Frank is van mening dat je jarig bent op het moment dat je verjaardag begint. Om twaalf uur ’s nachts dus. Dat er meer mensen zijn die er zo over denken, blijkt uit het feit dat om twaalf uur altijd de eerste felicitaties binnen komen. Per telefoon, via Whatsapp en via Facebook. Ik ben van mening dat je verjaardag begint op het moment dat je wakker wordt op je verjaardag en protesteer dan ook altijd tegen die vroege felicitaties. “Ik ben mórgen pas jarig!”

Maar toen het zes juli werd, ontging het begin van mijn verjaardag ons volkomen. Wij zaten aan de buis gekluisterd om te zien hoe het Nederlandse elftal nog steeds niet verslagen was in de wedstrijd Nederland-Costa Rica. Na twee keer drie kwartier voetballen was het nog steeds nul-nul en maakte het Nederlandse elftal zich klaar voor de verlenging. Pas tijdens die bloedstollende verlenging keek ik op de klok om te ontdekken dat ik al ruim een kwartier hartstikke jarig was.

Dat heel Nederland aan de buis gekluisterd zat, bleek uit het feit dat het doodstil bleef. Geen telefoon, geen Whatsapp, geen felicitaties op Facebook. En hoewel ik normaal gesproken altijd protesteer, was dit tóch een tikkie vreemd. Ik kon het dan ook niet laten om te roepen “Hé! Ik ben jarig!” waarna Frank de tv liet voor wat hij was en me uitbundig feliciteerde.

Pas na de strafschoppen, nadat Tim Krul het Nederlandse elftal redde en iedereen elkaar blij in de armen viel, begonnen de gelukswensen binnen te stromen. Voor mij wel te verstaan! Ik was jarig!

Op mijn verjaardag zelf sloop ik in alle vroegte het huis uit. Het was maar goed dat Frank me al gefeliciteerd had! Ik liet hem lekker slapen en vertrok naar een workshop fotografie van Han Schnek in Haarlem. Op het station in Haarlem werd ik opgewacht door mijn collegaatje Lian die gezellig mee ging. Ze feliciteerde me enthousiast waarna ik mijn hele verjaardag compleet vergat tijdens de workshop.

Wat was het leuk en leerzaam! Leuke vent ook, die Han! Heel geduldig legde hij alles uit en hij nam alle tijd om vragen te beantwoorden en uitleg te geven over onze camera’s. We leerden over ISO, diafragma, sluitertijden en witbalans en vermaakten ons kostelijk. Fijn om te weten hoe mijn nieuwe camera precies werkt voordat ik hem deze vakantie mee naar Rome neem!

Om vijf uur was ik weer thuis. En een paar uur later zat ik, intens tevreden, enorm jarig te wezen, achter een enorme pizza in een Italiaans restaurant samen met Michelle en Frank. Het was geen doorsnee-verjaardag maar wel eentje die je bij blijft. Wat een topdag! Ik zeg: volgend jaar weer zo een!