Het was tijd geworden voor een nieuwe winterjas. En het viel nog niet mee om er eentje op de kop te tikken. Ik wist niet goed wat ik wilde maar ik wist wel wat ik níet wilde. En daar bleken de winkels vol mee te hangen.

Na de vierde shop-expeditie ging ik, met lege handen en zwaar teleurgesteld, naar huis. Weer niks. Ik passeerde de H&M en bleef twijfelend even staan. Ik koop nooit iets bij H&M. Toch besloot ik om even binnen te kijken.

Ik paste de eerste jas die ik zag hangen. Hm, hij was het nét niet. Zou ik toch? Ik moest toch wat? Hij was niet zo duur dus ik besloot ‘m toch te kopen. En bij de kassa bleek ik ook nog eens vijftig procent korting te krijgen. Hij was het misschien niet helemaal maar wél spotgoedkoop. Blij vertrok ik met mijn nieuwe jas.

In de weken die volgden werd ik een groot fan van mijn nieuwe jas. Hij is heerlijk warm, lekker lang, hij heeft zalig diepe zakken, een rits én knopen en een prima capuchon. Hij blijkt het toch helemaal te zijn.

Beetje jammer dat afgelopen week het pinnetje waarmee de rits sluit los ging. Nu blijft mijn rits niet meer dicht. En natuurlijk kan ik ermee terug naar de winkel. Zolang heb ik mijn jas nog niet. Maar het was de laatste die ze hadden in mijn maat. En ik wil geen gedoe, geen geld terug en geen tegoedbon. Ik wil mijn eigen fijne jas!

Twintig jaar geleden had ik zo’n zelfde probleem. Op zoek naar een nieuwe rits ging ik naar de markt in Breda met Michelle in de kinderwagen. De marktkoopman waar ik een rits wilde kopen, vertelde me echter dat de rits ook gewoon gemaakt kon worden. Ik weet het nog zo goed omdat hij mij met kinderwagen en al bij zijn kacheltje liet wachten terwijl hij mijn rits repareerde. Gewoon een nieuw pinnetje er aan en klaar!

Dus ging ik ook deze keer vol goede moed op zoek naar een kleermaker die de rits van mijn nieuwe jas kan maken. Jammer genoeg krijg ik van elke kleermaker die ik bezoek te horen dat hij de rits niet kan maken. Overal het zelfde liedje. “Kan niet maken, mefrouw. Kan wel nieuwe rits.”

Ammehoela! Ik wil geen nieuwe rits. Ik wil alleen zo’n nieuw pinnetje aan de onderkant! Je gaat me toch niet vertellen dat wat ze in Breda twintig jaar geleden al konden, nu in Amsterdam niet kan?

Inmiddels is het een principekwestie geworden. Ik blijf net zo lang zoeken tot ik iemand gevonden heb, die mijn rits kan repareren. En als het zover is, ga ik terug naar alle kleermakers waar ik geweest ben om te laten zien dat het wél kan!

En tot die tijd doe ik gewoon mijn jas met de knopen dicht. Lekker puh!