Michelle is bij ons op visite, samen met Boef.
Omdat het nogal laat is, besluiten we samen Boef uit te laten.
Na zijn wandelingetje wachten we op de lift,
Boef blij kwispelend vlak voor de liftdeuren.
Als de liftdeuren open gaan, staat de bovenbuurman in de lift.
Samen met zijn enorme hond.

Geen idee wat voor ras het is
maar hij is groot. Erg groot.
Net zo hoog als onze eettafel
en met een kop zo breed als Boef lang is.
We horen hem vaak bulderend blaffen
als zijn baas niet thuis is.
Een joekel van een hond!

Maar Boef duikt onverschrokken de lift in.
Luid blaffend naar dat enorme bakbeest.
‘Hé! Dit is mijn lift! Weg jij!
Weet je wel hoe sterk ik ben?
Ik vecht altijd met Franky, hoor!
En jou kan ik ook wel aan!
Kom op dan! Vechten?”

Met zijn minstens tachtig kilo deinst de hond geschrokken terug.
Met stramme poten drukt-ie zichzelf tegen de achterkant van de lift
terwijl hij probeert zich te verbergen achter zijn baas.
Diep onder de indruk van drie kilo chihuahua.

Boef schreeuwt nog even door.
“Ik kan heel hard bijten, hoor!
Vraag maar aan Franky!
En ik durf in de fietsmand en dan gaan we heel hard!”

Even ben ik bang dat de grote hond Boef uit angst
met één klap van z’n brede kaken door midden zal bijten.
Gelukkig is het een goedmoedige Lobbes en gaat-ie braaf de lift uit,
schichtig kijkend langs Boef, die enorm op z’n donder krijgt van Mich.

Eenmaal boven staat Frank al bij de voordeur,
gealarmeerd door het geblaf van Boef
vier verdiepingen lager.

Boef is onder de indruk van z’n boze vrouwtje
maar eenmaal binnen lijkt het toch net of hij Frank trots aankijkt.
“Hé Franky! Hoorde je me?
Die hond van hierboven had het lef om in mijn lift te gaan staan.
Maar ik heb ‘m effe een lesje geleerd, hoor.
Die gaat voortaan met de trap!”