‘Mam’ zei Michelle ‘Er is van alles te doen in de stad dit weekend. Zullen we ergens heen gaan?’ en ze mailde me een folder.  Ik ben altijd wel te porren voor een uitje met mijn dochter, dus ik bekeek de folder uitgebreid.

Mij leek een stadwandeling door de Negen Straatjes wel wat. En laat dat nou ook de voorkeur van Mich zijn! Bijkomend voordeel; geen sterretjes op de folder, dus je hoefde je niet aan te melden en het kostte niks!
Perfect! Wij zijn dol op gratis vermaak!

Die zaterdagmorgen was ik al vroeg in de stad.
Ik was veel  te vroeg maar soms heb ik een dringende behoefte het wonderschone Slotervaart even te ontvluchten en over de grachten te wandelen. Beetje jammer dat ik daarvoor de eerste koude winterdag had uitgekozen. Toen Mich arriveerde, waren mijn voeten al half bevroren.

Ondertussen had ik de gids al gespot die ijverig namen aftekende op een lijst en geld aannam van mensen die mee gingen. Schijnbaar moest je je toch aanmelden.  En betalen.

Beleefd schudden  wij handjes met de gids en gaven we aan dat we graag meewilden maar ons niet aangemeld hadden. Of we toch mee konden? Dat kon dus alleen als er mensen niet op kwamen dagen. ‘Ik kan niet met honderd man door Amsterdam gaan lopen.’ bromde de gids. Hm, voor tien euro per persoon had ik dat toch zeker in overweging genomen.

Een tikkie bedremmeld stonden Michelle en ik bij het groepje te wachten of we mee konden. Koude voeten komen mijn assertiviteit duidelijk niet ten goede.  Onze neuzen waren inmiddels rood van de kou en ik had alleen nog maar zin in thee. Ik keek eens in de bruine kijkers van mijn kind en zag precies wat ik dacht. ‘Wegwezen!’

Drie minuten later zat ik aan een bak hete thee en smulde Mich van een überschattig mini-chocoladetaartje met een glas verse jus.

Verbolgen bekeken we de folder nog eens.
Nee, er stond écht niet bij dat je je aan moest melden.
Tsss, we vonden het schandalig en mopperden nog even verder. Tenslotte is niets zo lekker als mopperen met bak thee en een chocoladetaartje voor je neus, terwijl je voeten langzaam op temperatuur komen.

Eenmaal opgewarmd zochten we de Amstelkerk op, waar we een lezing bijwoonden van stadbioloog Remco Daalder, over de stadsnatuur in Amsterdam door de eeuwen heen. Dat was zeker de moeite waard door zijn leuke manier van vertellen en het mooie interieur van de Amstelkerk.

Blij dat we niet helemaal voor niks gekomen waren, lunchten we nog bij Luden, samen met  Michelle’s vriendin Anna Lien, die eindelijk weer terug is uit de USA. De meiden  namen een carpaccio en ik at een heerlijke clubsandwich. Een aanrader! Het was smullen geblazen!

Het was leuk, maar potverdorie!
Nooit geweten dat cultuur-snuiven zoveel extra calorieën oplevert.