https://www.youtube.com/watch?v=2R0LupHNBkE
De 100 Happy Days Challenge! Dat leek me best leuk! Iedere dag een foto plaatsen van iets waar je happy van wordt. Eitje natuurlijk! Want er is zoveel waar ik blij van word. Ik stofte mijn Twitteraccountje af en ging aan de slag.

In het begin was het inderdaad nog grappig. Foto’s van Michelle, van Boef, van Spike. Niet van Frank want die hoeft niet zo nodig op internet. Foto’s van eten en mooie wolken. Maar al snel werd het vervelend. Weer die vraag “Wat doe jij nou?” als ik mijn avondeten op de foto zette.

Ergens tussen foto 60 en 70 begon ik me lichtelijk te schamen voor mijn Twitter-updates. Alsof het iemand ook maar iets interesseert dat ik koffie drink uit een ‘I love Mama’- mok. Of dat moment ’s avonds laat, waarop ik me realiseerde dat ik mijn ‘happy moment’ nog moest Twitteren. En er dan achter kwam dat ik het grootste geluksmoment van die dag wéér niet vast gelegd had. Omdat ik doodleuk te druk bezig was met happy zijn.

Écht happy werd ik pas op dag 101. Toen ik ’s morgens vroeg, tijdens mijn hardlooprondje, op een grasveld vol met dauw, een heleboel konijntjes zag huppelen. Mijn hart maakte een sprongetje. ‘Happy!’. In een reflex wilde ik mijn telefoon pakken om een foto te maken. Tot ik me realiseerde dat dat niet meer hoefde!

Met een zucht van verlichting liet ik mijn telefoon waar hij was. Ik keek naar de konijntjes die vrolijk achter elkaar aan huppelden. Ik genoot van de zon die net op was, van de stilte in de stad en van de frisse ochtendlucht. Ik maakte géén foto maar genoot gewoon van wat ik zag. En daar werd ik me toch een partij happy van!