Michelle is gisteren de hele avond op pad geweest met haar trainsters. Juf Chantal had een wedstrijd en juf Mariette ging mee om haar aan te moedingen. De beide dames namen hun vriendjes mee en er was nog één plaatsje vrij in de auto. Michelle mocht mee! Gewapend met mijn fotocamera vertrok ze om vier uur naar Middelburg.

Ondertussen kreeg ik bezoek van Bernard en zijn hond Goofy. Bernard is een vriend van ons die ruim tien jaar geleden door een auto-ongeluk blind geworden is. Voor het ongeluk waren auto’s en autorijden Bernard’s grote passie. Dat was allemaal in één klap voorbij. Verwerken kun je zoiets volgens mij nooit, maar Bernard heeft er wel mee leren leven.

Ik heb zelden iemand ontmoet die zo’n doorzettingsvermogen heeft en zo positief in het leven staat! Hij laat zich door zijn blindheid geen strobreed in de weg leggen en onderneemt van alles. Hij werkt bij een grote thuiszorgorganisatie waar hij medische instrumenten repareert. In zijn vrije tijd gaat hij sporten, stappen, naar de bioscoop of naar het theater. Bovendien zijn auto’s nog steeds zijn grote passie. Zijn grootste hobby is het sleutelen aan auto’s!

Nadat Bernard en ik alle nieuwtjes uit onze vriendenkring doorgesproken hadden en weer helemaal op de hoogte waren van elkaar’s wel en wee, stond Michelle voor de deur met Chantal en Jeroen. Mariette en Michael hadden ze al thuis af gezet, dus ze hadden wel even tijd om binnen te komen en nog wat te drinken. Chantal had prima geturnd, ze weet alleen nog niet of ze door mag naar de Nederlandse Kampioenschappen. Het blijft dus nog even spannend!

Bernard stond meteen op om zich netjes voor te stellen. Het duurde dus even voor Chantal en Jeroen door hadden dat Bernard blind is! Aangezien hij je gewoon aankijkt en zijn ogen beweegt, valt het ook helemaal niet op. Het gebeurt vaker dat mensen het gewoon niet doorhebben of het gewoon niet geloven. Regelmatig gaan mensen enthousiast met hun handen voor Bernard wapperen om te controleren of het wel écht zo is. Eerlijk is eerlijk… ook ik had in het begin mijn twijfels… Tot ik Bernard tijdens een wandeling per ongeluk tegen een boom liet lopen… Toen wist ik zeker dat hij écht niets zag!

Uiteraard kwamen meteen de verhalen los. In de jaren dat wij Bernard al kennen, hebben we de meest rare situaties meegemaakt. Zoals die keer dat hij iemand bij mij in de straat wilde helpen om de auto op te starten. Bernard haalde zonder aarzelen accukabels tevoorschijn, deed de motorkappen open en liep vlot heen en weer tussen de auto’s. Ik vergeet nooit de verbijsterde blik van mijn buurman toen Bernard bij het aansluiten van de kabels aan mij vroeg welke de rode was… Het ene na het andere verhaal kwam voorbij… Stel je de verbaasde blikken van voorbijgangers voor als Bernard ’s avond voor zijn huis in het donker aan een auto sleutelt…

Of die keer dat hij ruzie kreeg in een café omdat Bernard volgens een andere cafébezoeker naar de borsten van diens vriendin zat te kijken… Ooit wilde Bernard een straatnaambordje stelen met zijn eigen voornaam erop. ’s Avonds laat ging hij na een avondje stappen, gewapend met een steeksleuteltje op pad om het bordje los te schroeven. Ik heb me helemaal krom gelachen toen hij vol trots het bordje liet zien… met een andere naam erop!

Of de geschokte blikken als we met z’n drietjes ergens naar toe gingen en Michelle met Bernard’s stok wilde lopen. Je zag de mensen denken “Ach, wat sneu! Arm kind!”. Als Bernard Goofy aan het tuigje had, werd hij spontaan voor Michelle’s vader aangezien en ging men ervan uit dat het erfelijk was!

En natuurlijk is blind zijn niet grappig. Helemaal niet! Het is verschrikkelijk. Maar het is ook onvoorstelbaar knap hoe Bernard zich redt en alles uit het leven haalt wat er in zit! Hij hoopt door zijn manier van leven dan ook een voorbeeld te zijn voor andere blinden, die volkomen afhankelijk van anderen thuis blijven zitten. Uiteindelijk pakte het avondje visite zo gezellig uit, dat mijn gasten pas rond half zes ’s ochtends vertrokken! Vandaag flink uitgeslapen dus, maar toch… Een beetje op tijd naar bed vanavond… Zo’n nachtje doorhalen gaat me niet in de koude kleren zitten! Ik ben tenslotte geen twintig meer!