spullen bij elkaar. Het zonlicht speelt over de banken, waar ze, ’s avonds laat, bij kaarslicht zo gelukkig waren. Urenlang pratend, knuffelend en vrijend.

In de slaapkamer, haalt ze de laatjes leeg. Ze pakt haar spullen in en vermijdt naar het grote bed te kijken. Ze wil niet meer denken aan hoe het was. Haar wereld stort langzaam in.

Als ze het appartement verlaat, valt haar oog op zijn autosleutels. Ze heeft geen idee waar hij heen is, maar hij is in elk geval niet met de auto weg. In een opwelling pakt ze de sleutels van het dressoir en loopt naar zijn auto.

Ze stapt in en ruikt nog één keer de geur van zijn aftershave. Voor de laatste keer.

Overmand door emoties start ze de auto. Nooit meer zal ze samen met hem ritjes maken.

Terwijl tranen haar zicht vertroebelen, start ze zijn auto en rijdt de straat uit.

Zijn favoriete muziek klinkt uit de speakers, terwijl ze meer gas geeft.

Terwijl ze steeds sneller rijdt, komt er een plan komt op in haar hoofd. Ze heeft een doel nu. Ze weet dat ze iets moet doen.

Iets dat een einde moet maken aan al haar verdriet. Aan het gevoel dat ze gefaald heeft. Iets wat een einde moet maken aan het gevoel dat zo stom was, om zijn praatjes te geloven.

Straks is het allemaal voorbij. Ze schakelt een versnelling hoger en geeft gas.

Ze geeft nóg meer gas en zet de radio harder. Tot ze zijn muziek niet meer kan verdragen en overschakelt naar een ander radiostation.

Veel te hard rijdt ze. Met haar eigen muziek, keihard klinkend door de luidspeakers van zijn dure hifi-systeem. Met de ramen open en met wapperende haren rijdt ze roekeloos, met veel te hoge snelheid.

Ze rijdt maar door, met duizelingwekkende snelheid. Steeds dezelfde route. Keer op keer.

Wel vijftien keer rijdt ze de route die zij zo vaak reden, samen in de auto, met zijn hand op haar knie.

Ze rijdt net zo lang door, tot ze weer rustig is en de mist in haar hoofd is opgetrokken.

Gekalmeerd rijdt ze uiteindelijk terug naar zijn appartement.

Voorzichtig parkeert ze zijn auto. De autosleutels deponeert ze samen met de voordeursleutel in zijn brievenbus. In een opwelling, scheurt ze een blaadje uit haar agenda en schrijft “Het was fijn. Bedankt voor alles.”

Daarna stapt ze rustig in haar eigen auto. Ze gaat op weg naar een nieuw leven. Een leven zonder hem.

En met een glimlach op haar gezicht, vraagt ze zich af hoe lang het duurt,

voor hij ontdekt

dat ze vijftien keer langs een flitspaal is gereden.

In zijn auto, met 160 kilometer per uur.