Op de lagere school kreeg ik handwerkles van een heuse non, zuster Marga. In de tijd dat ze mijn grote zussen handwerkles gaf op school, ging ze nog gekleed in een habijt. In mijn tijd droeg ze gewone kleding, hoewel de stijve jersey-jurken die ze droeg mij altijd aan bejaardentehuizen deden denken. Ze leeft vast niet meer en over de doden niets dan goeds maar, jeetje, wat vond ik haar een kreng.

Ik herinner me het bloedhete handwerklokaal in de zomer als zuster Marga de stop in de wasbak deed en er een laagje water in liet lopen. Als je het warm had en zweethandjes kreeg, mocht je daar je handen in wassen. Alle 25 kinderen in de klas, in hetzelfde beetje smerige water. Gruwelijk vond ik dat.

Ik weet nog hoe je naar haar tafel moest komen, vooraan in het lokaal, als je een foutje gemaakt had. En hoe ze hardop aan de hele klas vertelde hoe ongelooflijk dom je wel niet gedaan had voordat ze de fout in je werkje herstelde.

Aan het eind van de les deed zuster Marga een draadje in je breiwerkje. Als huiswerk moest je thuis 10 toeren breien. Ik kon gelukkig al erg netjes breien en vroeg soms aan mijn moeder of zij mijn toeren wilde breien. Vaak deed ze dat ook.

Als zuster Marga ons huiswerk controleerde in de klas kreeg ik steevast een knoop in mijn maag. Terwijl ze, tafeltje voor tafeltje, steeds dichterbij kwam en her en der werkjes streng afkeurde, wist ik zeker dat ze mijn bedrog zou ontdekken.

Met hoogrode wangen keek ik naar de vloer terwijl zij mijn werkje controleerde. Te bang on adem te halen. En ik werd bijna duizelig van opluchting als zuster Marga alleen maar bromde “keurig gebreid”. Wat een triomf was het om haar voor de gek te houden!

Thuis kwam van handwerken niet veel. Ik beloofde mijn vader ooit een zelfgebreide das. Zo’n lekkere lange wilde hij. Toen de das met moeite één keer om zijn nek kon, had ik geen zin meer. Ik zie mijn vader nog zitten met dat kleine stukje das om zijn nek. “Is-ie zo lang genoeg, pap?”. “Ja hoor, prullie.” antwoordde de lieverd. “Hij is héérlijk warm.”

Voor Michelle breide ik ooit een baby-truitje en ik maasde er konijntjes op. Met zelfgemaakte pompoentjes als staartjes. Gewoon omdat ik het kon. Maar daar bleef het bij.

Maar toen ik laatst bij Appelig allemaal leuke gehaakte beestjes voorbij zag komen, kreeg ik tóch handwerkkriebels. Alleen jammer dat ik niet kan haken. Nou ja, ik kan wel haken. Twee steken weet ik nog, geleerd van zuster Marga. Maar ik weet niet eens meer hoe die steken heten.

Gelukkig hoeft dát tegenwoordig geen probleem te zijn. Youtube staat vol met handwerklessen! En met de twee steken die ik nog kende, de vaste en de halve vaste, kom je een heel eind. En hoe je een stokje moest haken, kwam spontaan weer boven toen ik eenmaal een haaknaald vast had.

Inmiddels ben ik niet meer te stoppen. In twee weken tijd haakte ik een vogeltje voor Spike, een octopusje en een poesje voor Boef. Toen een uiltje voor Michelle. En een giraffe met vlekken voor Frank. En een Iejoor voor Michelle.

Wie had dat gedacht!
Dat ik nog eens met veel plezier en geheel vrijwillig zou gaan handwerken.

Kijk toch eens, zuster Marga, wherever you are!
Ik heb ze helemaal zelf gemaakt!
Écht waar!