Vorige week was de film Matilda op tv. De hele week waren er al voorstukjes te zien. Behalve dat dat er voor zorgt dat ik al de hele week het Matilda-muziekje neurie, word ik ook meteen een jaar of 15 terug gegooid in de tijd. Matilda was één van Michelle’s favoriete films toen ze klein was. We hebben ‘m samen ontelbare keren gezien.

Frank weet hoe bijzonder die film voor me is en bood aan hem op te nemen. Maar dat ging me te ver. We maakten er grapjes over. “Dat verrekte lege-nest-syndroom ook!” Daar dacht ik later nog even over na. Is dit nou het lege-nest-syndroom? Nee, ik denk het niet. Zo leeg is mijn nestje niet.

Afgelopen week kwam Mich zaterdag gezellig hier eten, bleef ze hier studeren, liet ze ons haar essay lezen en speelden we ouderwets Yahtzee. Zondag gingen we naar het strand met Boef en deden we boodschappen. Woensdag maakten we samen hapjes voor haar Kerstborrel waarbij we, zoals gewoonlijk, weer onbedaarlijk de slappe lach kregen.

En ondertussen, als ze hier weer eens op de grond bij de salontafel zit te studeren, maak ik stiekem vlechtjes in haar lange haren zoals ik vroeger deed. Niks leeg nestje; we zien elkaar genoeg en we zijn het er over eens dat het wel goed is zo. Voor samen-in-één-huis is ze écht te groot geworden.

Wat is het dan wel?
Het is een soort heimwee. Heimwee naar de tijd dat haar wereld kleiner was dan de mijne. Toen ze ’s avonds nog veilig in haar eigen bedje lag, terwijl ik beneden op de bank zat. Toen ze nog veilig in het fietsstoeltje zat en ik stopte voor alle rode stoplichten. Toen ze tandjes kreeg en pijn had en ik nachten lang door ons huis liep met haar op mijn arm terwijl ik liedjes voor haar zong.

Toen ik haar nog vertroetelde met een bedje-op-de-bank als ze ziek was. Toen ik haar boze dromen nog tegen kon houden met een parfumflesje met een glittersticker er op, zogenaamd gekocht van een goede fee in een ver, ver sprookjesbos.

En nu is ze groot. Ze komt laat thuis van feestjes, fietst heel Amsterdam en Leiden door (ja, ze stopt voor rood) en gaat ’s avonds laat in haar eentje met haar hondje wandelen. Ze werkt, studeert en doet leuke dingen. Maar als er een kink in de kabel komt, als ze grote-mensen-problemen heeft, ziek is of als iemand op haar hartje trapt, helpt mijn parfumflesje uit het sprookjesbos niet meer. Hoe graag ik dat ook zou willen.

En natuurlijk geniet ik volop van mijn grote dochter en vind ik het geweldig om te zien wat een prachtig mens ze is geworden. En nee, ze loopt niet in zeven sloten tegelijk. Ze is prima in staat haar grote-mensen-problemen op te lossen en we hebben nog steeds oneindig veel lol samen.

Maar toch, als ik Matilda zie, mis ik de tijd dat ze klein was.
Toen ik alles wat tegen zat nog goed kon maken met een simpele kus,
een knuffel en een bedje-op-de-bank.