Jaren geleden, tijdens mijn zoektocht naar een huurwoning in Amsterdam, probeerde ik mijn woning in Breda te ruilen. Op zich een prima oplossing voor huurders die willen verhuizen. Zoek een ruilkandidaat met een woning die jij leuk vindt en als diegene jouw huis ook leuk vindt en jullie woningbouwverenigingen gaan akkoord, dan kun je verhuizen. Heel simpel en, als alles mee zit, kan het redelijk snel gepiept zijn.

Maar in de praktijk valt het tegen en is het een moeizaam en tijdrovend proces. Ik plaatste een advertentie op de woningruilsite en verstuurde honderden mailtjes. Op de helft daarvan kreeg ik nooit een antwoord. Ondertussen liep mijn mailbox vol met mailtjes van mensen die huizen aanboden in plaatsen waar ik niet wilde wonen. In mijn advertentie stond duidelijk ‘Amsterdam’ maar lezen bleek moeilijk te zijn. Toch stuurde ik iedereen netjes een mailtje terug. Ik had er bijna een dagtaak aan.

Toch kwam het vaak tot een bezichtiging. Het leuke gedeelte! Ik ben dol op huizen kijken! Ik was niet kieskeurig, doorkruiste heel Amsterdam en kwam bij veel vreemde vogels over de vloer. Soms alleen en soms in gezelschap van Frank omdat ik domweg niet alleen durfde.

Zo was er die alleraardigste jongen in de Van Speijkstraat die precies dezelfde dvd’s had staan als Frank en uiteindelijk niet wilde ruilen omdat hij zijn duikuitrusting niet kwijt kon in mijn berging.

Er was een Algerijn, met een piepklein, afgebladderd flatje in Geuzenveld die mij vriendelijk begroette maar, vanwege zijn geloof, weigerde mijn hand te schudden. Ik zag af van de ruil omdat ik de buurt echt te slecht vond voor Michelle.

Er was een man met een flatje aan de Da Costakade, die uiteindelijk niet wilde ruilen omdat hij mijn flat te groot vond. Hij zou een bankstel moeten kopen en dat ging hem écht te ver.

Ik bekeek een flat vlak bij de Dappermarkt met een werkelijk geweldig uitzicht over Amsterdam. Ook deze ruil liep op niets uit omdat de ruilkandidaat liever in het Ginneken, de sjiekste wijk van Breda, wilde wonen. Dat daar amper sociale huurwoningen beschikbaar zijn, geloofde hij niet echt.

Er was een jong meisje dat een werkelijk prachtige etage huurde in Oud-Zuid ‘via een vriendje van haar vader die in het vastgoed zat’. Ook zij vond de buurt waar ik woonde te eng. Ik heb stiekem een beetje gelachen toen amper een week later een heuse liquidatie plaats vond. Bij haar om de hoek.

En er was natuurlijk die dame met dat werkelijk, gruwelijk uitgeleefde flatje, die op het aller-aller-laatste moment niet wilde ruilen. Terwijl ik mijn baan in Breda al opgezegd had. En we op stel en sprong op zoek moesten naar een studentenkamer voor Michelle.

En ergens daar tussendoor kwam ook nog die meneer uit de Marnixstraat. Hij ging grondig te werk. Kwam drie keer naar mijn huis kijken en nam de afmetingen van elke kamer op met een ingenieus apparaatje. Mailde daarna verwijtend dat de afmetingen niet helemaal overeen kwamen met de maten die ik opgegeven had. Tja, ik had gewoon een rolmaat gebruikt.

Hij ging niet over een nacht ijs en vroeg om mijn afrekeningen van elektriciteit en water en kwam nóg een keertje meten. Ik ging twee keer kijken naar zijn woning. Hij had flink geklust maar ik vond niet alles een verbetering. De lambrisering in de slaapkamers zou helemaal gesloopt moeten worden, de keuken was erg lelijk en de indeling van het huis onhandig. De enorme struiken bamboe en de schuttingen in het tuintje, die hij ‘voor de privacy’ geplaatst had, ontnamen het zicht op de gracht achter het huis. Terwijl ik dát nou juist zo leuk vond. Ik twijfelde. Ik zou een hoop van zijn ‘verbeteringen’ af moeten breken.

Uiteindelijk werd het niks. Ik knapte finaal af toen de term ‘overnamekosten’ ter sprake kwam. Niet van mijn kant. Ik liet het laminaat door het hele huis achter en de vouwgordijnen aan de achterkant. Voor niks. Tenslotte had ik er al die tijd plezier van gehad en gunde ik dat een ander ook.

Maar hij mailde me een compleet overzicht van elke spijker die hij gebruikt had, op de cent nauwkeurig, en wilde voor alles geld hebben. Voor de voegkruisjes die hij gebruikt had in de keuken, voor de zakken potgrond die hij in zijn geveltuintje gegooid had, voor de tochtstrip van de voordeur, voor de vloerplinten, voor alles! Of ik maar even ruim € 2000,- wilde dokken. Dat ging mij te ver. Ik paste. Hoe graag ik er ook had willen wonen.

Vorige week hoorde ik dat er brand geweest is in het pand naast het huis waar ik had kunnen wonen. Gelukkig waren er geen dodelijke slachtoffers, al blijft het in en in triest dat de hond en de kat van de bewoners het niet overleefd hebben. Afgelopen week moest ik in de buurt zijn en besloot ik een kijkje te nemen.

In de kou stond ik op het bruggetje achter het huis te kijken. Naar het zwartgeblakerde huis met de gesprongen ramen. En naar het huis daarnaast, met de ramen aan de gracht, waar onze slaapkamers hadden kunnen zijn. Het is een bizar idee dat ik daar had kunnen wonen. En ik ben blij dát we er niet wonen. Omdat ik te beroerd was om te betalen voor een paar stomme vloerplinten.