Sinds Boef drie jaar geleden bij Michele kwam wonen, zijn wij stápelverliefd op hem. Inmiddels ben ik liefkozend tot ‘Oma’ gebombardeerd zodat ik alvast kan oefenen voor het échte werk, mocht het ooit, in de verre toekomst, zover komen. En Frank spaart als een bezetene lege wc-rolletjes omdat Boef het zo leuk vindt om die te slopen. De hele koelkast staat vol! Tja, als het over Boef gaat, zijn we compleet gestoord.

Aangezien Boef echt een hond met een persoonlijkheid is, fantaseren wij vaak dat-ie kan praten. Ja, zo gestoord zijn we dus. We kunnen ons kostelijk vermaken met onze zo genaamde ‘Boef-gesprekken’ terwijl Michelle hoofdschuddend toe kijkt.

Zo fantaseerden we laatst al hoe het zou zijn om Boef mee te nemen naar De Efteling. Wij denken dat-ie dat gewéldig zou vinden.

Ik zie ons al samen door het Sprookjespark wandelen op een mooie zomerdag. Boef, die zijn pootje op wil tillen tegen een paddenstoel-rood-met-witte-stippen en dan ontdekt dat er muziek uit komt. “Oma! Oma! Moet je horen! Er komt muziek uit! Hoe kan dat nou?” Ik zie ‘m in gedachten al vragend naar die paddenstoel kijken. Met zijn oortjes gespitst.

En dan lopen we langs Roodkapje waar Boef natuurlijk een praatje mee maakt. “Hé meisje! Ja, jij daar. Met dat rode mutsje! Waarom huil je? Hoezo ben je bang voor de Boze Wolf? Dat hoeft niet, hoor. Ik zal die Boze Wolf eens een lesje leren!” Hij zet een brede borstkas op en hangt de stoere chihuahua uit, die Roodkapje zal beschermen met zijn leven.

Ezeltje-Strek-Je vindt-ie vast niet leuk. “Hé joh! Doe effe normaal! Maak niet zo’n lawaai. Ik schrik me rot!” En voor het Spookslot is-ie écht nog te klein. “Hou me vast, Oma! Ik vind het hier een beetje eng!”

De Indische Waterlelies bevallen hem vast beter hoewel ik een hoop gezeur verwacht. “Laat me los, Oma! Ik wil ook op zo’n bloem dansen. Ik kan dat, hoor! Ik kan dat echt! Laat me nou los!”

Tegen Langnek zal onze Boef wel gaan blaffen. “Hé! Jij daar boven! Kom eens naar beneden als je durft! Dan gaan we vechten! Ik heb niet zo’n lange nek maar ik ben heel sterk, hoor!”

Misschien kalmeert-ie een beetje van de Droomvlucht. “Wat is het hier mooi, Oma! Elfjes zijn lief, Oma!”

Het Vliegende Tapijt zal-ie wel raar vinden. “Woef! Hé, rare man! Kom eens terug met dat kleed! Dat is niet om mee te vliegen. Zo’n kleed moet je op de grond leggen. Kom terug!”

En natuurlijk gaan we in de Python. “Hooooeeeei Oma! Wat gaan we hard, hè? En helemaal over de kop! Hooooeeeei! Mooi, man!” Ik gedachten zie ik zijn oortjes al wapperen in de wind.

En natuurlijk gaan we na afloop poffertjes eten. Ik zie Boef al voor me, zijn zwarte koppie helemaal onder de poedersuiker. “Poffertjes zijn lekker, Oma!” En op de terug weg naar huis, valt-ie vast tevreden in slaap in de auto.

Jammer dat het nooit zo ver zal komen.
Want honden zijn niet toegestaan in de Efteling.
En Boef kan nog steeds niet praten. Zó jammer.