Zomaar een zaterdag. Een heel gewone zaterdag. We rijden naar Breda om op visite te gaan bij mijn moeder. Gezellig kletsend in de auto. Als we er bijna zijn, stoppen we bij mijn moeders favoriete viskraam. We halen een lekkerbekje voor mijn moeder en kibbeling voor Frank, Michelle en mij. Bij mijn moeder aangekomen eten we eerst onze visjes op waarna mijn moeder doet wat ze altijd doet. Koffie zetten. Een grote pot. Want we blijven nog wel even.

Daarna sluiten we de nieuwe telefoon aan die we alvast voor haar verjaardag gekocht hebben. Ik heb alle telefoonnummers er al ingezet en Michelle legt geduldig uit hoe alles werkt. Extra grote toetsen én alarmknoppen. “Kijk, Oma! Als je op één van deze knoppen drukt, krijg je meteen Christa, tante Hanny of tante Tina aan de lijn.” Tja, mijn moeder is de jongste niet meer. Als er ooit iets gebeurt, moet ze meteen de hulptroepen in kunnen schakelen. En gelukkig staan mijn broers, zussen, neefjes en nichtjes altijd voor haar klaar.

Omdat het lekker weer is, gaan we in de tuin zitten. Boef rent zielsgelukkig rondjes door de tuin, blaft naar een ekster die het waagt om op Oma’s schutting te gaan zitten en sloopt een kartonnen koker van een keukenrol. We drinken koffie en mijn moeder blijft maar koekjes, snoepjes en repen chocolade aandragen.

Ze was aan het tuinieren toen wij aankwamen en ik veeg op mijn gemak haar stoepje een beetje aan. Onder luid protest want dat kan ze nog prima zelf. Maar ach, zo doe ik nog iets. Ik kan al zo weinig doen voor haar nu ik ver weg woon.

We drinken nog meer koffie en kletsen bij. Mijn moeder praat over vroeger, over hoe ze mijn vader ontmoette bij de bushalte. Over hoe ze hem heeft laten wachten. Mijn moeder ‘was playing hard to get’ nog voordat die term bestond. Maar ware liefde won en ze hadden een gelukkig huwelijk. Met veel ups en soms wat downs waar ze nu gelukkig om kan lachen.

En ze lacht veel, mijn moedertje. En ik blijf maar foto’s maken. Van een heel gewone zaterdag, bij mijn moeder in de tuin. Omdat ik sommige dagen in een doosje zou willen stoppen om voor altijd te bewaren.
Een dag met een gouden randje!
Om nooit te vergeten.